{"id":37231,"date":"2023-03-20T10:10:03","date_gmt":"2023-03-20T09:10:03","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=37231"},"modified":"2023-03-20T10:12:28","modified_gmt":"2023-03-20T09:12:28","slug":"tego-slucham-genevieve-artadi","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2023\/03\/20\/tego-slucham-genevieve-artadi\/","title":{"rendered":"Lekkie ci\u0119\u017cko lub ci\u0119\u017ckie lekko"},"content":{"rendered":"<p>Ktokolwiek interesowa\u0142 si\u0119 gr\u0105 na jakim\u015b instrumencie w erze YouTube&#8217;a, zna pewnie format film\u00f3w, kt\u00f3re prezentuj\u0105 ten sam utw\u00f3r albo t\u0119 ten sam typ muzyki grany na kolejnych poziomach trudno\u015bci. Wielbicielom <a href=\"https:\/\/www.youtube.com\/watch?v=T-gnzI5eKlA\">Seijiego Igusy<\/a>\u00a0czy <a href=\"https:\/\/www.youtube.com\/watch?v=p7rPHVkcRLI\">Vinheteiro<\/a> raczej nie trzeba tego fenomenu t\u0142umaczy\u0107, reszcie powinna wystarczy\u0107 informacja, \u017ce wszystko mo\u017cna upro\u015bci\u0107 lub skomplikowa\u0107. Przy czym sztuka polega na tym, \u017ceby skomplikowa\u0107 bez wra\u017cenia, \u017ce kto\u015b si\u0119 nad tym strasznie nagimnastykowa\u0142. Lekko gra\u0107 trudn\u0105 w teorii muzyk\u0119 &#8211; albo odwrotnie. Co\u015b jakby dodatkowa ga\u0142ka we wzmacniaczu, kt\u00f3ra zag\u0119szcza struktur\u0119 utworu i zwi\u0119ksza cz\u0119stotliwo\u015b\u0107 zmian akordowych. No wi\u0119c du\u017ca cz\u0119\u015b\u0107 najnowszej, drugiej autorskiej p\u0142yty <strong>Genevieve Artadi<\/strong> brzmi jak Stereolab w ustawieniu 10\/10 na tej ga\u0142ce. To takie oszukane easy listening albo odwrotnie: misterne fusion doprowadzone do pewnego stopnia piosenkowej klarowno\u015bci. Co najmniej utw\u00f3r tytu\u0142owy tej nowej p\u0142yty Artadi &#8211; <em>Forever Forever<\/em> &#8211; wydaje si\u0119 w\u0142a\u015bnie czym\u015b takim.\u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0<\/p>\n\n\n<!--more-->\n\n\n\n<iframe loading=\"lazy\" width=\"560\" height=\"315\" src=\"https:\/\/www.youtube.com\/embed\/eMjUKsi2evg\" title=\"YouTube video player\" frameborder=\"0\" allow=\"accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture; web-share\" allowfullscreen><\/iframe>\n\n\n<p>Jedna z moich teorii dotycz\u0105cych rocka progresywnego polega na tym, \u017ce ostatecznie wyczerpali jego formu\u0142\u0119 muzycy z tzw. sceny Canterbury, kt\u00f3rzy podeszli do grania rocka z pe\u0142nym jazzowym warsztatem i zacz\u0119li omija\u0107 poszczeg\u00f3lne elementy skomplikowanych aran\u017cacji z zaskakuj\u0105co du\u017cym zapasem. A poniewa\u017c miewali piosenkowe ambicje, to gdzie\u015b w tych okolicach te\u017c mo\u017cna szuka\u0107 punkt\u00f3w odniesienia dla piosenek Artadi (cho\u0107by <em>From Avalanches<\/em>), podobnie zreszt\u0105 jak dla nieco mniej skomplikowanych, ale nale\u017c\u0105cych do tego samego \u015bwiata utwor\u00f3w Thundercata. Druga z moich drobnych teorii m\u00f3wi z kolei o tym, \u017ce jest to do\u015b\u0107 uniwersalne miejsce spotkania r\u00f3\u017cnych estetyk muzyki popularnej.\u00a0 \u00a0<\/p>\n<p>O urodzonej w Kalifornii autorce tego albumu <a href=\"https:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/2020\/08\/04\/5-mniej-znanych-plyt-lipca-ktore-warto-nadrobic\/\">pisa\u0142em ju\u017c przed trzema laty<\/a>. Album <em>Dizzy Strange Summer<\/em> nie by\u0142 jednak a\u017c tak interesuj\u0105cy na poziomie samych kompozycji jak ten nowy. Owszem, ci\u0105gle czuje si\u0119 pewien zwi\u0105zek muzyki Genevieve Artadi z nagraniami Louisa Cole&#8217;a, z kt\u00f3rym dzia\u0142a w duecie Knower. Cho\u0107by w najnowszym singlu <em>Plate<\/em>. Ale magia muzyki Artadi polega na tym, \u017ce cho\u0107by rozkodowywanie tej g\u0119stej struktury akordowej troch\u0119 trwa\u0142o, s\u0105 tu poutykane utwory wr\u0119cz kapitalne. Cho\u0107by ballada <em>Change Stays<\/em>.\u00a0 To troch\u0119 analogia do <em>Let It Happen<\/em> z ostatniego albumu Cole&#8217;a, tyle \u017ce delikatniej zaaran\u017cowana (cho\u0107 by\u0107 mo\u017ce &#8211; jak du\u017ca cz\u0119\u015b\u0107 materia\u0142u &#8211; zosta\u0142a napisana na big band, taki by\u0142 pierwotny pomys\u0142) i jeszcze g\u0142\u0119biej ukryta, bo nieeksponowana na singlu. Owszem, Cole jest i na tej p\u0142ycie, pojawia si\u0119 tu te\u017c rewelacyjny Sam Wilkes czy Pedro Martins, brazylijski zwyci\u0119zca Montreux Guitar Competition. \u015arodowisko trzyma si\u0119 razem, niemniej jednak &#8211; co to by by\u0142a za wsp\u00f3lna, duetowa p\u0142yta, gdyby by\u0142a.\u00a0 \u00a0 \u00a0\u00a0<\/p>\n<p><strong>GENEVIEVE ARTADI <em>Forever Forever<\/em><\/strong>, Brainfeeder 2023\u00a0<\/p>\n\n\n<iframe style=\"border: 0; width: 350px; height: 470px;\" src=\"https:\/\/bandcamp.com\/EmbeddedPlayer\/album=2702135628\/size=large\/bgcol=ffffff\/linkcol=0687f5\/tracklist=false\/transparent=true\/\" seamless><a href=\"https:\/\/genevieveartadi.bandcamp.com\/album\/forever-forever\">Forever Forever by Genevieve Artadi<\/a><\/iframe>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Ktokolwiek interesowa\u0142 si\u0119 gr\u0105 na jakim\u015b instrumencie w erze YouTube&#8217;a, zna pewnie format film\u00f3w, kt\u00f3re prezentuj\u0105 ten sam utw\u00f3r albo t\u0119 ten sam typ muzyki grany na kolejnych poziomach trudno\u015bci. Wielbicielom Seijiego Igusy\u00a0czy Vinheteiro raczej nie trzeba tego fenomenu t\u0142umaczy\u0107, reszcie powinna wystarczy\u0107 informacja, \u017ce wszystko mo\u017cna upro\u015bci\u0107 lub skomplikowa\u0107. Przy czym sztuka polega na [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":37232,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[3,3681,312,120,3319,3309,4009,4993,5601,106],"tags":[4371],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/37231"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=37231"}],"version-history":[{"count":4,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/37231\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":37236,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/37231\/revisions\/37236"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media\/37232"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=37231"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=37231"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=37231"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}