{"id":37349,"date":"2023-03-30T13:31:15","date_gmt":"2023-03-30T11:31:15","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=37349"},"modified":"2023-03-30T13:44:58","modified_gmt":"2023-03-30T11:44:58","slug":"lekkie-ale-intensywne","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2023\/03\/30\/lekkie-ale-intensywne\/","title":{"rendered":"Lekkie, ale intensywne"},"content":{"rendered":"<p>S\u0105 momenty na p\u0142ycie <em>Leggerezza<\/em>, gdy zilustrowa\u0142aby nie tylko alegorie Italo Calvino, ale i rozp\u0142ywaj\u0105ce si\u0119 zegary Salvadora Dalego. W <em>Sangue do Medusa<\/em> czy pod koniec <em>Come non fa meraviglia<\/em> mam nawet wra\u017cenie, \u017ce co\u015b niepokoj\u0105cego i przyjemnego zarazem dzieje si\u0119 z ca\u0142\u0105 przestrzeni\u0105 dooko\u0142a. Nie to, \u017cebym pr\u00f3bowa\u0142 tego s\u0142ucha\u0107 po jakich\u015b u\u017cywkach. Nic z tych rzeczy. Powiem wi\u0119cej: materia\u0142u, kt\u00f3ry nagrali <strong>Olga Mys\u0142owska, Micha\u0142 Pepol <\/strong>i<strong> Patryk Zakrocki<\/strong>, zdecydowanie lepiej s\u0142ucha\u0142o mi si\u0119 rano, gdy by\u0142em rze\u015bki i wypocz\u0119ty, ni\u017c po po\u0142udniu czy wieczorem, kiedy muzyka by\u0142a mo\u017ce i lekka, ale powieki znacznie ci\u0119\u017csze. A mam z tym programem sporo do\u015bwiadcze\u0144: od emisji koncertu z festiwalu Muzyka Pokoju &#8211; Muzyka Wiary, na kt\u00f3ry ca\u0142\u0105 rzecz zam\u00f3wi\u0142 nieod\u017ca\u0142owany Miron Zajfert, a\u017c po dzisiejsze wydanie p\u0142ytowe. Rzecz wyewoluowa\u0142a z do\u015b\u0107 enigmatycznego przedsi\u0119wzi\u0119cia festiwalowego, kt\u00f3rego intencji sam w pierwszym momencie nie zrozumia\u0142em, a\u017c po bardziej ju\u017c wycyzelowan\u0105 formu\u0142\u0119 studyjn\u0105, kt\u00f3r\u0105 mam w\u0142a\u015bnie przed sob\u0105 &#8211; p\u0142yt\u0119 z pi\u0119kn\u0105 ok\u0142adk\u0105 Joanny Karpowicz.\u00a0 \u00a0\u00a0<\/p>\n\n\n<!--more-->\n\n\n\n<iframe style=\"border-radius:12px\" src=\"https:\/\/open.spotify.com\/embed\/album\/47YwXMEBhazmEmmzFxYNP6?utm_source=generator\" width=\"100%\" height=\"352\" frameBorder=\"0\" allowfullscreen=\"\" allow=\"autoplay; clipboard-write; encrypted-media; fullscreen; picture-in-picture\" loading=\"lazy\"><\/iframe>\n\n\n<p>Studio dobrze zrobi\u0142o tej muzyce, w kt\u00f3rej mn\u00f3stwo jest ciszy i d\u0142ugich wybrzmie\u0144, sporo te\u017c nagraniowej precyzji, bo poza g\u0142osem Mys\u0142owskiej mamy tu po\u0142\u0105czenie elektroniki i r\u00f3\u017cnorodnie artyku\u0142owanych brzmie\u0144 instrument\u00f3w strunowych. Mam te\u017c wra\u017cenie, \u017ce Zakrocki &#8211; dawno ju\u017c zafascynowany paramedycznym dzia\u0142aniem muzyki &#8211; wnosi tu atmosfer\u0119 blisk\u0105 ASMR, a Pepol &#8211; ca\u0142y baga\u017c do\u015bwiadcze\u0144 z nieszablonowej realizacji albumu <em>Kora Niesko\u0144czono\u015b\u0107<\/em>, kt\u00f3ry mocno przeformatowa\u0142 jego gr\u0119 na wiolonczeli. Niezale\u017cnie wi\u0119c od tego, \u017ce rzecz jest bardzo wra\u017cliwa na moment i nastr\u00f3j, mo\u017ce te\u017c ten nastr\u00f3j kszta\u0142towa\u0107, a wokalne partie Mys\u0142owskiej &#8211; te wnosz\u0105 poezj\u0119 (<em>Quanto poco e mancato<\/em>) i przenosz\u0105 s\u0142uchacza w rejony futurystycznej muzyki dawnej (jutro wi\u0119cej na ten temat przy okazji innej premiery, na pewno na bliskiej p\u00f3\u0142ce mo\u017cna by by\u0142o ustawi\u0107 Wojciecha Rusina).\u00a0 \u00a0 \u00a0\u00a0<\/p>\n<p>S\u0142ucha\u0107 trzeba tego g\u0142o\u015bno, nie tylko na wiwat w\u0142oskiemu pisarzowi Italo Calvino, kt\u00f3ry w tym roku \u015bwi\u0119towa\u0142by 100 lat, a kt\u00f3rego tw\u00f3rczo\u015bci\u0105 jest inspirowana <em>Leggerezza<\/em>. Cho\u0107 tak\u017ce ze wzgl\u0119du na niego: tytu\u0142owa lekko\u015b\u0107 (rozumiana jako pewna prostota pozwalaj\u0105ca utrzyma\u0107 rado\u015b\u0107 \u017cycia) to tak\u017ce tytu\u0142 jednego z esej\u00f3w z cyklu <em>Wyk\u0142ad\u00f3w ameryka\u0144skich<\/em>. Ukaza\u0142y si\u0119 ju\u017c po \u015bmierci, wi\u0119c by\u0142y swoistym testamentem autora, kt\u00f3ry nie zd\u0105\u017cy\u0142 napisa\u0107 sz\u00f3stego: Zwarto\u015b\u0107. P\u0142yta na szcz\u0119\u015bcie zwarta jest z ca\u0142\u0105 pewno\u015bci\u0105.<\/p>\n<p>Delikatn\u0105, ale intensywn\u0105 muzyk\u0119 tria Mys\u0142owska\/Pepol\/Zakrocki konfrontuj\u0119 z intensywn\u0105, ale delikatn\u0105 p\u0142yt\u0105 <em>Singing Warmia<\/em> <strong>Zosi Ho\u0142ubowskiej<\/strong>. Ta, cho\u0107 jest dzie\u0142em jednej artystki &#8211; znanej te\u017c z bardziej klubowych brzmie\u0144 &#8211; jako MalaHerba, wydaje si\u0119 materia\u0142em bardziej spontanicznym, mniej skupionym, wielow\u0105tkowym, by\u0107 mo\u017ce pr\u00f3buj\u0105cym odtworzy\u0107 co\u015b z chaosu wspomnie\u0144 i skojarze\u0144, jakie autorka (od dawna dzia\u0142aj\u0105ca bardziej na \u015bwiecie ni\u017c w Polsce) ma z Warmi\u0105 i rodzinnym Olsztynem. Tematem jest tu niemo\u017cliwo\u015b\u0107 nawi\u0105zania prostej relacji z miejscem urodzenia, brak \u017ar\u00f3de\u0142 rodzinnych, archiw\u00f3w, kt\u00f3re wype\u0142ni\u0107 ma &#8211; jak si\u0119 domy\u015blam &#8211; ta nieco <em>duchologiczna<\/em> (u\u017cywam odpowiednika hauntologii zaproponowanego przez Olg\u0119 Drend\u0119) d\u017awi\u0119kowa wizja.<\/p>\n<p>Rzecz jest niezwykle przestrzenna, cho\u0107 p\u0142yta to &#8211; jak zak\u0142adam &#8211; i tak mocne uproszczenie pi\u0119ciokana\u0142owego koncertu, kt\u00f3ry powsta\u0142 na zam\u00f3wienie Canti Spazalizzati. Najwi\u0119ksze wra\u017cenie robi ro w roz\u0142o\u017cystym jak to drzewo z ok\u0142adki <em>I don&#8217;t know the dialect hard to tell \/ Nie znam gwary cie\u0328z\u0307ko stwierdzi\u0107<\/em> w centralnej cz\u0119\u015bci p\u0142yty. Tu mamy rzeczywi\u015bcie &#8211; dok\u0142adnie tak jak pisz\u0105 w mediach zagranicznych &#8211; wra\u017cenie pe\u0142nej immersji. Elementy tradycji odnosz\u0105 nas do jakiego\u015b ponadregionalnego archetypu. Niby Warmia, ale ten zuniwersalizowany obraz to jakby dalekie echa &#8222;helokania&#8221; zaimplementowanego w polskiej kulturze ludowej przez zesp\u00f3\u0142 \u015al\u0105sk, a potem podbitego przez Bowiego. Ale s\u0142ycha\u0107 tu te\u017c (<em>Warmia forever<\/em>) oryginalnych \u015bpiewak\u00f3w ludowych &#8211; ich nagrania zosta\u0142y poddane mocnemu przetworzeniu, ale przyda\u0142yby si\u0119 precyzyjne informacje o \u017ar\u00f3d\u0142ach nagra\u0144, to ostatnio sta\u0142a praktyka, o kt\u00f3r\u0105 s\u0142usznie zabiegaj\u0105 pasjonaci takiej ludowej tw\u00f3rczo\u015bci. \u00a0 \u00a0<\/p>\n<p>Niemniej jednak <em>Singing Warmia<\/em> to nie archeologia d\u017awi\u0119kowa, raczej osobista opowie\u015b\u0107, nieprecyzyjna, ale wci\u0105gaj\u0105ca (o czym \u015bwiadczy najdobitniej fina\u0142owe <em>Lyna Lore \/ Legenda o \u0141ynie<\/em>). Po przes\u0142uchaniu ca\u0142o\u015bci w Spotify algorytm podpowiada\u0142 mi nowe (\u015bwietne zreszt\u0105), bardzo fabularne Aksak Maboul. I mimo ewidentnych r\u00f3\u017cnic estetycznych sztuczna inteligencja algorytmu wie o duchu tej tw\u00f3rczo\u015bci wi\u0119cej ni\u017c by si\u0119 wydawa\u0142o.\u00a0\u00a0<\/p>\n<p><strong>OLGA MYS\u0141OWSKA, MICHA\u0141 PEPOL, PATRYK ZAKROCKI <em>Leggerezza<\/em><\/strong>, Audio Cave 2023<br \/><strong>ZOSIA HO\u0141UBOWSKA<em> Singing Warmia<\/em><\/strong>, Exiles 2023<\/p>\n\n\n<iframe style=\"border: 0; width: 350px; height: 470px;\" src=\"https:\/\/bandcamp.com\/EmbeddedPlayer\/album=127717121\/size=large\/bgcol=ffffff\/linkcol=0687f5\/tracklist=false\/transparent=true\/\" seamless><a href=\"https:\/\/exiles-electronics.bandcamp.com\/album\/singing-warmia\">Singing Warmia by Zosia Ho\u0142ubowska<\/a><\/iframe>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>S\u0105 momenty na p\u0142ycie Leggerezza, gdy zilustrowa\u0142aby nie tylko alegorie Italo Calvino, ale i rozp\u0142ywaj\u0105ce si\u0119 zegary Salvadora Dalego. W Sangue do Medusa czy pod koniec Come non fa meraviglia mam nawet wra\u017cenie, \u017ce co\u015b niepokoj\u0105cego i przyjemnego zarazem dzieje si\u0119 z ca\u0142\u0105 przestrzeni\u0105 dooko\u0142a. Nie to, \u017cebym pr\u00f3bowa\u0142 tego s\u0142ucha\u0107 po jakich\u015b u\u017cywkach. Nic [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":37352,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[3,312,120,107,4009,3666,5601],"tags":[5683,5681,5682,3380,1703,5391],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/37349"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=37349"}],"version-history":[{"count":5,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/37349\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":37355,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/37349\/revisions\/37355"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media\/37352"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=37349"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=37349"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=37349"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}