{"id":3747,"date":"2012-11-14T16:24:19","date_gmt":"2012-11-14T14:24:19","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=3747"},"modified":"2012-11-14T16:24:19","modified_gmt":"2012-11-14T14:24:19","slug":"ostroznie-plastik","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2012\/11\/14\/ostroznie-plastik\/","title":{"rendered":"Ostro\u017cnie, plastik!"},"content":{"rendered":"

Czasem trzeba zrobi\u0107 krok do ty\u0142u, szczeg\u00f3lnie gdy ulubieni wykonawcy robi\u0105 krok wstecz. Przyznaj\u0105c dwa lata temu p\u0142ycie „Does It Look Like I’m Here” Emeralds<\/strong> wysok\u0105 ocen\u0119, a nawet uznaj\u0105c za jedn\u0105 z p\u0142yt roku, mia\u0142em gdzie\u015b z ty\u0142u g\u0142owy, \u017ce du\u017co dalej w t\u0119 stron\u0119 i\u015b\u0107 nie mo\u017cna. Bo zar\u00f3wno dla elektroniki w stylu Klausa Schulze, jak i rocka kosmicznego, a wreszcie progresywnego, ostatni port to prawie zawsze kicz i tapeta. Niestety, nie tylko sta\u0142o si\u0119, co si\u0119 mog\u0142o sta\u0107, ale wi\u0119cej – John Elliott i koledzy poci\u0105gn\u0119li za sob\u0105 ca\u0142e \u015brodowisko. Nowe Emeralds – ukazuj\u0105ce si\u0119 ju\u017c po serii wznowie\u0144 Tangerine Dream i kolejnych niepublikowanych nagra\u0144 Klausa Schulze – zamyka w mojej opinii dobre czasy dla nowego rocka kosmicznego, a zaczyna okres krytyczny, czas odstrza\u0142u, powiedzmy: gwiezdne wojny.<\/p>\n

Niewykluczone, \u017ce Emeralds trafili na jak\u0105\u015b galaktyczn\u0105 bibliotek\u0119 nagra\u0144 z okolic rocka kosmicznego i lec\u0105 po niej chronologicznie, robi\u0105c po drodze notatki i wykorzystuj\u0105c wiedz\u0119 na w\u0142asnych p\u0142ytach. I doszli w\u0142a\u015bnie do pocz\u0105tku lat 80., czas\u00f3w, gdy syntezatory brzmia\u0142y coraz bardziej plastikowo, muzyka kosmiczna ust\u0119powa\u0142a miejsca New Age, a w ka\u017cde niewype\u0142nione miejsce w muzyce pchano sola gitarowe. Nawet w obr\u0119bie tej jednej p\u0142yty s\u0142ycha\u0107 t\u0119 wsteczn\u0105 ewolucj\u0119. Obiecuj\u0105ce s\u0105 jeszcze cztery minuty „Before Your Eyes” na pocz\u0105tek, da si\u0119 usprawiedliwi\u0107 „Adrenochrome” jako dow\u00f3d obsesji muzyk\u0105 Tangerine Dream, ale prawdziwe problemy zaczynaj\u0105 si\u0119 pod koniec czwartej minuty tego utworu, gdy pojawia si\u0119 solo gitarowe Marka McGuire’a. <\/p>\n

McGuire ci\u0105gnie t\u0119 p\u0142yt\u0119 w d\u00f3\u0142 w\u0142a\u015bciwie ka\u017cdym swoim wej\u015bciem. W najlepszych momentach zap\u0119tla si\u0119 w tym, co od dawna robi\u0142 z lubo\u015bci\u0105, czyli gra naturalnymi p\u0119tlami przepuszczanymi przez delay, przetworzonymi b\u0105d\u017a eksponuj\u0105cymi czyste brzmienie gitary – to ju\u017c w zale\u017cno\u015bci od upodoba\u0144. W najgorszych – idzie w kierunku Oldfielda z najgorszego okresu i jego na\u015bladowc\u00f3w. Gra sola na poziomie gimnazjum, kompletnie bez polotu. Szczeg\u00f3lnie irytuj\u0105ce s\u0105 partie gitary w „Everything Is Inverted”. A fina\u0142owe „Search for Me in the Wasteland” jest po prostu nudne – cho\u0107 oczywi\u015bcie i pozosta\u0142a dw\u00f3jka nie staje tu na wysoko\u015bci zadania. <\/p>\n

Inne syntezatorowe trio Forma<\/strong> – protegowani Elliotta, kt\u00f3rzy debiutowali w jego oficynie Spectrum Spools – nagra\u0142o z kolei kompozycj\u0119, kt\u00f3ra u Emeralds by\u0142aby z \u0142atwo\u015bci\u0105 numerem jeden na p\u0142ycie: „Macanique”, mocno w stylu niemieckich Neu!. To rdze\u0144 ich drugiej p\u0142yty. Wyr\u00f3\u017cnia si\u0119 te\u017c ko\u0144cz\u0105cy album „Off\/On” utw\u00f3r „Forma 315”. Melancholijny syntezatorowy snuj, ale jednak nieodpychaj\u0105cy. W przeciwie\u0144stwie do niemal ca\u0142ej zawarto\u015bci nowej p\u0142yty Emeralds, kt\u00f3ra wydaje si\u0119 denerwuj\u0105co wr\u0119cz pretensjonalna. Tym bardziej, \u017ce na poprzednich albumach by\u0142 balans w tej dziedzinie. Paradoksalnie Forma pokaza\u0142a wcze\u015bniej przyzwoity poziom \u015bredni i pozosta\u0142a na swoim pu\u0142apie, to Emeralds zani\u017caj\u0105 loty. Dlaczego? Forma trzyma si\u0119 w miar\u0119 bezpiecznych, ograniczonych, do\u015b\u0107 minimalistycznych form. Co do Emeralds, mo\u017ce i podejmuj\u0105 ryzyko, ale zaczynam si\u0119 obawia\u0107 rozwoju ich konwencji. Kolejna stacja: Oldfield i Vollenweider.<\/p>\n

\"\"<\/a>EMERALDS „Just to Feel Anything”<\/strong>
\nEditions Mego 2012
\n5\/10
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107:<\/strong> nie.<\/p>\n