{"id":3760,"date":"2012-11-20T00:27:00","date_gmt":"2012-11-19T22:27:00","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=3760"},"modified":"2012-11-20T00:28:46","modified_gmt":"2012-11-19T22:28:46","slug":"i-co-nico","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2012\/11\/20\/i-co-nico\/","title":{"rendered":"I co? Nico?"},"content":{"rendered":"

To takie lu\u017ane skojarzenie g\u0142osu Azity<\/strong>, schodz\u0105cego czasami bardzo nisko, lekko trz\u0119s\u0105cego si\u0119 i niepewnego, mimo wielu lat do\u015bwiadcze\u0144. Nico. Poza tym Cat Power, kt\u00f3r\u0105 przypomina pocz\u0105tek i zako\u0144czenie p\u0142yty „Year”, czyli ten sam temat podejmowany w piosenkach „Opening” i „Closing”. Tyle \u017ce Azita Youssefi, Amerykanka ira\u0144skiego pochodzenia, jest starsza od Chan Marshall i nie mniej do\u015bwiadczona. Zarazem bardziej samodzielna od Nico, pisze wszystkie swoje piosenki. Gra na fortepianie i gitarze basowej. I du\u017co bardziej skomplikowana, trudniejsza do sklasyfikowania stylistycznie. Gubi proste tropy folkowe, rockowe, graj\u0105c struktur\u0105 piosenek, ich harmoniczn\u0105 z\u0142o\u017cono\u015bci\u0105, ozdobnikami, fortepianowymi i gitarowymi motywami. Nawet je\u015bli nie wspina si\u0119 na fenomenalny poziom charakterystyczny dla najlepszych moment\u00f3w Nico, to zachowuje klasyczne wyrafinowanie piosenek z tamtej epoki. <\/p>\n

Je\u015bli dobrze licz\u0119, to ju\u017c sz\u00f3sta p\u0142yta Azity, kt\u00f3r\u0105 ju\u017c dziesi\u0119\u0107 lat temu recenzenci chwalili za solowy debiut (w Polsce pozytywnie pisa\u0142 o niej bodaj Borys Dejnarowicz), a na undergroundowej scenie Chicago znana by\u0142a du\u017co wcze\u015bniej<\/a>. Mnie ta historia niemal w ca\u0142o\u015bci omin\u0119\u0142a, mimo obecno\u015bci artystki w katalogu Drag City, ale widz\u0119, \u017ce sporo musia\u0142em straci\u0107. W dziedzinie fajnych ma\u0142o wa\u017cnych p\u0142yt „Year” pozytywnie zaskakuje, chyba tak\u017ce fan\u00f3w autorki, cho\u0107 nie zauwa\u017cy\u0142em szczeg\u00f3lnego oczekiwania na ten album mimo jej dw\u00f3ch dekad w bran\u017cy (co do melan\u017cy jako\u015b brak danych – poza pozowaniem topless dla jakiego\u015b lifestyle’owego pisma czysta kartoteka).<\/p>\n

„Year” to zestaw kr\u00f3tkich z regu\u0142y, ale bardzo dopracowanych piosenek z klasycznie brzmi\u0105cym, robi\u0105cym wra\u017cenie rozpocz\u0119tego od \u015brodka, „Opening”. Tracklista jest jednak do\u015b\u0107 nier\u00f3wna, dodatkowo r\u00f3\u017cnorodna, ba, wr\u0119cz zaskakuj\u0105co ba\u0142aganiarska. Bo gdy dochodzi do dubowego „Something that Happened” trafiamy do zupe\u0142nie innego \u015bwiata. I ta niesp\u00f3jno\u015b\u0107 daje najd\u0142u\u017cszy utw\u00f3r na p\u0142ycie, a poza tym w miar\u0119 up\u0142ywu czasu poza lekk\u0105 irytacj\u0105 przynosi sporo przyjemno\u015bci. Tylko tyle, albo a\u017c tyle – ale ja bym o tej porze roku ju\u017c kolejnych historycznych album\u00f3w nie oczekiwa\u0142.<\/p>\n

\"\"<\/a>AZITA „Year”
\n<\/strong>Drag City 2012
\n7\/10
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107:<\/strong> „Opening”, „It’s Understanding”, „Something that Happened”, „Finale”. <\/p>\n