{"id":38037,"date":"2023-05-09T09:49:34","date_gmt":"2023-05-09T07:49:34","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=38037"},"modified":"2023-05-09T09:51:31","modified_gmt":"2023-05-09T07:51:31","slug":"trzy-mocne-lekkie","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2023\/05\/09\/trzy-mocne-lekkie\/","title":{"rendered":"Trzy mocne lekkie"},"content":{"rendered":"<p>Dzi\u015b szybki przegl\u0105d tygodnia kluczem do\u015b\u0107 lekkich wydawnictw z r\u00f3\u017cnych rejon\u00f3w. We\u017amy na pocz\u0105tek tradycj\u0119 j\u0119zyka jidysz: kojarzy si\u0119 g\u0142\u00f3wnie z tym, co \u017cywe by\u0142o dawno temu i znikn\u0119\u0142o w Europie \u015arodkowo-Wschodniej razem Holokaustem. Oczywi\u015bcie nie ca\u0142kiem &#8211; o\u015brodki zajmuj\u0105ce si\u0119 tym j\u0119zykiem wci\u0105\u017c s\u0105, tradycja zdaje si\u0119 nawet odradza\u0107, ale muzycznie niewiele jest miejsc, gdzie dzieje si\u0119 wok\u00f3\u0142 niej tyle co w Polsce. Przy czym ani chwalony przeze mnie lata temu kwintet <a href=\"https:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/2014\/12\/29\/2x14-plyt-roku-2014-polska\/\">Malerai\/Goldstein\/Masecki<\/a>, ani znakomite <a href=\"https:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/2016\/05\/12\/10-00-ola-bilinska-\u05dc\u05d9\u05d1\u05e2-\u05dc\u05d9\u05d3\/\">pie\u015bni mi\u0142osne Oli Bili\u0144skiej<\/a> nie by\u0142y formami zupe\u0142nie tradycyjnymi. Wydane w\u0142a\u015bnie <em>Der Hemshekh \u05d3\u05e2\u05e8 \u05d4\u05de\u05e9\u05da<\/em> tr\u00f3jmiejskiej artystki i popularyzatorki jidysz <strong>Marii Ka<\/strong> jest czym\u015b jeszcze dalszym od skansenu klezmerskiej tradycji. Jidysz jako prawdziwie masowe zjawisko mija\u0142 si\u0119 w historii z rozkwitem muzyki syntezatorowej, wi\u0119c najbardziej fascynuj\u0105cy jest ten album w\u0142a\u015bnie wtedy, kiedy wykorzystuje elektroniczne aran\u017cacje, ewentualnie tylko wspierane udzia\u0142em Jacka Reznera na perkusji i oboistki Agnieszki Wa\u015bniewskiej. Mo\u017ce dlatego, \u017ce wtedy w\u0142a\u015bciwie wybrzmiewa bardzo aktualny i wsp\u00f3\u0142czesny charakter tej p\u0142yty, kt\u00f3r\u0105 autorka stworzy\u0142a w gor\u0105cych emocjach po strajkach kobiet, odnosz\u0105c si\u0119 przy okazji do obecno\u015bci mocnych kobiecych figur w eksplorowanej przez siebie tradycji (jest kilka tradycyjnych lub starszych temat\u00f3w). Ca\u0142y projekt, wraz z dost\u0119pn\u0105 jako elektroniczny za\u0142\u0105cznik 103-stronicow\u0105 ksi\u0105\u017ceczk\u0105, jest skrojony ewidentnie pod k\u0105tem publiczno\u015bci mi\u0119dzynarodowej i pierwszy mocniejszy rezonans medialny zebra\u0142 na \u0142amach &#8222;The Times of Israel&#8221;. Trudno si\u0119 temu zainteresowaniu dziwi\u0107, zagranicznych g\u0142os\u00f3w b\u0119dzie wi\u0119cej, ale te\u017c trudno nie zwr\u00f3ci\u0107 uwagi na to konsekwentnie prowadzone solowe przedsi\u0119wzi\u0119cie w Polsce.\u00a0 \u00a0\u00a0<\/p>\n\n\n<!--more-->\n\n\n\n<iframe style=\"border: 0; width: 100%; height: 120px;\" src=\"https:\/\/bandcamp.com\/EmbeddedPlayer\/album=771005205\/size=large\/bgcol=ffffff\/linkcol=0687f5\/tracklist=false\/artwork=small\/transparent=true\/\" seamless=\"\"><a href=\"https:\/\/mariaka.bandcamp.com\/album\/der-hemshekh-2\">Der Hemshekh \u05d3\u05e2\u05e8 \u05d4\u05de\u05e9\u05da by Maria Ka<\/a><\/iframe>\n\n\n<p>Tytu\u0142 najnowszej p\u0142yty <strong>Domenico Lancellottiego<\/strong> brzmi troch\u0119 jak puenta dowcipu z filmu Barei, w kt\u00f3rym kto\u015b komentowa\u0142 grane za PRL-u latynoameryka\u0144skie rytmy. Dok\u0142adniej: <em>Sramba<\/em>. Tymczasem jest to samba o delikatno\u015bci i elegancji jazzowej bossa novy. A po drugie 50-letni brazylijski multiinstrumentalista to sta\u0142y wsp\u00f3\u0142pracownik Gilberto Gila. Z w\u0142asn\u0105 karier\u0105 i indywidualn\u0105, leciutk\u0105 konwencj\u0105, do kt\u00f3rej przemyca elementy do\u015b\u0107 wyrafinowanej i minimalistycznej elektroniki. Jest to wi\u0119c w najlepszych momentach &#8211; takich jak singlowa <em>Diga<\/em> czy <em>Ta brabo<\/em> &#8211; samba na sampler MPC, zestaw elektronicznych, ale bardzo a\u017curowo zestawianych i zrytmizowanych brzmie\u0144 oraz gitar\u0119. Na tej ostatniej gra sam Lancellotti, jednoosobow\u0105 sekcj\u0119 (bas, perkusja) stanowi Ricardo Dias Gomes. Drobne interwencje sekcji d\u0119tej te\u017c nie psuj\u0105 og\u00f3lnego wra\u017cenia przejrzysto\u015bci i rytmicznej dyscypliny. Ostatnio &#8222;Skany ze starej Machiny&#8221; przypomnia\u0142y redakcyjne zestawienia ulubionych p\u0142yt &#8211; odkryciem by\u0142 wtedy przerabiaj\u0105cy samb\u0119 na klubow\u0105 mod\u0142\u0119 Suba. Zestarza\u0142 si\u0119 nie najgorzej, ale Lancellotti &#8211; cho\u0107by i mniej przebojowy &#8211; to formu\u0142a na miar\u0119 czas\u00f3w, kiedy elektronika nie jest ju\u017c w \u017cadnym razie sztucznym elementem. Przyjemne i dla wszystkich.\u00a0<\/p>\n\n\n<iframe style=\"border: 0; width: 100%; height: 120px;\" src=\"https:\/\/bandcamp.com\/EmbeddedPlayer\/album=1264794386\/size=large\/bgcol=ffffff\/linkcol=0687f5\/tracklist=false\/artwork=small\/transparent=true\/\" seamless=\"\"><a href=\"https:\/\/domenico2.bandcamp.com\/album\/sramba\">sramba by Domenico Lancellotti<\/a><\/iframe>\n\n\n<p>Na koniec by\u0107 mo\u017ce najsympatyczniejsza p\u0142yta, jakiej w ostatnim tygodniu s\u0142ucha\u0142em. Amerykanka mieszkaj\u0105ca w Berlinie <strong>Avalon Emerson<\/strong> pod\u0105\u017ca w stron\u0119 zgaszonej, marzycielskiej i kameralnej piosenki opartej na elektronicznych beatach, a przy tym delikatnie rozmazuj\u0105cych brzmienie niczym w nurcie shoegaze&#8217;owym efektach. Tu i \u00f3wdzie wiolonczela wprowadza wraz z tymi eterycznymi wokalami klimat nagra\u0144 Arthura Russella. W produkcji pom\u00f3g\u0142 Nathan Jenkins, czyli Bullion, kt\u00f3ry suma summarum (a \u015bledz\u0119 blogowo jego karier\u0119 od do\u015b\u0107 dawna) wi\u0119cej fajnych rzeczy zrobi\u0142 ju\u017c dla innych ni\u017c na w\u0142asny rachunek. A lekko jednostajny nastr\u00f3j rekompensuje na koniec ca\u0142kiem ju\u017c jednostajne, za to hipnotyzuj\u0105ce <em>A Dam Will Always Divide<\/em>. Nie bardzo rozumiem, po co tak bardzo rozp\u0142ywa\u0107 si\u0119 nad nowym Everything But The Girl &#8211; przy ca\u0142ym dla nich szacunku &#8211; kiedy wychodz\u0105 takie p\u0142yty.\u00a0\u00a0<\/p>\n<p><strong>AVALON EMERSON<em> @the Charm<\/em><\/strong>, Antoher Dove 2023\u00a0<br \/><strong>DOMENICO LANCELLOTTI<\/strong> <em><strong>Sramba.<\/strong><\/em>, Mais Um 2023<br \/><strong>MARIA KA <\/strong><em><strong>Der Hemshekh \u05d3\u05e2\u05e8 \u05d4\u05de\u05e9\u05da<\/strong>,<\/em> self-release 2023\u00a0<\/p>\n\n\n<iframe style=\"border: 0; width: 100%; height: 120px;\" src=\"https:\/\/bandcamp.com\/EmbeddedPlayer\/album=304332094\/size=large\/bgcol=ffffff\/linkcol=0687f5\/tracklist=false\/artwork=small\/transparent=true\/\" seamless><a href=\"https:\/\/avalonemerson.bandcamp.com\/album\/the-charm\">&amp; the Charm by Avalon Emerson<\/a><\/iframe>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Dzi\u015b szybki przegl\u0105d tygodnia kluczem do\u015b\u0107 lekkich wydawnictw z r\u00f3\u017cnych rejon\u00f3w. We\u017amy na pocz\u0105tek tradycj\u0119 j\u0119zyka jidysz: kojarzy si\u0119 g\u0142\u00f3wnie z tym, co \u017cywe by\u0142o dawno temu i znikn\u0119\u0142o w Europie \u015arodkowo-Wschodniej razem Holokaustem. Oczywi\u015bcie nie ca\u0142kiem &#8211; o\u015brodki zajmuj\u0105ce si\u0119 tym j\u0119zykiem wci\u0105\u017c s\u0105, tradycja zdaje si\u0119 nawet odradza\u0107, ale muzycznie niewiele jest miejsc, [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":38044,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[3,312,120,3319,3309,4009,3666,558,7,5601,4,557,106],"tags":[5691,5692,5693],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/38037"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=38037"}],"version-history":[{"count":7,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/38037\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":38045,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/38037\/revisions\/38045"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media\/38044"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=38037"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=38037"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=38037"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}