{"id":380,"date":"2011-01-12T16:03:17","date_gmt":"2011-01-12T14:03:17","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=380"},"modified":"2011-01-12T16:03:17","modified_gmt":"2011-01-12T14:03:17","slug":"basnie-anderzena","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2011\/01\/12\/basnie-anderzena\/","title":{"rendered":"Ba\u015bnie Anderz\u00e9na"},"content":{"rendered":"

Nie ma nic gorszego ni\u017c wytw\u00f3rnia p\u0142ytowa szeroko komentowana przed kilku laty. Zawsze przegra pod wzgl\u0119dem temperatury komentarzy i recenzji z tymi nowszymi. W tym wypadku egzotyczny fi\u0144ski Fonal jest bez szans wobec Olde English Spelling Bee (Forest Swords), Not Not Fun (Sun Araw) czy nawet Paw Tracks (Prince Rama of Ayodhya). Szczeg\u00f3lnie album Forest Swords u\u015bwiadomi\u0142 mi, \u017ce je\u015bli chodzi o udziwnion\u0105 rytmicznie psychodeli\u0119 s\u0142ysza\u0142em w 2010 roku p\u0142yt\u0119 o wiele bardziej r\u00f3\u017cnorodn\u0105, fascynuj\u0105c\u0105 i trudn\u0105 do sklasyfikowania. Tyle \u017ce by\u0142 to album grupy Kemialliset Yst\u00e4v\u00e4t<\/strong> graj\u0105cej ju\u017c od kilkunastu lat, w dodatku p\u0142yta z Finlandii, co rzadko bywa zalet\u0105, bo i bariera j\u0119zykowa, i dominuj\u0105cy anglosaski, a w\u0142a\u015bciwie ju\u017c ameryka\u0144ski \u015bwiat sceny niezale\u017cnej na blogach, no i wreszcie jeszcze to okrutne przemijanie m\u00f3d.<\/p>\n

Je\u015bli chodzi o Fonal, rok by\u0142 w og\u00f3le nie najgorszy, znakomity album wyda\u0142a Islaja, ale to „Ullakkopalo” jest p\u0142yt\u0105, kt\u00f3ra nie nu\u017cy po wielokrotnym s\u0142uchaniu, doskonale wprost sk\u0142ada si\u0119 w jedn\u0105 d\u017awi\u0119kow\u0105 histori\u0119 (opowiedzian\u0105 – jak zwykle u KY – ha\u0142a\u015bliwie, ale zarazem z dyscyplin\u0105, bez d\u0142u\u017cyzn), a przy tym jeszcze przynosi wiele element\u00f3w dominuj\u0105cych w tym sezonie u m\u0142odszych wykonawc\u00f3w: kreowanie tajemniczej otoczki w postaci jakich\u015b alternatywnych wersji przesz\u0142o\u015bci, momentami lekko niezgrabna kola\u017cowa estetyka, nieostro\u015bci i przepalone kolory w oprawie graficznej, a wreszcie meandruj\u0105ce kompozycje z mn\u00f3stwem perkusjonali\u00f3w i echami wokalnymi w tle, \u0142\u0105cz\u0105ce \u015bmia\u0142o progresywno-rockowe motywy (troch\u0119 jak u zmar\u0142ego w zesz\u0142ym roku Bo Hanssona – co ciekawe w wypadku Forest Sword mia\u0142em momentami podobne skojarzenia, tyle \u017ce tam wszystko by\u0142o mocniej podlane dubem), dziwne efekty i siermi\u0119\u017cne barwy tanich syntezator\u00f3w. Zreszt\u0105 Jan Anderz\u00e9n – lider KY – zaznaczy\u0142 te\u017c swoj\u0105 obecno\u015b\u0107 na modnej scenie syntezatorowej jako Tomutonttu, wydaj\u0105c \u0142\u0105czon\u0105 p\u0142yt\u0119 z Oneohtrix Point Never. Go\u015bcinnie na „”Ullakkopalo” pojawia si\u0119 Neil Campbell z Vibracathedral Orchestra i je\u015bli powy\u017cszy opis nie sk\u0142oni\u0142 kogo\u015b do zainteresowania si\u0119 t\u0105 bardzo niedocenion\u0105 w rocznych podsumowaniach p\u0142yt\u0105, to mo\u017ce koneksje z anglosaskimi kolegami?<\/p>\n

\"\"<\/a>KEMIALLISET YSTAVAT „Ullakkopalo”<\/strong>
\nFonal 2010
\n8\/10
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107:<\/strong> „Kivikasan rauhassa”, „Maksaruohoja”, „Palava puolukka”.<\/p>\n

<\/embed><\/object> Kemialliset Yst\u00e4v\u00e4t: Kivikasan rauhassa<\/a> by Fonal Records<\/a><\/span><\/p>\n

I jeszcze w wersji wideo:<\/p>\n

Kemialliset Yst\u00e4v\u00e4t: Ullakkopalo CD cover art<\/a> from Fonal Footage<\/a> on Vimeo<\/a>.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Nie ma nic gorszego ni\u017c wytw\u00f3rnia p\u0142ytowa szeroko komentowana przed kilku laty. Zawsze przegra pod wzgl\u0119dem temperatury komentarzy i recenzji z tymi nowszymi. W tym wypadku egzotyczny fi\u0144ski Fonal jest bez szans wobec Olde English Spelling Bee (Forest Swords), Not Not Fun (Sun Araw) czy nawet Paw Tracks (Prince Rama of Ayodhya). Szczeg\u00f3lnie album Forest […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[12,120,375,7,9],"tags":[430],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/380"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=380"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/380\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=380"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=380"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=380"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}