{"id":37339,"date":"2023-03-29T12:12:34","date_gmt":"2023-03-29T10:12:34","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=37339"},"modified":"2023-03-29T12:12:35","modified_gmt":"2023-03-29T10:12:35","slug":"szybkowolne","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2023\/03\/29\/szybkowolne\/","title":{"rendered":"Szybkowolne"},"content":{"rendered":"<p>Jedn\u0105 z najlepszych cech muzyki elektronicznej wysokich temp ko\u0144ca lat 90. by\u0142o operowanie na dw\u00f3ch r\u00f3\u017cnych planach i pr\u0119dko\u015bciach. Poj\u0119cie ambient techno nie wzi\u0119\u0142o si\u0119 znik\u0105d. A drum&#8217;n&#8217;bass &#8211; o kt\u00f3rym w\u0142a\u015bnie uci\u0119li\u015bmy sobie porann\u0105 pogaw\u0119dk\u0119 z koleg\u0105 redaktorem z segmentu pism miejskich (z czas\u00f3w, gdy warszawska kultura klubowa oznacza\u0142a <em>drumy<\/em> w CDQ lub house w Piekarni) &#8211; by\u0142 ju\u017c idealn\u0105 ilustracj\u0105 zjawiska. Zej\u015bcie z tempa 170 do 85 bpm &#8211; oznaczaj\u0105ce de facto przej\u015bcie z nurtu jungle w sfer\u0119 hip-hopu lub trip-hopu &#8211; nie nastr\u0119cza problemu, r\u00f3wnie \u0142atwo wr\u00f3ci\u0107. Po\u0142amane rytmy pracuj\u0105cej w wysokim tempie sekcji \u0142\u0105cz\u0105 si\u0119 te\u017c doskonale z ambientami, co wykorzystuje, bynajmniej nie jako pionier, w\u0142oski producent Andrea. A jego <em>Due in Color<\/em> to kolejna w tym tygodniu p\u0142yta, przy kt\u00f3rej spokojnie mog\u0119 wykorzysta\u0107 tag <em>najmocniejszy pi\u0105tek roku<\/em>.\u00a0 \u00a0\u00a0<\/p>\n\n\n<!--more-->\n\n\n\n<iframe loading=\"lazy\" width=\"560\" height=\"315\" src=\"https:\/\/www.youtube.com\/embed\/0cghgZi-8iU\" title=\"YouTube video player\" frameborder=\"0\" allow=\"accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture; web-share\" allowfullscreen><\/iframe>\n\n\n<p><em>Due&#8230;<\/em> to druga &#8211; po wydanym trzy lata temu <em>Ritorno<\/em> &#8211; p\u0142yta W\u0142ocha z Piemontu. I kolejna w katalogu monachijskiej Ilian Tape. D&#8217;n&#8217;b nie kojarzy mi si\u0119 z W\u0142ochami w pierwszej kolejno\u015bci &#8211; ale te\u017c od lat nie siedz\u0119 w tym nietrac\u0105cym popularno\u015bci nurcie &#8211; za to W\u0142och dzia\u0142aj\u0105cy w Monachium&#8230; o, to ju\u017c figura w muzyce elektronicznej fundamentalna. Nie to jednak, \u017cebym oczekiwa\u0142 rewolucji po tej p\u0142ycie. S\u0142ucha\u0142em jej bez uprzedze\u0144 i zafascynowa\u0142a mnie na poziomie ca\u0142ej audiosfery &#8211; bardzo bogatego \u015brodowiska d\u017awi\u0119kowego <em>Jaim<\/em>, z kt\u00f3rego breakbeat wyrasta stopniowo i naturalnie. R\u00f3wnie dobrze mog\u0142a wyrosn\u0105\u0107 na tym podglebiu muzyka Tangerine Dream albo nawet Pink Floyd, ale ro\u015bnie jungle, jeszcze z zaznaczonym jamajskim, dubowym akcentem w pierwszej pojawiaj\u0105cej si\u0119 tu partii perkusji. Tak\u017ce w kolejnych nagraniach te linie perkusji s\u0105 bardzo zniuansowane i urozmaicone (nawi\u0105zuj\u0105 momentami do UK garage&#8217;u i innych nurt\u00f3w z przesz\u0142o\u015bci), tempo zazwyczaj nie przekracza 150 bpm, wi\u0119c raczej poni\u017cej tego, co przywyk\u0142o si\u0119 jako d&#8217;n&#8217;b opisywa\u0107. A szeroka panorama ambientowa robi wra\u017cenie &#8211; zn\u00f3w mo\u017ce nie tyle rewolucyjno\u015bci\u0105, co rozmachem &#8211; i niespecjalnie nudz\u0105c po drodze doprowadza nas do <em>Am Der<\/em> z fortepianow\u0105 parti\u0105 Gabriele Bragi, m\u0142odego pianisty znanego bardziej z wykona\u0144 Chopina czy Bacha ni\u017c z jungle. A ko\u0144czy si\u0119 w <em>Return_Lei<\/em> pejza\u017cem d\u017awi\u0119kowym, kt\u00f3ry mogliby stworzy\u0107 U2 przy rekreacji <em>The Joshua Tree<\/em> w finale p\u0142yty (pod warunkiem, \u017ce nie by\u0142aby to rekreacja w stylu <em>Songs of Surrender<\/em>). Swoj\u0105 drog\u0105, ok\u0142adka p\u0142yty mog\u0142aby by\u0107 te\u017c odrzutem z sesji fotograficznych Irlandczyk\u00f3w. Andrea na imponuj\u0105cym <em>Due in Color<\/em> nie gra d&#8217;n&#8217;b, nie gra te\u017c techno &#8211; nie tworzy w \u017cadnym zamkni\u0119tym nurcie, co jest dzi\u015b gestem naturalnym i chyba do\u015b\u0107 powszechnym. Du\u017co \u015bcie\u017cek si\u0119 na tej p\u0142ycie otwiera, a \u017cadna nie ko\u0144czy.\u00a0 \u00a0\u00a0<\/p>\n<p><strong>ANDREA <em>Due in Color<\/em><\/strong>, Ilian Tape 2023\u00a0<\/p>\n\n\n<iframe style=\"border: 0; width: 350px; height: 470px;\" src=\"https:\/\/bandcamp.com\/EmbeddedPlayer\/album=4080305020\/size=large\/bgcol=ffffff\/linkcol=0687f5\/tracklist=false\/transparent=true\/\" seamless><a href=\"https:\/\/iliantape.bandcamp.com\/album\/itlp14-due-in-color\">ITLP14 &#8211; Due In Color by Andrea<\/a><\/iframe>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Jedn\u0105 z najlepszych cech muzyki elektronicznej wysokich temp ko\u0144ca lat 90. by\u0142o operowanie na dw\u00f3ch r\u00f3\u017cnych planach i pr\u0119dko\u015bciach. Poj\u0119cie ambient techno nie wzi\u0119\u0142o si\u0119 znik\u0105d. A drum&#8217;n&#8217;bass &#8211; o kt\u00f3rym w\u0142a\u015bnie uci\u0119li\u015bmy sobie porann\u0105 pogaw\u0119dk\u0119 z koleg\u0105 redaktorem z segmentu pism miejskich (z czas\u00f3w, gdy warszawska kultura klubowa oznacza\u0142a drumy w CDQ lub house [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":37342,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[3,3745,120,3319,3309,4009,3666,7,5601,106],"tags":[5680],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/37339"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=37339"}],"version-history":[{"count":5,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/37339\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":37345,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/37339\/revisions\/37345"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media\/37342"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=37339"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=37339"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=37339"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}