{"id":38364,"date":"2023-05-30T13:13:01","date_gmt":"2023-05-30T11:13:01","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=38364"},"modified":"2023-05-30T13:15:36","modified_gmt":"2023-05-30T11:15:36","slug":"inteligencja-sztuczna-ale-jelita-prawdziwe","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2023\/05\/30\/inteligencja-sztuczna-ale-jelita-prawdziwe\/","title":{"rendered":"Inteligencja sztuczna, ale jelita prawdziwe"},"content":{"rendered":"<p>Ogl\u0105da\u0142em wczoraj ze spor\u0105 fascynacj\u0105 <em>Solaris mon amour<\/em>, nowy film Kuby Mikurdy, zrealizowany z Laur\u0105 Pawel\u0105 (monta\u017c) i Marcinem Lenarczykiem, vel DJ-em Lenarem (muzyka i d\u017awi\u0119k). Mo\u017cna go ci\u0105gle zobaczy\u0107 online na Millennium Docs Against Gravity, je\u015bli zosta\u0142y jakie\u015b bilety. Re\u017cyser <a href=\"https:\/\/www.polityka.pl\/tygodnikpolityka\/kultura\/2210082,1,kuba-mikurda-rezyser-solaris-mon-amour-mysle-ze-lem-bylby-zadowolony.read\">opowiada\u0142 o nim na \u0142amach POLITYKI<\/a> w r\u00f3\u017cnych kontekstach, odnosz\u0105c si\u0119 do Lema, do w\u0142asnych prze\u017cy\u0107 zwi\u0105zanych ze \u015bmierci\u0105 \u017cyciowej partnerki i do starego marzenia o kosmosie (te\u017c czyta\u0142em ksi\u0105\u017ck\u0119 o kinie SF Andrzeja Ko\u0142ody\u0144skiego i te\u017c budowa\u0142em sobie na jej podstawie podej\u015bcie do tematu). Ale w tym kr\u00f3ciutkim filmie, pr\u00f3cz symbiozy muzyki eksperymentalnej i starych film\u00f3w edukacyjnych &#8211; kt\u00f3ra, jak ju\u017c wiemy, tkwi gdzie\u015b w sercu wszechobecnego retrofuturyzmu &#8211; zainteresowa\u0142a mnie fizyczno\u015b\u0107, blisko\u015b\u0107. Filmy o\u015bwiatowe o kosmosie troch\u0119 zna\u0142em, te o ludzkim ciele &#8211; troch\u0119 mniej. Skojarzy\u0142o mi si\u0119 od razu z brytyjskim projektem <em>The Body<\/em>, kt\u00f3ry poznawa\u0142em kiedy\u015b poprzez \u015bcie\u017ck\u0119 d\u017awi\u0119kow\u0105 &#8211; muzyk\u0119 Rona Geesina i Rogera Watersa. Zreszt\u0105 pomys\u0142\u00f3w na opowiedzenie na p\u0142ytach i w piosenkach o ludzkim ciele by\u0142o przecie\u017c wi\u0119cej: wspomnijmy cho\u0107by <em>A Chance to Cut Is a Chance to Cure<\/em> Matmosa i <em>Bodily Functions<\/em> Herberta, wydane w ci\u0105gu jednego sezonu, w odst\u0119pie kilku miesi\u0119cy! I gdy wydawa\u0142o si\u0119, \u017ce ta samplowana fala to ju\u017c tylko przesz\u0142o\u015b\u0107, w pandemii rozpanoszy\u0142a si\u0119 inna: intymnych opowie\u015bci d\u017awi\u0119kowych z codzienno\u015bci, cz\u0119sto bardzo blisko w\u0142a\u015bnie ludzkiego cia\u0142a.&nbsp;<\/p>\n\n\n<!--more-->\n\n\n\n<iframe loading=\"lazy\" width=\"560\" height=\"315\" src=\"https:\/\/www.youtube.com\/embed\/l5sU6sPjHd4\" title=\"YouTube video player\" frameborder=\"0\" allow=\"accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture; web-share\" allowfullscreen=\"\"><\/iframe>\n\n\n<p><a href=\"https:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/2023\/04\/28\/wolne-zapominanie\/\">Pisa\u0142em niedawno<\/a> o \u015bwietnym albumie Martyny Basty, kt\u00f3rego fragmenty wpisuj\u0105 si\u0119 w nurt uprawiany przez F\u00e9lici\u0119 Atkinson czy Claire Rousay, z przestrzeni\u0105 w\u0142asnych dom\u00f3w, brzmieniem codzienno\u015bci, elementami ASMR. Ot\u00f3\u017c z czym\u015b takim kojarzy mi si\u0119 utw\u00f3r <em>Body<\/em> z najnowszej p\u0142yty Daniela Blumberga, brytyjskiego artysty, kt\u00f3rego poczynania staram si\u0119 \u015bledzi\u0107 od <a href=\"https:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/2018\/05\/07\/stos-w-sztos\/\">opisywanego tu szerzej<\/a> albumu <em>Minus<\/em>. W\u0142a\u015bciwie to Body mog\u0142oby wyj\u015b\u0107 na drugiej stronie singla z <em>Back and Forth<\/em> Basty. Przy wszystkich r\u00f3\u017cnicach, kt\u00f3re &#8211; kto wie? &#8211; by\u0107 mo\u017ce ilustruj\u0105 w pewnym stopniu podej\u015bcie kobiet i m\u0119\u017cczyzn do cielesno\u015bci, intymno\u015bci, s\u0105 to utwory warte por\u00f3wnania. Wsp\u00f3lnym mianownikiem jest tu bliski plan i nieartyku\u0142owane wokale. Tyle \u017ce je\u015bli u Basty mamy niepok\u00f3j czy l\u0119k, to u Blumberga ju\u017c raczej strach na pe\u0142nej, mo\u017ce nawet horror czy wr\u0119cz cierpienie. A je\u015bli tam mamy bardziej impresjonizm d\u017awi\u0119kowy, to kojarzy si\u0119 z ekspresjonizmem. W <em>Body<\/em> przera\u017caj\u0105cy skrzek wydobywaj\u0105cy si\u0119 z gard\u0142a, dodatkowo jeszcze na mod\u0142\u0119 noise&#8217;ow\u0105 zniekszta\u0142cony efektami, skonfrontowany zostaje z prost\u0105, powtarzaj\u0105c\u0105 si\u0119 lini\u0105 wokalu w stylu, kt\u00f3ry skojarzy\u0142 mi si\u0119 z Low.\u00a0<\/p>\n<p>Oczywi\u015bcie muzycznie ca\u0142a p\u0142yta <em>Gut<\/em>\u00a0&#8211; bardziej minimalistyczna i surowa ni\u017c <em>Minus<\/em>, ale nie mniej emocjonalna &#8211; jest raczej daleko od Low, bli\u017cej ju\u017c pewnie p\u00f3\u017anego Scotta Walkera z ca\u0142ym tym mrokiem, przestrojonym basem, poczuciem stagnacji, brutalno\u015bci\u0105 i niemal przypadkowo\u015bci\u0105 partii perkusji (<em>Bone<\/em>), z kt\u00f3rych co pewien czas rozkwita \u0142adna melodia, z powtarzanym &#8211; jak we wspomnianym <em>Body<\/em> &#8211; motywem (<em>Cheerup<\/em> to w\u0142a\u015bciwie piosenka sk\u0142adaj\u0105ca si\u0119 z samego refrenu, za zwrotk\u0119 robi\u0105 awangardowe partie smyczk\u00f3w i instrument\u00f3w d\u0119tych). Tak\u017ce dlatego dobrze tego s\u0142ucha\u0107 w ca\u0142o\u015bci &#8211; 30-minutowa ca\u0142o\u015b\u0107 jest sp\u00f3jn\u0105 form\u0105 z utworami przechodz\u0105cymi jeden w drugi, w tej kategorii zdecydowanie bardziej satysfakcjonuj\u0105c\u0105 dla mnie ni\u017c np. niedawne i podobnej d\u0142ugo\u015bci <em>Seven Psalms<\/em> Paula Simona.\u00a0<\/p>\n<p><em>Bone, Body, Gut<\/em>&#8230; Ko\u015b\u0107, cia\u0142o, jelita. Fakt, \u017ce Blumberg i wielu innych artyst\u00f3w staraj\u0105 si\u0119 tworzy\u0107 muzyk\u0119 blisko cia\u0142a by\u0107 mo\u017ce m\u00f3wi o rzeczywisto\u015bci wi\u0119cej ni\u017c si\u0119 na poz\u00f3r wydaje. Taka muzyka stanowi niez\u0142\u0105 opozycj\u0119 dla dobrze skomponowanej i wyprodukowanej, opartej na niezawodnych schematach tw\u00f3rczo\u015bci piosenkowej z list przeboj\u00f3w. Tam coraz cz\u0119\u015bciej b\u0119dziemy si\u0119 natyka\u0107 na albumy tworzone lub wsp\u00f3\u0142tworzone przez algorytmy sztucznej inteligencji. A co mamy takiego, czego AI z pewno\u015bci\u0105 nie ma? Ju\u017c wiemy, \u017ce nie szybk\u0105 analiz\u0119 fakt\u00f3w, a nawet nie pozostaj\u0105c\u0105 w pewnych ramach schematu kreatywno\u015b\u0107. Ba, nawet nie zmy\u015blanie! To, czego nie ma AI, to pewnie g\u0142\u0119boka emocjonalno\u015b\u0107, taka z g\u0142\u0119bi trzewi, skrajny subiektywizm, mo\u017ce jeszcze prowokacyjne \u0142amanie regu\u0142, a przede wszystkim &#8211; sama cielesno\u015b\u0107. B\u0119dzie wi\u0119c wi\u0119cej r\u00f3\u017cnie rozumianej i r\u00f3\u017cnorodnie brzmi\u0105cej <em>body music.<\/em> Muzyki cia\u0142a.\u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0\u00a0<\/p>\n<p><strong>DANIEL BLUMBERG <em>GUT<\/em><\/strong>, Mute 2023\u00a0\u00a0<\/p>\n\n\n<iframe style=\"border: 0; width: 350px; height: 470px;\" src=\"https:\/\/bandcamp.com\/EmbeddedPlayer\/album=925522569\/size=large\/bgcol=ffffff\/linkcol=0687f5\/tracklist=false\/transparent=true\/\" seamless><a href=\"https:\/\/danielblumberg.bandcamp.com\/album\/gut\">GUT by Daniel Blumberg<\/a><\/iframe>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Ogl\u0105da\u0142em wczoraj ze spor\u0105 fascynacj\u0105 Solaris mon amour, nowy film Kuby Mikurdy, zrealizowany z Laur\u0105 Pawel\u0105 (monta\u017c) i Marcinem Lenarczykiem, vel DJ-em Lenarem (muzyka i d\u017awi\u0119k). Mo\u017cna go ci\u0105gle zobaczy\u0107 online na Millennium Docs Against Gravity, je\u015bli zosta\u0142y jakie\u015b bilety. Re\u017cyser opowiada\u0142 o nim na \u0142amach POLITYKI w r\u00f3\u017cnych kontekstach, odnosz\u0105c si\u0119 do Lema, do [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":38371,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[308,3,13,120,3319,3309,4009,3666,7,5601],"tags":[3477],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/38364"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=38364"}],"version-history":[{"count":9,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/38364\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":38374,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/38364\/revisions\/38374"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media\/38371"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=38364"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=38364"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=38364"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}