{"id":36970,"date":"2023-03-07T13:03:18","date_gmt":"2023-03-07T12:03:18","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=36970"},"modified":"2023-03-07T16:37:02","modified_gmt":"2023-03-07T15:37:02","slug":"plyte-tygodnia-latwo-przegapic","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2023\/03\/07\/plyte-tygodnia-latwo-przegapic\/","title":{"rendered":"P\u0142yt\u0119 tygodnia \u0142atwo przegapi\u0107"},"content":{"rendered":"<p>\u0141atwo uzna\u0107 <em>Behing the Wallpaper<\/em> za now\u0105 p\u0142yt\u0119 <strong>Julii Holter<\/strong>. I pisz\u0105c o tym w pierwszym zdaniu, mam \u015bwiadomo\u015b\u0107 tego, \u017ce nazwisko kalifornijskiej artystki jest pewnie tym, co pocz\u0105tkowo przyci\u0105ga do tego albumu. Ale sytuacja jest bardziej z\u0142o\u017cona i w pierwszej kolejno\u015bci jest to p\u0142yta <strong>Alex Temple<\/strong>. Kompozytorki pogranicza &#8211; z pokolenia, kt\u00f3re uczy\u0142o si\u0119 pisa\u0107 muzyk\u0119 rozrywkow\u0105, \u017ceby sko\u0144czy\u0107, pisz\u0105c muzyk\u0119 w praktyce filharmoniczn\u0105 (cz\u0119sto zreszt\u0105 \u015brodkami elektronicznymi, za pomoc\u0105 sampli brzmieniowych). I jeszcze kompozytorki opowiadaj\u0105cej tu poniek\u0105d w\u0142asn\u0105 histori\u0119. P\u0142yta jest o zmianie, a Temple odnosi si\u0119 do w\u0142asnego do\u015bwiadczenia tranzycji.&nbsp; Traktowanie tego wydawnictwa jako nowej &#8211; i jeszcze w dodatku pobocznej &#8211; p\u0142yty w katalogu Holter, nie ma wi\u0119kszego sensu. Trzeba jej po prostu pos\u0142ucha\u0107.&nbsp;<\/p>\n\n\n<!--more-->\n\n\n\n<iframe loading=\"lazy\" width=\"560\" height=\"315\" src=\"https:\/\/www.youtube.com\/embed\/RPy4Qc59rvY\" title=\"YouTube video player\" frameborder=\"0\" allow=\"accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture; web-share\" allowfullscreen=\"\"><\/iframe>\n\n\n<p>Przede wszystkim rzecz nie jest nowa. Owszem, opublikowana zosta\u0142a w ostatni pi\u0105tek. Ale Temple napisa\u0142a j\u0105 &#8211; zar\u00f3wno muzyk\u0119, jak i teksty &#8211; w po\u0142owie poprzedniej dekady. Od strony lirycznej rzecz wype\u0142niaj\u0105 sceny w domu, na ulicy, rozterki, spojrzenia innych. <em>You make me feel like an unnatural woman<\/em> &#8211; trawestuje wystawiona na publiczn\u0105 ocen\u0119 bohaterka przeb\u00f3j Arethy Franklin. <em>W innym stuleciu mog\u0142aby\u015b po prostu i\u015b\u0107 maskarad\u0119<\/em> &#8211; m\u00f3wi w innym, singlowym <em>Night After Night<\/em>. I tak jak te teksty kre\u015bl\u0105 \u015bwiat wyobra\u017ce\u0144 szerszy ni\u017c rzeczywisto\u015b\u0107 XXI wieku, tak kompozycje \u0142\u0105cz\u0105 r\u00f3\u017cne \u015bwiaty &#8211; romantyczn\u0105 fraz\u0119, ba, nawet nawi\u0105zania do muzyki dawnej, ale te\u017c my\u015blenie kategoriami nowoczesnej piosenki i najlepszych wzorc\u00f3w aran\u017cowania tej\u017ce z u\u017cyciem smyczk\u00f3w. Bo akompaniament \u015bpiewaj\u0105cej ca\u0142o\u015b\u0107 Julii Holter dogrywa <strong>Spektral Quartet<\/strong> &#8211; kameralny zesp\u00f3\u0142 z Chicago, zbieraj\u0105cy \u015bwietne recenzje i trzykrotnie nominowany do nagrody Grammy, a tu prezentuj\u0105cy ca\u0142\u0105 gam\u0119 technik, rzadko s\u0142yszanych w manierycznych zazwyczaj aran\u017cacjach wzbogacanych o smyczki piosenek. I wyst\u0119puj\u0105cy nie bez przyczyny <a href=\"https:\/\/spektralquartet.com\/about\">z t\u0119cz\u0105 w logotypie<\/a> &#8211; na skrzypcach gra tu Theo Espy, osoba niebinarna.\u00a0\u00a0<\/p>\n<p>Tu ma\u0142a dygresja &#8211; tak naprawd\u0119 muzyka powa\u017cna, w kt\u00f3rej (co nawet zrozumia\u0142e) szukaj\u0105 czasem schronienia odbiorcy z konserwatywnym \u015bwiatopogl\u0105dem, wydaje si\u0119 dzi\u015b tak samo, je\u015bli nie mocniej sygnalizowa\u0107 zmiany spo\u0142eczne zwi\u0105zane z to\u017csamo\u015bci\u0105 p\u0142ciow\u0105. Na ostatniej gali nagr\u00f3d Grammy &#8211; co troch\u0119 oczywi\u015bcie przyg\u0142uszy\u0142o p\u00f3\u017aniej pojawienie si\u0119 Sama Smitha i Kim Petras &#8211; nagrod\u0119 odbiera\u0142o niebinarne wiolonczelisto (\u017ceby podkre\u015bli\u0107 <a href=\"https:\/\/www.polityka.pl\/tygodnikpolityka\/kultura\/2122947,1,konfrontacja-jezyka-z-plcia.read\">ci\u0105g\u0142\u0105 j\u0119zykow\u0105 z\u0142o\u017cono\u015b\u0107<\/a> zagadnienia w polskim wydaniu) Andrew Yee z Attacca Quartet. Z bardzo zreszt\u0105 dobrym i godnym zapami\u0119tania wyst\u0105pieniem. Przy czym nie zapominajmy, \u017ce z kolei pierwsz\u0105 transp\u0142ciow\u0105 laureatk\u0105 w historii nagr\u00f3d Grammy by\u0142a Wendy Carlos &#8211; od razu zreszt\u0105 pokazowo (i symbolicznie) \u0142\u0105cz\u0105ca przy tym \u015bwiaty rozrywki i muzyki powa\u017cnej.\u00a0 \u00a0\u00a0<\/p>\n<p>Tyle dygresji. Opowie\u015b\u0107 Alex Temple nie ma w sobie niczego, co mog\u0142oby \u015bwiatopogl\u0105dowo dzieli\u0107 publiczno\u015b\u0107. Nie b\u0119dzie przesady w tym, \u017ce mog\u0142aby zabrzmie\u0107 w ka\u017cdym domu. To pi\u0119kna muzyka dobrze skrojona w format suity opowiadaj\u0105cej w do\u015b\u0107 poetycki spos\u00f3b jedn\u0105 histori\u0119 i ze wzruszaj\u0105cym fina\u0142em. Historia jest emocjonalnie anga\u017cuj\u0105ca, ciekawa i nowa &#8211; zasadniczo te w\u0142a\u015bnie fakty, a nie jaki\u015b rodzaj sezonowej mody, t\u0142umacz\u0105 dostrzegalnie szerok\u0105 obecno\u015b\u0107 tematyki zwi\u0105zanej z to\u017csamo\u015bci\u0105 p\u0142ciow\u0105 w dzisiejszej kulturze. Ta p\u0142yta w ka\u017cdym razie nie ma dok\u0142adnie nic z mody. Ale przy tym w\u0142a\u015bnie jako opowie\u015b\u0107 uniwersalizuj\u0105ca prze\u017cycie tranzycji &#8211; z piosenkow\u0105 atrakcyjno\u015bci\u0105, ale zarazem na silniku muzyki powa\u017cnej &#8211; <em>Behind the Wallpaper<\/em> mo\u017ce mie\u0107 znaczenie znacznie wi\u0119ksze ni\u017c tylko pobocznej pozycji w katalogu Julii Holter.<\/p>\n<p><strong>ALEX TEMPLE, JULIA HOLTER, SPEKTRAL QUARTET <em>Behind the Wallpaper<\/em><\/strong>, New Amsterdam 2023\u00a0<\/p>\n\n\n<iframe style=\"border: 0; width: 350px; height: 470px;\" src=\"https:\/\/bandcamp.com\/EmbeddedPlayer\/album=1200278994\/size=large\/bgcol=ffffff\/linkcol=0687f5\/tracklist=false\/transparent=true\/\" seamless=\"\"><a href=\"https:\/\/newamsterdamrecords.bandcamp.com\/album\/behind-the-wallpaper\">Behind the Wallpaper by Spektral Quartet, Julia Holter, Alex Temple<\/a><\/iframe>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>\u0141atwo uzna\u0107 Behing the Wallpaper za now\u0105 p\u0142yt\u0119 Julii Holter. I pisz\u0105c o tym w pierwszym zdaniu, mam \u015bwiadomo\u015b\u0107 tego, \u017ce nazwisko kalifornijskiej artystki jest pewnie tym, co pocz\u0105tkowo przyci\u0105ga do tego albumu. Ale sytuacja jest bardziej z\u0142o\u017cona i w pierwszej kolejno\u015bci jest to p\u0142yta Alex Temple. Kompozytorki pogranicza &#8211; z pokolenia, kt\u00f3re uczy\u0142o si\u0119 [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":36974,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[3,3681,312,120,3319,3309,4009,3666,5601],"tags":[5669,983,5670],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/36970"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=36970"}],"version-history":[{"count":9,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/36970\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":36982,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/36970\/revisions\/36982"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media\/36974"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=36970"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=36970"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=36970"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}