{"id":382,"date":"2011-01-13T15:47:39","date_gmt":"2011-01-13T13:47:39","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=382"},"modified":"2011-01-13T15:59:01","modified_gmt":"2011-01-13T13:59:01","slug":"nels-cline-na-tropie-alberta-aylera","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2011\/01\/13\/nels-cline-na-tropie-alberta-aylera\/","title":{"rendered":"Nels Cline na tropie Alberta Aylera"},"content":{"rendered":"<p>Jeszcze jeden album z niedawnego podsumowania zgubiony przeze mnie w ubieg\u0142ym roku, chocia\u017c przyrzeka\u0142em sobie o nim napisa\u0107. O tym, \u017ce Nels Cline jest jednym z moich ulubionych gitarzyst\u00f3w, ju\u017c nawet kiedy\u015b wspomina\u0142em, ale \u017ceby zarysowa\u0107 elastyczno\u015b\u0107 jego technik, pozwol\u0119 sobie wklei\u0107 taki oto fragment koncertu Wilco, w kt\u00f3rym to zespole grywa w ostatnich latach: <\/p>\n<p><iframe loading=\"lazy\" title=\"YouTube video player\" class=\"youtube-player\" type=\"text\/html\" width=\"450\" height=\"370\" src=\"http:\/\/www.youtube.com\/embed\/lnMYoo5ZeRA\" frameborder=\"0\"><\/iframe><\/p>\n<p>A nast\u0119pnie fragment wyst\u0119pu jego autorskiego projektu Nels Cline Singers, kt\u00f3ry cechuje si\u0119 tym, \u017ce nie ma \u017cadnego wokalisty (wbrew nazwie) i sk\u0142ada si\u0119 z gitarzysty, kontrabasisty oraz perkusisty obficie wykorzystuj\u0105cego przy okazji instrumenty elektroniczne:<\/p>\n<p><iframe loading=\"lazy\" src=\"http:\/\/player.vimeo.com\/video\/16252783\" width=\"450\" height=\"290\" frameborder=\"0\"><\/iframe><\/p>\n<p><a href=\"http:\/\/vimeo.com\/16252783\">The Nels Cline Singers:  &#8222;Cause For Concern&#8221;<\/a> from <a href=\"http:\/\/vimeo.com\/candela\">Candela Films<\/a> on <a href=\"http:\/\/vimeo.com\">Vimeo<\/a>.<\/p>\n<p>Sam Nels Cline na scenie wygl\u0105da tak (przy okazji to filmowa opowie\u015b\u0107 o tym, do czego mo\u017ce s\u0142u\u017cy\u0107 trzepaczka):<\/p>\n<p><iframe loading=\"lazy\" src=\"http:\/\/player.vimeo.com\/video\/18283429\" width=\"450\" height=\"290\" frameborder=\"0\"><\/iframe><\/p>\n<p><a href=\"http:\/\/vimeo.com\/18283429\">Nels Cline (solo) In Big Sur<\/a> from <a href=\"http:\/\/vimeo.com\/candela\">Candela Films<\/a> on <a href=\"http:\/\/vimeo.com\">Vimeo<\/a>.<\/p>\n<p>P\u0142yta, kt\u00f3r\u0105 Nels Cline Singers nagrali wsp\u00f3lnie z utytu\u0142owanym kwartetem saksofonowym Rova, to najlepszy prezent, jaki m\u00f3g\u0142 dosta\u0107 Albert Ayler wypadaj\u0105c\u0105 w ubieg\u0142ym roku 40. rocznic\u0119 \u015bmierci. Jazz z prze\u0142omu epok, oparty na mocnych, d\u0142ugo celebrowanych orkiestrowych akordach i wpadaj\u0105cy w woln\u0105 improwizacj\u0119. &#8222;Whose to Know&#8221; ma nawet podtytu\u0142 &#8222;For Albert Ayler&#8221;, ale nawet bez tego \u017ar\u00f3d\u0142a inspiracji by\u0142yby do\u015b\u0107 czytelne. W ryzach trzyma to wszystko dyscyplina kompozytorska &#8211; cz\u0142onkowie obu zespo\u0142\u00f3w demokratycznie napisali tu &#8211; prawie ka\u017cdy z osobna &#8211; po kompozycji. Ca\u0142o\u015b\u0107, nagran\u0105 jeszcze w roku 2008, Scott Amendola \u015bwietnie ubarwia d\u017awi\u0119kami elektroniki (prze\u0142amanie w dziewi\u0105tej minucie &#8222;Trouble Ticket&#8221;!), ale to te powoli snute partie saksofon\u00f3w pchaj\u0105 j\u0105 do przodu emocjonalnie. Przez przesady i uderzania w patos oddaj\u0105 ca\u0142\u0105 t\u0119 &#8222;go\u0142\u0105 agresj\u0119&#8221;, kt\u00f3ra &#8211; jak zwraca uwag\u0119 cytowany w ksi\u0105\u017ceczce John Litweiler &#8211; kt\u00f3ra by\u0142a charakterystyczna dla muzyki Aylera. Kapitalna p\u0142yta, kt\u00f3rej autorzy niczego nie chcieli za wszelk\u0105 cen\u0119 udowadnia\u0107 i nigdzie si\u0119 nie spieszyli. I mo\u017ce dlatego ich muzyka \u015bwietnie wype\u0142ni dowoln\u0105 ilo\u015b\u0107 czasu.<\/p>\n<p><a href='\/wp-content\/uploads\/2011\/01\/rova_nels_cline_singers.jpg'><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" src=\"\/wp-content\/uploads\/2011\/01\/rova_nels_cline_singers-150x150.jpg\" alt=\"\" title=\"rova_nels_cline_singers\" width=\"150\" height=\"150\" class=\"alignleft size-thumbnail wp-image-383\" srcset=\"\/polifonia\/wp-content\/uploads\/2011\/01\/rova_nels_cline_singers-150x150.jpg 150w, \/polifonia\/wp-content\/uploads\/2011\/01\/rova_nels_cline_singers.jpg 300w\" sizes=\"(max-width: 150px) 100vw, 150px\" \/><\/a><strong>ROVA &#038; NELS CLINE SINGERS &#8222;The Celestial Septet&#8221;<\/strong><br \/>\nNew World Records 2010<br \/>\n<strong>8\/10<br \/>\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107:<\/strong> &#8222;Trouble Ticket&#8221;, &#8222;Whose to Know&#8221;.<\/p>\n<p>P\u0142yty pos\u0142ucha\u0107 mo\u017cna <a href=\"http:\/\/www.newworldrecords.org\/album.cgi?rm=view&#038;album_id=83684\">tutaj<\/a>, na stronie wydawcy.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Jeszcze jeden album z niedawnego podsumowania zgubiony przeze mnie w ubieg\u0142ym roku, chocia\u017c przyrzeka\u0142em sobie o nim napisa\u0107. O tym, \u017ce Nels Cline jest jednym z moich ulubionych gitarzyst\u00f3w, ju\u017c nawet kiedy\u015b wspomina\u0142em, ale \u017ceby zarysowa\u0107 elastyczno\u015b\u0107 jego technik, pozwol\u0119 sobie wklei\u0107 taki oto fragment koncertu Wilco, w kt\u00f3rym to zespole grywa w ostatnich latach: [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[12,120,375,7,9],"tags":[432,422,433],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/382"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=382"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/382\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=382"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=382"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=382"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}