{"id":38163,"date":"2023-05-16T10:03:33","date_gmt":"2023-05-16T08:03:33","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=38163"},"modified":"2023-05-16T10:13:47","modified_gmt":"2023-05-16T08:13:47","slug":"wyzsze-stany-strefy-umiarkowanej","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2023\/05\/16\/wyzsze-stany-strefy-umiarkowanej\/","title":{"rendered":"Wy\u017csze stany strefy umiarkowanej"},"content":{"rendered":"<p>Fakt, \u017ce nie czytamy niemal nigdzie recenzji nowej p\u0142yty holenderskiego <strong>Iguana Death Cult<\/strong>, jest sporym zaniedbaniem. Ale wyt\u0142umaczalnym: s\u0105 zespo\u0142em spoza obszaru anglosaskiego (cho\u0107 w zestawieniach znajomo\u015bci angielskiego Holendrzy aktualnie <a href=\"https:\/\/www.ef.com\/wwen\/epi\/\">wyprzedzaj\u0105 wszystkich innych<\/a>). Zesp\u00f3\u0142 z Rotterdamu, zbudowany przez grup\u0119 znajomych w spos\u00f3b ca\u0142kowicie klasyczny, wr\u0119cz schematyczny &#8211; spo\u015br\u00f3d trzech gitarzyst\u00f3w ten najs\u0142abszy, dopiero ucz\u0105cy si\u0119 gra\u0107 (uczy\u0142 go lider zespo\u0142u Jeroen Reek), zosta\u0142 basist\u0105 &#8211; na trzeciej p\u0142ycie osi\u0105ga poziom, jakiego profesjonali\u015bci z obszaru anglosaskiego mog\u0105 zazdro\u015bci\u0107. Grana z nerwem i jazzow\u0105 wyobra\u017ani\u0105 muzyka ma kilka cech, kt\u00f3re powoduj\u0105, \u017ce chce si\u0119 tego s\u0142ucha\u0107. \u015awietnie pracuje ta cha\u0142upniczo uformowana sekcja. Muzyka jest lekka, grana z wyra\u017anym luzem i bardzo szeroka, je\u015bli chodzi o wachlarz inspiracji. Cho\u0107 owszem, najwa\u017cniejsza z nich to stale obecny nurt postpunkowy. Tyle \u017ce&#8230;\u00a0 \u00a0<\/p>\n\n\n<!--more-->\n\n\n\n<iframe loading=\"lazy\" width=\"560\" height=\"315\" src=\"https:\/\/www.youtube.com\/embed\/LGQU-PKaGCk\" title=\"YouTube video player\" frameborder=\"0\" allow=\"accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture; web-share\" allowfullscreen><\/iframe>\n\n\n<p>No w\u0142a\u015bnie. W momentach, gdy najmocniej trzymaj\u0105 si\u0119 rdzenia (post)punkowego, Iguana jest amalgamatem wp\u0142yw\u00f3w Magazine, The Stranglers, Gang Of Four czy Tones On Tail. I ma to, co wszystkie te zespo\u0142y: umiej\u0119tno\u015b\u0107 wyr\u00f3\u017cniania si\u0119 z t\u0142umu, cho\u0107by niesztampowymi aran\u017cacjami, przechodzeniem od pojedynczej linii obdarzonego g\u0142\u0119bokim g\u0142osem Reeka do ch\u00f3rk\u00f3w, a z riffu gitarowego do riffu syntezatora. Do tego spor\u0105 otwarto\u015b\u0107 na scen\u0119 taneczn\u0105 i na wspomniany ju\u017c jazz (\u015bwietne partie saksofonu wykonuje tu znany na holenderskiej scenie Benjamin Herman). To muzyka retro i wsp\u00f3\u0142czesna zarazem. Owszem, jak u wszystkich dzia\u0142aj\u0105cych dzi\u015b &#8222;neopostpunkowych&#8221; formacje. Tyle \u017ce w wi\u0119kszo\u015bci koncentruj\u0105 si\u0119 one g\u0142\u00f3wnie na unowocze\u015bnianiu brzmienia starej muzyki. Pozbawiaj\u0105 to stare brzmienie z prze\u0142omu lat 70. i 80. tanio\u015bci, zwykle kosztem lekko\u015bci i romantyzmu. Holenderskiemu zespo\u0142owi &#8211; cho\u0107 pewnie niepr\u0119dko znajdzie si\u0119 na szczycie &#8211; udaje si\u0119 ten romantyzm zachowa\u0107.\u00a0 \u00a0\u00a0<\/p>\n<p><strong>IGUANA DEATH CULT <em>Echo Palace<\/em><\/strong>, Innovative Leisure 2023\u00a0<\/p>\n\n\n<iframe style=\"border: 0; width: 350px; height: 470px;\" src=\"https:\/\/bandcamp.com\/EmbeddedPlayer\/album=56017773\/size=large\/bgcol=ffffff\/linkcol=0687f5\/tracklist=false\/transparent=true\/\" seamless><a href=\"https:\/\/iguanadeathcult.com\/album\/echo-palace\">Echo Palace by Iguana Death Cult<\/a><\/iframe>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Fakt, \u017ce nie czytamy niemal nigdzie recenzji nowej p\u0142yty holenderskiego Iguana Death Cult, jest sporym zaniedbaniem. Ale wyt\u0142umaczalnym: s\u0105 zespo\u0142em spoza obszaru anglosaskiego (cho\u0107 w zestawieniach znajomo\u015bci angielskiego Holendrzy aktualnie wyprzedzaj\u0105 wszystkich innych). Zesp\u00f3\u0142 z Rotterdamu, zbudowany przez grup\u0119 znajomych w spos\u00f3b ca\u0142kowicie klasyczny, wr\u0119cz schematyczny &#8211; spo\u015br\u00f3d trzech gitarzyst\u00f3w ten najs\u0142abszy, dopiero ucz\u0105cy si\u0119 [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":38166,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[3,312,120,3319,3309,4009,3666,7,5601,106],"tags":[5696],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/38163"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=38163"}],"version-history":[{"count":7,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/38163\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":38171,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/38163\/revisions\/38171"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media\/38166"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=38163"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=38163"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=38163"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}