{"id":3801,"date":"2012-11-29T08:15:23","date_gmt":"2012-11-29T06:15:23","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=3801"},"modified":"2012-11-29T00:29:41","modified_gmt":"2012-11-28T22:29:41","slug":"plyty-roku-wg-czasu-brytyjskiego","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2012\/11\/29\/plyty-roku-wg-czasu-brytyjskiego\/","title":{"rendered":"P\u0142yty roku (wg czasu brytyjskiego)"},"content":{"rendered":"

W ostatni weekend brytyjscy dziennikarze przyjechali do Warszawy na (og\u00f3lnie zaskakuj\u0105co du\u017ce i coraz fajniejsze) targi muzyczne Co Jest Grane uczy\u0107 dziennikarstwa muzycznego Polak\u00f3w, co kuriozalne jest potr\u00f3jnie. Po pierwsze, media, dla kt\u00f3rych pracuj\u0105 poszczeg\u00f3lni zaproszeni, mocno zani\u017caj\u0105 ostatnio loty (m\u00f3wi\u0119 o BBC, „Mojo”, „Uncut” i „NME”, niszowy „Clash” jeszcze w miar\u0119 trzyma poziom). Po drugie, \u015bmiem twierdzi\u0107, \u017ce nawet w tych mediach nie by\u0142y to postaci najwa\u017cniejsze. Lisy Wright w stopce „NME” nie ma (wsp\u00f3\u0142pracowniczka?), a Emily Rose Mackay jest wprawdzie na Flickrze i Pintere\u015bcie, ale w stopce „Uncuta” ju\u017c nie. W „NME”, owszem, wyst\u0119puje – w roli „sub-editor”, co nale\u017ca\u0142oby chyba przet\u0142umaczy\u0107 wprost: „podredaktor”. Po trzecie wreszcie, nie bardzo widz\u0119 w Polsce media muzyczne, w kt\u00f3rych by\u0142yby wakaty dla nowych przyuczonych w ten spos\u00f3b dziennikarzy. W og\u00f3le nie bardzo widz\u0119 muzyczne media w Polsce jako takie (z\u0142o\u015bliwie wypomn\u0119 tylko, \u017ce do sytuacji przyczynili si\u0119 sami wydawcy, uznaj\u0105c swego czasu, \u017ce plakaty na mie\u015bcie b\u0119d\u0105 lepszym no\u015bnikiem reklamy dla ich wydawnictw ni\u017c prasa muzyczna). O samym spotkaniu z Brytyjczykami napisa\u0142 Mariusz Herma<\/a>. Ja nie by\u0142em, wi\u0119c si\u0119… nie wypowiem na temat zawarto\u015bci, ale za to wykorzystam sytuacj\u0119, \u017ceby bezczelnie przeje\u015b\u0107 zawarto\u015b\u0107 pierwszych zestawie\u0144 p\u0142yt roku 2012, kt\u00f3re dwa z ww. medi\u00f3w ju\u017c upubliczni\u0142y. Uwaga, dalej b\u0119d\u0119 zdradza\u0142!<\/p>\n

„Uncut” <\/strong>jak zwykle w dziedzinie podsumowa\u0144 roku 2012 melduje si\u0119 na samym pocz\u0105tku. Styczniowe (ju\u017c!) wydanie prezentuje 75 album\u00f3w roku, jak zwykle w irytuj\u0105cej, odwrotnej kolejno\u015bci, kt\u00f3r\u0105 dla potrzeb tego bloga ustawi\u0119 g\u0142ow\u0105 do g\u00f3ry:<\/p>\n

1. Leonard Cohen<\/strong> „Old Ideas” (Columbia)
\n2. Bob Dylan <\/strong>„Tempest” (Columbia)
\n3. Jack White<\/strong> „Blunderbuss” (Third Man\/XL)
\n4. Dr. John<\/strong> „Locked Down” (Nonesuch)
\n5. Frank Ocean<\/strong> „Channel Orange” (Def Jam)
\n6. Bill Fay<\/strong> „Life Is People” (Dead Oceans)
\n7. Ty Segall & White Fence<\/strong> „Hair” (Drag City)
\n8. Grizzly Bear<\/strong> „Shields” (Warp)
\n9. Neil Young & Crazy Horse <\/strong>„Psychedelic Pill” (Reprise)
\n10. Bruce Springsteen<\/strong> „Wrecking Ball” (Columbia)
\n11. Tame Impala<\/strong> „Lonerism” (Modular)
\n12. Go-Kart Mozart<\/strong> „On the Hot Dog Streets” (West Midlands)
\n13. Dexys<\/strong> „One Day I’m Going to Soar” (BMG)
\n14. Paul Buchanan <\/strong>„Mid Air” (Newsroom)
\n15. Field Music <\/strong>„Plumb” (Memphis Industries)
\n16. The Ty Segall Band<\/strong> „Slaughterhouse” (In The Red)
\n17. Grimes<\/strong> „Visions” (4AD)
\n18. Sharon Van Etten<\/strong> „Tramp” (Jagjaguwar)
\n19. Neneh Cherry and The Thing <\/strong>„The Cherry Thing” (Smalltown Supersound)
\n20. The XX <\/strong>„Coexist” (Young Turks)<\/p>\n

Dalej jest jeszcze jeden Neil Young, jeszcze jeden Ty Segall (trzeci!), a FlyLo na 41. Ca\u0142e zestawienie ma – jak zwykle w wypadku „Uncuta” promuj\u0105cego kult rockowej dojrza\u0142o\u015bci – do\u015b\u0107 zaawansowan\u0105 \u015bredni\u0105 wiekow\u0105, ale trzeba przyzna\u0107, \u017ce w pierwszej dziesi\u0105tce ta \u015brednia, gdyby nie trzy wyj\u0105tki, by\u0142aby wy\u015brubowana ju\u017c pod samo niebo, niebezpiecznie blisko 70-tki. A najlepsz\u0105 wytw\u00f3rni\u0105 roku zosta\u0142aby wg tego zestawu Columbia.
\n„Uncut” stosownie do profilu dodaje zestawienie najlepszych reedycji: Can „The Lost Tapes”, dalej My Bloody Valentine „Loveless” i Blur „21”, sze\u015bciop\u0142ytowy „banan” Velvet\u00f3w dopiero na czwartym. Do tego s\u0105 ksi\u0105\u017cki (numer 1: „Who I Am” Towneshenda, z czym si\u0119 zgadzam, polecam wpis ni\u017cej) i filmy (numer 1: „Bestie z po\u0142udniowych krain” Benha Zeitlina). <\/p>\n

Zestawienie najlepszych p\u0142yt roku opublikowa\u0142o te\u017c „NME”<\/strong>:<\/p>\n

1. Tame Impala<\/strong> „Lonerism” (Modular)
\n2. Grimes<\/strong> „Visions” (4AD)
\n3. Frank Ocean<\/strong> „Channel Orange” (Def Jam)
\n4. Crystal Castles<\/strong> „III” (Fiction)
\n5. Alt-J<\/strong> „An Awesome Wave” (Infectious Music)
\n6. The Maccabees <\/strong>„Given to the Wild” (Fiction)
\n7. Pond<\/strong> „Beard, Wives, Denim” (Modular)
\n8. The Cribs<\/strong> „In the Belly of the Brazen Bull” (Wichita)
\n9. Jake Bugg<\/strong> „Jake Bugg” (Mercury)
\n10. Django Django<\/strong> „Django Django” (Because Music)
\n11. Jack White<\/strong> „Blunderbuss” (Third Man\/XL)
\n12. David Byrne & St. Vincent<\/strong> „Love This Giant” (4AD)
\n13. DIIV<\/strong> „Oshin” (Capture Tracks)
\n14. The XX<\/strong> „Coexist” (Young Turks)
\n15. Sharon Van Etten<\/strong> „Tramp” (Jagjaguwar)
\n16. Melody’s Echo Chamber<\/strong> „Melody’s Echo Chamber (Weird World)
\n17. Grizzly Bear<\/strong> „Shields” (Warp)
\n18. Tribes<\/strong> „Baby” (Island)
\n19. Toy<\/strong> „Toy” (Heavenly)
\n20. Howler <\/strong>„America Give Up” (Rough Trade)<\/p>\n

Dalej: Ariel Pink na 25, Cat Power na 21, Beach House na 22, Spiritualized na 28, Kendrick Lamar na 44, Flying Lotus na 49 (\u0142askawcy). Najwy\u017cej notowana polska p\u0142yta na… \u017cartowa\u0142em.
\nNajlepsze piosenki 2012 roku wg „NME” to „Best of Freinds” Palma Violets, „Bad Girls” M.I.A., „Under the Westway” Blur, „Forever” Haim oraz „Ill Manors” Plan B. „Gangnam Style” na 50 (powa\u017cnie), dwa razy Tame Impala w zestawieniu.<\/p>\n

Napracowa\u0142em si\u0119 jak pose\u0142, przeklepuj\u0105c te zestawienia, wi\u0119c p\u0142yt\u0119 dorzuc\u0119 dzi\u015b tylko w postaci ma\u0142ego za\u0142\u0105cznika. B\u0119dzie to mi\u0142y dla ucha, ale do\u015b\u0107 wt\u00f3rny album francuskiego Melody’s Echo Chamber<\/strong>. Piosenkowa wyprawa retro w stron\u0119 lat 60., przykrytych marzycielskimi przesterami. By\u0142o na p\u0142ytach Stereolab, te\u017c po cz\u0119\u015bci francuskiej grupy. Tutaj wdzi\u0119czne i ciekawe w du\u017cej mierze ze wzgl\u0119du na produkcj\u0119 Kevina Parkera (Tame Impala), kt\u00f3ry wyrasta wida\u0107 sam na nowego Fridmanna, ale moim zdaniem jego studyjne patenty na tej p\u0142ycie s\u0105 jednak ciut za blisko orygina\u0142u, a bas b\u0142\u0105dzi w wy\u017cszych rejestrach jak u Flaming Lips. Jak wida\u0107 z powy\u017cszego zestawienia „NME”, album zaczyna majaczy\u0107 w zestawieniach, a my mamy w\u0142a\u015bnie okazj\u0119 go pozna\u0107 ju\u017c nie w wersji importowanej (ukaza\u0142a si\u0119 we wrze\u015bniu), tylko w ta\u0144szej polskiej reedycji. No i czekamy na kolejne p\u0142yty Melody Prochet (tak si\u0119 przedstawia autorka) i kolejne odkrycia Kevina Parkera.<\/p>\n

\"\"<\/a>MELODY’S ECHO CHAMBER „Melody’s Echo Chamber”<\/strong>
\nFat Possum\/Weird World\/Sound Improvement 2012
\n6\/10
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107:<\/strong> To, co poni\u017cej, czyli „Crystallized”, daje jaki\u015b obraz na pocz\u0105tek.<\/p>\n