{"id":36953,"date":"2023-03-06T10:53:20","date_gmt":"2023-03-06T09:53:20","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=36953"},"modified":"2023-03-06T11:42:08","modified_gmt":"2023-03-06T10:42:08","slug":"zrobmy-sobie-nowy-stary-zespol","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2023\/03\/06\/zrobmy-sobie-nowy-stary-zespol\/","title":{"rendered":"Zr\u00f3bmy sobie nowy stary zesp\u00f3\u0142"},"content":{"rendered":"<p>To poniek\u0105d odpowied\u017a na zadawane tu kiedy\u015b pytanie, co b\u0119dzie, kiedy ju\u017c odnajdziemy wszystkie godne przypomnienia zagubione p\u0142yty z przesz\u0142o\u015bci. Mo\u017cemy zawsze zacz\u0105\u0107 wymy\u015bla\u0107 nowe. W wypadku serialu <em>Daisy Jones &amp; The Six<\/em>, emitowanego od pi\u0105tku przez Amazon Prime, sytuacja jest jednak bardziej kompleksowa. Rzecz jest ekranizacj\u0105 znanej i u nas ksi\u0105\u017cki Taylor Jenkins Reid, kt\u00f3ra opisa\u0142a dzieje nieistniej\u0105cego zespo\u0142u. Serial opowiada je jako retrospekcj\u0119 starzej\u0105cych si\u0119 muzyk\u00f3w wracaj\u0105cych do kluczowego momentu w historii grupy: wydania wybitnego i zarazem hitowego albumu, a p\u00f3\u017aniej rozpadu kapeli. A poniewa\u017c dochodzi do tego w roku 1977 (kiedy ukaza\u0142a si\u0119 p\u0142yta <em>Rumours, <\/em>sk\u0105din\u0105d jeden z hit\u00f3w wydawniczych 2022 r. jako winylowe wznowienie), a na przerwanie kariery grupy nak\u0142adaj\u0105 si\u0119 problemy osobiste i sercowe jego cz\u0142onki\u0144 i cz\u0142onk\u00f3w (w sk\u0142adzie s\u0105 dwie kobiety), nie spos\u00f3b odczytywa\u0107 historii <strong>Daisy Jones &amp; The Six<\/strong> inaczej ni\u017c przez pryzmat lu\u017anych por\u00f3wna\u0144 z karier\u0105 Fleetwood Mac. Ksi\u0105\u017cka by\u0142a sporym hitem, ale serial wprowadza rzecz na nieco inny poziom komplikacji. Dlaczego? Bo nie wystarczy\u0142o sobie wyobrazi\u0107 zespo\u0142u, trzeba go by\u0142o stworzy\u0107. No wi\u0119c jest &#8211; nieistniej\u0105cy zesp\u00f3\u0142 z lat 70. zbudowany w trzeciej dekadzie XXI wieku, w dodatku pierwsza w historii fikcyjna grupa z numerem jeden <a href=\"https:\/\/www.latimes.com\/entertainment-arts\/story\/2023-03-03\/daisy-jones-the-six-first-fictional-band-to-hit-no-1-itunes-charts\">na li\u015bcie bestseller\u00f3w iTunes<\/a>.\u00a0\u00a0<\/p>\n\n\n<!--more-->\n\n\n\n<iframe loading=\"lazy\" width=\"560\" height=\"315\" src=\"https:\/\/www.youtube.com\/embed\/My4V2CU6ZW4\" title=\"YouTube video player\" frameborder=\"0\" allow=\"accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture; web-share\" allowfullscreen=\"\"><\/iframe>\n\n\n<p>Jakkolwiek mam pewne zastrze\u017cenia do opowiadanej na ekranie historii &#8211; fakt, \u017ce miejscami do\u015b\u0107 typowej, zszytej z r\u00f3\u017cnych rockowych opowie\u015bci o s\u0142awie, ale jednak snutej nie bez pewnych uproszcze\u0144 i obsadowych mankament\u00f3w &#8211; to muzycznie wydarzy\u0142o si\u0119 tu co\u015b bardzo szcz\u0119\u015bliwego. Mamy mianowicie po pierwsze do\u015b\u0107 wiarygodn\u0105 opowie\u015b\u0107 o \u015bcie\u017cce m\u0142odego zespo\u0142u pod koniec lat 60. &#8211; graj\u0105 covery, troch\u0119 niezdarnie (co s\u0142ycha\u0107) komponuj\u0105 w\u0142asne utwory, rozwijaj\u0105 si\u0119. I zesp\u00f3\u0142 (w trzecim odcinku, ostatnim z dost\u0119pnych, wida\u0107 ju\u017c zacz\u0105tki) w fazie dojrza\u0142ej, kiedy okazuje si\u0119 zgrabnym po\u0142\u0105czeniem si\u0142 muzyk\u00f3w rockowych i bluesowych oraz popowej wra\u017cliwo\u015bci w komponowaniu, z misternymi dwug\u0142osami wokalnymi i melodyjnymi liniami gitary prowadzonymi w tle. Tak, \u017ceby by\u0142o jak najbli\u017cej Fleetwood Mac, ale bez zupe\u0142nie chamskich cytat\u00f3w. Scena, w kt\u00f3rej rodzi si\u0119 zesp\u00f3\u0142 &#8211; czyli studyjna rejestracja <em>Look At Us Now (Honeycomb)<\/em>, piosenki ulepionej w dwug\u0142osie kompozytorskim, na poczekaniu, dzi\u0119ki przeczuciu mened\u017cera\/producenta &#8211; to rzecz fabularnie ku\u015btykaj\u0105ca, ale muzycznie robi naprawd\u0119 porz\u0105dne wra\u017cenie. Na tym poziomie serial zaczyna by\u0107 w du\u017cym stopniu opowie\u015bci\u0105 o zespo\u0142owej wsp\u00f3\u0142pracy nad muzyk\u0105 &#8211; elemencie piekielnie trudnym do uchwycenia i zwykle zaniedbywanym w goni\u0105cych za losami lider\u00f3w fabu\u0142ach.<\/p>\n<p>Kto odpowiada za to wszystko? W du\u017cej mierze <strong>Blake Mills<\/strong>, czyli g\u0142\u00f3wny tw\u00f3rca oryginalnej &#8211; cho\u0107 stylizowanej &#8211; muzyki wype\u0142niaj\u0105cej ten spektakl. Pisa\u0142em o nim przy okazji autorskiego albumu nagranego w <a href=\"https:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/2021\/03\/15\/czas-na-bas\/\">duecie z Pino Palladino<\/a>, ale niezbyt wiele. Jest w pierwszej kolejno\u015bci \u015bwietnym sesyjnym gitarzyst\u0105 i niez\u0142ym producentem z du\u017cym wyczuciem stylu. Odpowiada za ostatnie albumy Perfume Geniusa, gra\u0142 na znakomitym <em>Rough and Rowdy Ways<\/em> Dylana, ale tu na jego korzy\u015b\u0107 musia\u0142y przemawia\u0107 dwa inne fakty: po pierwsze, bra\u0142 udzia\u0142 w nagraniu nagranego dekad\u0119 temu ho\u0142du dla Fleetwood Mac, a po drugie &#8211; produkowa\u0142 <em>Container<\/em>, kapitalny sk\u0105din\u0105d motyw przewodni Fiony Apple do serialu <em>The Affair<\/em>. Dwa rodzaje do\u015bwiadcze\u0144 pod jednym adresem. Do tego Mills jest multiinstrumentalist\u0105 &#8211; nagrywa\u0142 tu partie r\u00f3\u017cnych instrument\u00f3w &#8211; a na gitarze gra \u015bwietnie, na tyle przekonuj\u0105co, \u017ceby si\u0119 wcieli\u0107 w &#8222;cie\u0144&#8221; Lindseya Buckinghama.\u00a0\u00a0<\/p>\n<p>Mills wykorzysta\u0142 oczywi\u015bcie g\u0142osy aktor\u00f3w odtwarzaj\u0105cych g\u0142\u00f3wne role w serialu. \u015apiewaj\u0105 wi\u0119c Riley Keough (tytu\u0142owa Daisy) i Sam Clafli. W tle mamy Suki Waterhouse, kt\u00f3ra &#8211; cho\u0107 gra organistk\u0119 w The Six &#8211; rozkr\u0119ca, chyba jako jedyna z obsady, w\u0142asn\u0105 karier\u0119 muzyczn\u0105 jako solistka. Ale zaprosi\u0142 te\u017c spore grono swoich znajomych i dawnych wsp\u00f3\u0142pracownik\u00f3w, kt\u00f3rzy wsp\u00f3\u0142tworzyli cz\u0119\u015b\u0107 piosenek: Marcusa Mumforda, Phoebe Bridgers, Jacksona Browne&#8217;a, Matta Sweeneya, Cassa McCombsa, Jonathana Rice&#8217;a i kilkoro innych. Nierzadko s\u0142ycha\u0107 w tle ich g\u0142osy. Do tego &#8211; to bardzo istotne, a ma\u0142o znane nazwisko &#8211; Chrisa Weismana, bardzo zdolnego kompozytora, kt\u00f3ry jednak dzia\u0142a w obiegu mocno alternatywnym, a autorskie albumy wydawa\u0142 w barwach NNA Tapes czy Feeding Tube. Cho\u0107 komercyjny i u\u017cytkowy, ca\u0142y koncept <em>Aurory<\/em> &#8211; bo ukaza\u0142 si\u0119 w\u0142a\u015bnie na rynku \u00f3w &#8222;ostatni&#8221; album nagrany przed rozpadem nieistniej\u0105cej kapeli &#8211; nie traci te\u017c artystycznego uroku, w <em>The River<\/em>, <em>Aurorze<\/em> i innych fragmentach s\u0142ycha\u0107 nawet zacz\u0105tki tego, co przekonuje o wielko\u015bci, daje cho\u0107 cie\u0144 wybitno\u015bci. Na poziomie muzycznym praca Millsa w tym serialu &#8211; a napisa\u0142 i zrealizowa\u0142 znaczenie wi\u0119cej utwor\u00f3w, \u0142\u0105cznie 25 &#8211; o tym przekonuje. Nie przeszkadza\u0142o pewnie to, \u017ce pracuje w s\u0142ynnym, za\u0142o\u017conym w 1969 r. Sound City Studio w Los Angeles &#8211; a tam rozgrywaj\u0105 si\u0119 sceny nagra\u0144 z serialu. Podobno na planie odwiedzi\u0142 ich Bob Dylan &#8211; jak grupa rekonstrukcyjna, to na ca\u0142ego.<\/p>\n<p>Ca\u0142o\u015b\u0107 jest miniserialem, teoretycznie zamkni\u0119tym, ale po rozpadzie standardowej wielkiej grupy z lat 70. &#8211; jak wiemy z historii &#8211; przychodzi zwykle wielki powr\u00f3t grupy w latach 80., wi\u0119c poczeka\u0142bym na wyniki ogl\u0105dalno\u015bci.\u00a0<\/p>\n<p><strong>DAISY JONES &amp; THE SIX <em>Aurora<\/em><\/strong>, Amazon\/Ellemar 2023\u00a0<\/p>\n\n\n<iframe style=\"border-radius:12px\" src=\"https:\/\/open.spotify.com\/embed\/album\/4ouqACcnzsOvtUlnj5abyo?utm_source=generator\" width=\"100%\" height=\"352\" frameBorder=\"0\" allowfullscreen=\"\" allow=\"autoplay; clipboard-write; encrypted-media; fullscreen; picture-in-picture\" loading=\"lazy\"><\/iframe>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>To poniek\u0105d odpowied\u017a na zadawane tu kiedy\u015b pytanie, co b\u0119dzie, kiedy ju\u017c odnajdziemy wszystkie godne przypomnienia zagubione p\u0142yty z przesz\u0142o\u015bci. Mo\u017cemy zawsze zacz\u0105\u0107 wymy\u015bla\u0107 nowe. W wypadku serialu Daisy Jones &amp; The Six, emitowanego od pi\u0105tku przez Amazon Prime, sytuacja jest jednak bardziej kompleksowa. Rzecz jest ekranizacj\u0105 znanej i u nas ksi\u0105\u017cki Taylor Jenkins Reid, [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":36957,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[3,312,120,3319,3309,4009,3666,5601,106],"tags":[5668],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/36953"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=36953"}],"version-history":[{"count":13,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/36953\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":36968,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/36953\/revisions\/36968"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media\/36957"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=36953"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=36953"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=36953"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}