{"id":3852,"date":"2012-12-19T11:35:47","date_gmt":"2012-12-19T09:35:47","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=3852"},"modified":"2012-12-19T11:38:00","modified_gmt":"2012-12-19T09:38:00","slug":"stara-szkola-dookola","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2012\/12\/19\/stara-szkola-dookola\/","title":{"rendered":"Stara szko\u0142a dooko\u0142a"},"content":{"rendered":"

1. W „The Wire” bie\u017c\u0105cym reedycjom po raz pierwszy dosta\u0142y si\u0119 a\u017c trzy kolumny recenzji. I po raz pierwszy chyba w zestawieniu 50 wznowie\u0144 dzieje si\u0119 wi\u0119cej ciekawego i nowego ni\u017c w rankingu premier 2012 roku. Can! Pauline Oliveros! Bernard Parmegiani! Daphne Oram! Andrzej Korzy\u0144ski! Michael Chapman!<\/p>\n

2. „Rolling Stone”, kt\u00f3rego dot\u0105d nie wspomina\u0142em w kontek\u015bcie podsumowa\u0144 roku 2012, wypada na tle konkurencji zaskakuj\u0105co m\u0142odo… Pierwsza dziesi\u0105tka: Bruce Springsteen, Frank Ocean, Jack White, Bob Dylan, Fiona Apple, Kendrick Lamar, Edward Sharpe and the Magnetic Zeros, Green Day, Japandroids, Neil Young and Crazy Horse. A mo\u017ce to po prostu konkurencja doszlusowa\u0142a do nieco starawej wizji prezentowanej zwykle przez „RS”?<\/p>\n

3. Beck<\/strong> wyda\u0142 nowy zestaw piosenek w postaci partytur. Je\u015bli kto\u015b jeszcze nie s\u0142ysza\u0142 jego piosenek z opublikowanego przed nieco ponad tygodniem „Song Reader”<\/a>, to ich nie us\u0142yszy, dop\u00f3ki sobie nie zagra, albo nie poszuka interpretacji innych, kt\u00f3re ju\u017c si\u0119 zacz\u0119\u0142y pojawia\u0107. Przynajmniej je\u015bli chodzi o piosenk\u0119 „Do We? We Do”<\/a>, kt\u00f3ra zosta\u0142a przedrukowana w prasie. Co jest rodzajem „singla” w tym ca\u0142ym XIX-wiecznym z ducha pomy\u015ble. Bardziej retro ju\u017c nie mo\u017cna. <\/p>\n

4. Nowa p\u0142yta Ma\u0142ych Instrument\u00f3w<\/strong> (wydana sk\u0105din\u0105d b\u0142yskawicznie po „Chemii i fizyce”), w\u0142a\u015bciwie minialbum, jest do\u0142\u0105czona do metalowego pude\u0142ka z korbk\u0105, pe\u0142nowarto\u015bciowego ma\u0142ego instrumentu, i stosownie do tego nosi tytu\u0142 „Katarynka”. Nie jest to dla MI \u017caden prze\u0142om muzyczny, ale jako wydawnictwo – w limitowanym nak\u0142adzie 400 sztuk – jest jednym z najlepszych upomink\u00f3w \u015bwi\u0105tecznych, jakie jestem w stanie sobie wyobrazi\u0107. Poza tym – kolejny instrument w r\u0119kach zwolennik\u00f3w starej szko\u0142y.<\/p>\n

5. Nowa Susanne Sundfor<\/strong> te\u017c jest troch\u0119 retro, ale tak naprawd\u0119 dodaj\u0119 tych kilka zda\u0144 ze wzgl\u0119du na warto\u015b\u0107 upominkow\u0105, jak\u0105 ma ta p\u0142yta. O poprzednim albumie Norwe\u017cki „The Brothel” wyra\u017ca\u0142em si\u0119 w samych superlatywach<\/a> dawno temu. Dla tych, kt\u00f3rzy znaj\u0105 tamten tytu\u0142, „The Silicone Veil” zaskoczeniem nie b\u0119dzie. Lepsze s\u0105 tu tylko aran\u017cacje orkiestrowe Larsa Horntvetha i wybitnej jako\u015bci produkcja. Reszta na tym samym poziomie, zarezerwowanym, w r\u00f3\u017cnych aspektach sztuki piosenkowej – wokalnym, interpretacyjnym, autorskim – dla Tori Amos, Fiony Apple czy Adele. Czyli muzyka rozs\u0105dnego \u015brodka.
\nP\u0142yta „The Brothel” dotar\u0142a do Polski z ponad rocznym op\u00f3\u017anieniem i tylko dzi\u0119ki temu, \u017ce wydawc\u0105 by\u0142 lokalny oddzia\u0142 EMI, teraz mamy ma\u0142\u0105 wytw\u00f3rni\u0119 (ju\u017c tylko lu\u017ano skojarzon\u0105 z EMI – a koncern i tak w trakcie przekszta\u0142ce\u0144) i ma\u0142e szanse na co\u015b wi\u0119c ni\u017c prywatny import. Czyli te\u017c oldskulowo, bior\u0105c pod uwag\u0119, \u017ce jeszcze 20 lat temu robili\u015bmy to w Polsce z niemal ca\u0142\u0105 zagraniczn\u0105 produkcj\u0105 muzyczn\u0105. Dalej wielkimi krokami idzie stare. <\/p>\n

\"\"<\/a>SUSANNE SUNDFOR „The Silicone Veil”<\/strong>
\nSonnet Sounds 2012
\n7\/10
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107:<\/strong> Mo\u017cna zacz\u0105\u0107 od utworu tytu\u0142owego. <\/p>\n