{"id":36763,"date":"2023-02-22T16:08:48","date_gmt":"2023-02-22T15:08:48","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=36763"},"modified":"2023-02-22T16:16:46","modified_gmt":"2023-02-22T15:16:46","slug":"a-wiec-tak-sie-starzeja-belgowie","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2023\/02\/22\/a-wiec-tak-sie-starzeja-belgowie\/","title":{"rendered":"A wi\u0119c tak si\u0119 starzej\u0105 Belgowie"},"content":{"rendered":"<p>Zaczn\u0119 od tego, \u017ce zmar\u0142ego w poniedzia\u0142ek Mirona Zajferta, kt\u00f3ry by\u0142 akuszerem wielu spo\u015br\u00f3d opisywanych tu w ostatnich latach muzycznych przedsi\u0119wzi\u0119\u0107 &#8211; co prawda sam pozostawa\u0142 mocno w cieniu, ale zamawia\u0142 i namawia\u0142 do wyst\u0119p\u00f3w na programowanych przez siebie festiwalach, m.in. Nowej Muzyce \u017bydowskiej &#8211; <a href=\"https:\/\/haceha.wordpress.com\/2023\/02\/21\/nocna-strefa-pozegnanie-mirona\/\">\u017cegna\u0107 b\u0119dziemy z red. JH w radiu<\/a>. A tydzie\u0144 obfituje w wydawnictwa na poziomie dobrym, ale zarazem \u015brednim, wi\u0119c ze sterty premier wyjmuj\u0119 bez wahania Belg\u00f3w. Grup\u0119 znan\u0105 na prze\u0142omie wiek\u00f3w, w czasach, gdy wprawdzie nie \u015bpiewa\u0142 jeszcze Stromae, ale za to obywatele urz\u0119dniczego kraju UE byli mocni w dw\u00f3ch dziedzinach: na parkietach kr\u00f3lowali Soulwax\/2manydjs, a na klubowych scenach rockowych &#8211; sensacyjna grupa <strong>dEUS<\/strong>. Na koncertach niezmiennie rewelacyjna &#8211; a mia\u0142em okazj\u0119 ich widzie\u0107 na \u017cywo dwukrotnie: przy okazji promocji <em>The Ideal Crash<\/em> (p\u0142yty, od kt\u00f3rej wi\u0119kszo\u015b\u0107 wywod\u00f3w o zespole si\u0119 zaczyna, a zarazem ko\u0144czy), a p\u00f3\u017aniej po nieco s\u0142abszym <em>Vantage Point<\/em>. Jeszcze w tym drugim wypadku nazwa na plakacie by\u0142a wydrukowana czcionk\u0105 wi\u0119ksz\u0105 ni\u017c np. Florence &amp; The Machine (cho\u0107 by\u0142 to, przyznaj\u0119, festiwal belgijski). Nied\u0142ugo p\u00f3\u017aniej Tom Barman, prowadz\u0105cy r\u00f3wnoleg\u0142\u0105 karier\u0119 filmowca, przerwa\u0142 nagraniow\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 grupy na 11 lat. Wracaj\u0105 wi\u0119c do studia w czasach, kiedy ca\u0142e pokolenie nie ma pewnie wi\u0119kszego poj\u0119cia o belgijskim rocku.\u00a0\u00a0<\/p>\n\n\n<!--more-->\n\n\n\n<iframe loading=\"lazy\" width=\"560\" height=\"315\" src=\"https:\/\/www.youtube.com\/embed\/Gx206aFD6Wg\" title=\"YouTube video player\" frameborder=\"0\" allow=\"accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture; web-share\" allowfullscreen><\/iframe>\n\n\n<p>Tak naprawd\u0119 grupa Barmana dla niekt\u00f3rych ko\u0144czy\u0142a si\u0119 na<em> The Ideal Crash<\/em> tak\u017ce dlatego, \u017ce album &#8211; z jego spor\u0105 popularno\u015bci\u0105 &#8211; wybija\u0142 j\u0105 z ciekawej niszy formacji zas\u0142uchanej w Amerykanach &#8211; od Toma Waitsa, przez Captaina Beefhearta po The Velvet Underground. I graj\u0105cej mocno artystowsk\u0105 wersj\u0119 rocka. Z czasem ta formu\u0142a uleg\u0142a dalszemu uproszczeniu &#8211; to chyba zreszt\u0105 casus wszystkich starzej\u0105cych si\u0119 zespo\u0142\u00f3w rockowych o jakiej-takiej popularno\u015bci. <em>How To Replace It<\/em> nie przywraca wi\u0119c starego stylu z lat 90., cho\u0107 wraca obecna na najlepszych p\u0142ytach dEUSa filmowo\u015b\u0107 i wra\u017cliwo\u015b\u0107 na kreowany nastr\u00f3j. Drobny element, a &#8211; jak si\u0119 okazuje &#8211; robi pewn\u0105 r\u00f3\u017cnic\u0119. I jeszcze na d\u0142ugo przed fina\u0142owym, \u015bpiewanym po francusku <em>Le Blues Polaire <\/em>mo\u017cna si\u0119 zorientowa\u0107, \u017ce profil kulturowy tej formacji jest jednak nieco inny ni\u017c anglosaskiej wi\u0119kszo\u015bci. Jak dla mnie s\u0142ycha\u0107 to w\u0142a\u015bciwie ju\u017c w otwieraj\u0105cym ca\u0142y zestaw utworze tytu\u0142owym, z napi\u0119ciem budowanym lini\u0105 perkusyjn\u0105 odgrywan\u0105 na tomach (St\u00e9phane Misseghers) &#8211; tyle\u017c prost\u0105, co fascynuj\u0105co skuteczn\u0105 w budowaniu klimatu. W tym wypadku troch\u0119 jak w The Bad Seeds za najlepszych czas\u00f3w.\u00a0\u00a0<\/p>\n<p>Mimo tego do\u015b\u0107 oczywistego og\u00f3lnego kierunku du\u017co si\u0119 na <em>How To Replace It<\/em> mo\u017ce podoba\u0107. Barman jako lider ma mocno ju\u017c zmieniony tembr g\u0142osu, ale ci\u0105gle t\u0119 sam\u0105 charyzm\u0119, doskonale sprawdza si\u0119 te\u017c Mauro Pawlowski, gitarzysta, kt\u00f3ry po kr\u00f3tkiej przerwie powr\u00f3ci\u0142 do sk\u0142adu zespo\u0142u. Ca\u0142a grupa dzia\u0142a od roku 1989. To jest najbardziej prawdopodobny punkt odniesienia w tek\u015bcie utworu <em>1989<\/em>. Cho\u0107 s\u0142ucha\u0142em go r\u00f3wnie\u017c troch\u0119 jako opowie\u015bci o czasie wielkich przemian snutej z nieco innej ni\u017c nasza perspektywy. <em>Cause back in 1989 \/\u00a0 Is when I learned to look behind \/ Like nothing happened<\/em> &#8211; \u015bpiewa Barman. Ot\u00f3\u017c my si\u0119 tego z pewno\u015bci\u0105 nie nauczyli\u015bmy. Nasze aktualnie popularne <em>1989<\/em> to musical opowiadaj\u0105cy histori\u0119 wielkiej przemiany politycznej w Polsce, po kt\u00f3rej od ponad 30 lat ogl\u0105damy si\u0119 za siebie nieustannie. Co ciekawe, niemal jednocze\u015bnie &#8211; cho\u0107 w du\u017co g\u0142\u0119bszej niszy &#8211; ukaza\u0142 si\u0119 album <em>1989<\/em> polskiej noise&#8217;owej formacji Brandkommando (<a href=\"https:\/\/zoharum.bandcamp.com\/album\/1989\">Zoharum<\/a>). Ten z kolei opowiada histori\u0119 przemiany w Rumunii, naznaczonej zmaganiem z dyktatorem Nicolae Ceau\u0219escu i najbardziej krwawej w regionie. To jest dopiero rzecz, od kt\u00f3rej w\u0142os si\u0119 je\u017cy na g\u0142owie. I tak\u017ce opowie\u015b\u0107 bardzo filmowa. Ale oczywi\u015bcie rzecz z zupe\u0142nie innej muzycznie bajki. Album powracaj\u0105cej formacji dEUS to p\u0142yta dla wszystkich w mo\u017cliwie najlepszym rozumieniu tego sformu\u0142owania. I nieco jednak powy\u017cej tej \u015bredniej, od kt\u00f3rej zacz\u0105\u0142em dzisiejszy wpis.\u00a0 \u00a0 \u00a0<\/p>\n<p><strong>dEUS <em>How To Replace It<\/em><\/strong>, PIAS 2023\u00a0 \u00a0\u00a0<\/p>\n\n\n<iframe style=\"border-radius:12px\" src=\"https:\/\/open.spotify.com\/embed\/album\/0VwdLX4EvZMcaFwd7fWtil?utm_source=generator\" width=\"100%\" height=\"352\" frameBorder=\"0\" allowfullscreen=\"\" allow=\"autoplay; clipboard-write; encrypted-media; fullscreen; picture-in-picture\" loading=\"lazy\"><\/iframe>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Zaczn\u0119 od tego, \u017ce zmar\u0142ego w poniedzia\u0142ek Mirona Zajferta, kt\u00f3ry by\u0142 akuszerem wielu spo\u015br\u00f3d opisywanych tu w ostatnich latach muzycznych przedsi\u0119wzi\u0119\u0107 &#8211; co prawda sam pozostawa\u0142 mocno w cieniu, ale zamawia\u0142 i namawia\u0142 do wyst\u0119p\u00f3w na programowanych przez siebie festiwalach, m.in. Nowej Muzyce \u017bydowskiej &#8211; \u017cegna\u0107 b\u0119dziemy z red. JH w radiu. A tydzie\u0144 obfituje [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":36767,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[3,312,120,3319,3309,4009,3666,5601,106],"tags":[5661],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/36763"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=36763"}],"version-history":[{"count":6,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/36763\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":36770,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/36763\/revisions\/36770"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media\/36767"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=36763"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=36763"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=36763"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}