Kamienie mog\u0105 polecie\u0107 w ka\u017cdej chwili, wi\u0119c od razu przejd\u0119 do rzeczy. A rzecz jest powa\u017cna – atak na \u015bwi\u0119to\u015b\u0107 rockow\u0105, jeden z najwa\u017cniejszych album\u00f3w wszech czas\u00f3w, „The Dark Side of the Moon” grupy Pink Floyd sprzed 37 lat. Przypuszczony przez grup\u0119, kt\u00f3ra te\u017c ma ju\u017c status dinozaur\u00f3w, w dodatku cz\u0119sto si\u0119 do Pink Floyd na r\u00f3\u017cne sposoby odnosi\u0142a, tyle \u017ce wychodzi\u0142a jednak z innych, punkowych pozycji. Kierowan\u0105 przez Wayne’a Coyne’a ameryka\u0144sk\u0105 The Flaming Lips, z udzia\u0142em licznych go\u015bci, w tym eksperymentalno-rockowej formacji Stardeath and White Dwarfs. Rzecz od grudnia by\u0142a dost\u0119pna w sklepie iTunes w formacie mp3 (ale nie w Polsce, co jasne), a teraz wysz\u0142a na winylu i CD.<\/br> <\/p>\n
Pami\u0119tam nie\u017ale moje pierwsze przes\u0142uchanie Pink Floyd. Za granic\u0105, u znajomych, ze starego winyla. Nie zna\u0142em p\u0142yty wcze\u015bniej, ale s\u0142ysza\u0142em, \u017ce „powinna” mi si\u0119 spodoba\u0107. W\u0142\u0105czy\u0142em pierwsze „Speak To Me” i my\u015bl\u0119: „Co za potworna nuda!”. P\u0142yta zaczyna si\u0119 bowiem do\u015b\u0107 niemrawo jak na potrzeby 13-letniego odbiorcy, kt\u00f3ry s\u0142ucha\u0142 wtedy Metalliki i Anthrax. Potem oczywi\u015bcie doceni\u0142em eksperymenty studyjne, brzmienia itd., ale tamta my\u015bl czasem wraca\u0142a. I oto The Flaming Lips poprawili tamto karygodne zaniedbanie – startuj\u0105 \u017cwawiej, ba, w dodatku od pierwszych minut u\u017cywaj\u0105 brzydkich s\u0142\u00f3w. Wyobra\u017caj\u0105 sobie Pa\u0144stwo „Dark Side of the Moon” z nalepk\u0105 „Parental Advisory – Explicit Content”? No w\u0142a\u015bnie, my\u015bl\u0119, \u017ce gdybym w 1987 roku lepiej us\u0142ysza\u0142 (wyeksponowane tu mocno) s\u0142owa „I’ve been mad for fucking years” i ten z\u0142owieszczy \u015bmiech, za to troch\u0119 mniej bicia serca na pocz\u0105tku, spodoba\u0142oby mi si\u0119 bardziej.<\/br><\/p>\n
„Time” brzmi jak gdyby by\u0142o odrzutem z sesji znakomitej p\u0142yty The Flaming Lips „Embryonic”, co tylko pokazuje, jak blisko siebie w tym momencie znalaz\u0142y si\u0119 te dwa zespo\u0142y. Za to „The Great Gig in the Sky” wystawi na ci\u0119\u017ck\u0105 pr\u00f3b\u0119 mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Pink Floyd – s\u0142ynna wokaliza Clare Torry zosta\u0142a tu bowiem zast\u0105piona wrzaskliw\u0105, zniekszta\u0142con\u0105 parti\u0105 \u015bpiewan\u0105 przez Peaches. To jeden z tych kilku moment\u00f3w na p\u0142ycie, kiedy wydaje si\u0119, \u017ce The Flaming Lips chcieli w pewnym sensie sparodiowa\u0107 legendarny album. Podobnie jest z „Money” brzmi\u0105cym jakby by\u0142o grane przez rz\u0105d uszkodzonych jednor\u0119kich bandyt\u00f3w. Wychodzi z tego – je\u015bli wzi\u0105\u0107 pod uwag\u0119 g\u0142os Henry’ego Rollinsa w tle – \u017ce ta wersja ma w sobie wi\u0119cej brudu i ciemno\u015bci ni\u017c pierwotna „Dark Side…”.
\nZaprzeczaj\u0105 jednak tym parodystycznym w\u0105tkom ko\u0144cowe fragmenty albumu – mi\u0119kka przer\u00f3bka „Us and Them” wierna orygina\u0142owi, potem kapitalnie wykorzystuj\u0105ce funkowy motyw pierwowzoru „Any Colour You Like”, wreszcie wierne „Brain Damage” oraz „Eclipse”, kt\u00f3re gra wprawdzie motywami brzmieniowymi z The Flaming Lips (i za to fani tej grupy polubi\u0105 ten album), ale spodoba si\u0119 tak\u017ce co bardziej konserwatywnym fanom Pink Floyd.<\/br><\/p>\n
Jaki mora\u0142 z tego starcia? \u017be nie by\u0142o \u017cadnego starcia. Ta wersja pozwala doceni\u0107 wiele ponadczasowych cech orygina\u0142u – pal licho syntezatorowe eksperymenty, ale piosenki, kt\u00f3re mieli do pokazania Floydzi, to by\u0142 rzeczywi\u015bcie wyj\u0105tkowy i rewelacyjnie skomponowany zestaw! Co wi\u0119cej, spos\u00f3b, w jaki je nagrali w 1973 roku, ciep\u0142y, elegancki, czysty, do\u015b\u0107 minimalistyczny, mo\u017ce si\u0119 do dzi\u015b podoba\u0107. Nowa wersja „Ciemnej strony…” mia\u0142a by\u0107 wariacj\u0105 na temat wielkiego orygina\u0142u i rzeczywi\u015bcie jest po prostu wariacj\u0105, nie nale\u017cy po niej oczekiwa\u0107 niczego wi\u0119cej.<\/br><\/p>\n
Spe\u0142ni\u0142a na pewno jedno zadanie: dawno nie mia\u0142em tak wielkiej ochoty pos\u0142ucha\u0107 Floyd\u00f3w.<\/br><\/p>\n
THE FLAMING LIPS & STARDEATH AND WHITE DWARFS „The Dark Side of the Moon”<\/strong>, Warner 2010
\n7\/10
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107:<\/strong> „Any Colour You Like”, „Money”, „Eclipse”
\n<\/br>
\n