{"id":3855,"date":"2012-12-14T16:50:22","date_gmt":"2012-12-14T14:50:22","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=3855"},"modified":"2012-12-14T16:52:34","modified_gmt":"2012-12-14T14:52:34","slug":"drekoty-babadag-ole","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2012\/12\/14\/drekoty-babadag-ole\/","title":{"rendered":"Drekoty, Babadag – Ole!!"},"content":{"rendered":"

By\u0142 sens czeka\u0107 z jedn\u0105 Ol\u0105 na drug\u0105 Ol\u0119, bo w sumie tworz\u0105 rodzaj nowej fali Ol. Te dwie premiery, nawet je\u015bli dzi\u015b nie wszystkich jeszcze przekonaj\u0105, to mog\u0105 przynie\u015b\u0107 ol\u015bnienie za par\u0119 miesi\u0119cy albo lat. Bo mamy dwie superzdolne wokalistki-perkusistki-autorki z g\u0142osem, sporym ju\u017c do\u015bwiadczeniem (koncertowym i wsp\u00f3\u0142pracy z r\u00f3\u017cnymi artystami) i panowaniem nad swoimi karierami. Takie ol\u015bnienia z ko\u0144ca roku. Ciekawe i niecodzienne jak ich nazwy: Drekoty <\/strong>i Babadag<\/strong>. Chcia\u0142oby si\u0119 strawestowa\u0107 Janerk\u0119: Potrzeba wi\u0119cej Ol.<\/p>\n

Najpierw by\u0142a p\u0142yta Drekot\u00f3w<\/strong>, czyli Oli Rzepki z Magd\u0105 Tur\u0142aj i Zosz Chabier\u0105, kt\u00f3rej braku w listopadowym remanencie czytelnicy tego bloga nie chcieli mi darowa\u0107. S\u0142usznie, ale jako p\u0142yta zaskakuj\u0105ca i bardzo oryginalna wr\u0119cz krzycza\u0142a o oddzielne potraktowanie. Z jednej strony poetyzuj\u0105cy romantyzm przywodzi\u0142 na my\u015bl Ballady i Romanse. Z drugiej – aran\u017cacje wiele zmieniaj\u0105, a wszelkie skojarzenia pryskaj\u0105 b\u0142yskawicznie, gdy album operuje na co najmniej dw\u00f3ch poziomach. Piosenek z mocnymi akcentami rytmicznymi, w kt\u00f3rych wszystko jest idealnie podporz\u0105dkowane liniom wokalnym, z licznymi partiami unisono i skrzypcami (Tur\u0142aj, Chabiera) graj\u0105cymi cz\u0119sto delikatne sonorystyczne t\u0142a. A z drugiej strony – twardych, mocnych partii syntezatora albo jakich\u015b starych organ\u00f3w. I w\u0142a\u015bnie gdy te dwa aspekty si\u0119 spotykaj\u0105 w jednym utworze, jest najlepiej. Producent p\u0142yty, Kuba \u0141uka, wnosi sporo r\u00f3\u017cnorodno\u015bci, wyst\u0119puj\u0105c tu r\u00f3wnie\u017c jako kolejny instrumentalista i opanowuj\u0105c nie\u0142atw\u0105 materi\u0119 dooko\u0142a. Czasem to jemu udaje si\u0119 wykrzesa\u0107 duszn\u0105, triphopow\u0105 atmosfer\u0119 („Za”). Og\u00f3lnie brzmienie p\u0142yty jest do\u015b\u0107 ciemne – i to jedyny powa\u017cny zarzut, jaki mo\u017cna mie\u0107 do ca\u0142o\u015bci. M\u00f3g\u0142by to by\u0107, owszem, zestaw bardziej r\u00f3wnych szlagier\u00f3w (otwieraj\u0105cy p\u0142yt\u0119 „Listopad” ustawia poprzeczk\u0119 wysoko), ale to i tak jedna z najciekawszych p\u0142yt tej jesieni i chyba najlepsza w tym roku w katalogu Thin Mana.<\/p>\n

Podobnie jak jej imienniczka, Ola Bili\u0144ska ma potencja\u0142, by dotrze\u0107 nawet do tak szerokiej publiczno\u015bci, co Gaba Kulka. Jej album skojarzy\u0142 mi si\u0119 zreszt\u0105 – raczej przez atmosfer\u0119 ni\u017c stylistyk\u0119 – z p\u0142yt\u0105 projektu The Saintbox. Ale wydaje si\u0119 bardziej porywaj\u0105cy – mo\u017ce dzi\u0119ki temu, \u017ce powstawa\u0142 tak d\u0142ugo (nazwa Babadag <\/strong>zd\u0105\u017cy\u0142a si\u0119 ju\u017c otoczy\u0107 niema\u0142ym kultem), a mo\u017ce r\u00f3wnie\u017c dzi\u0119ki muzykom zgromadzonym w doborowym sk\u0142adzie: Cie\u015blak, Tarkowski, Zemler, go\u015bcinnie m.in. Smolik.<\/p>\n

Zap\u0119dy wynikaj\u0105ce z posiadania najlepszych muzyk\u00f3w na pok\u0142adzie liderka pow\u015bci\u0105ga rewelacyjnie. I dobrze, w ko\u0144cu porusza si\u0119 w rejonach folku, gdzie opanowanie z regu\u0142y jest cnot\u0105. \u015awietnie ten album opisuje „Futro”, jak dla mnie jedna z polskich piosenek roku – utw\u00f3r z zimnofalow\u0105 sekcj\u0105 rytmiczn\u0105, bia\u0142ym \u015bpiewem kojarz\u0105cym si\u0119 naturalnie z Kapel\u0105 Ze Wsi Warszawa, fla\u017coletow\u0105, niespokojn\u0105 gr\u0105 Cie\u015blaka. Jak w ka\u017cdym momencie p\u0142yty mamy tu instrumenty perkusyjne (ich wykorzystanie zbli\u017ca do siebie Drekoty i Babadag). Brzmie\u0144 jest wi\u0119c mn\u00f3stwo, ale idealnie pouk\u0142adane – mo\u017ce to kwestia ogrania utwor\u00f3w na \u017cywo?<\/p>\n

Wokale Bili\u0144skiej to temat na oddzieln\u0105 opowie\u015b\u0107. Cz\u0119sto zwraca si\u0119 w stron\u0119 stylu gdzie\u015b z okolic Josephine Foster, CocoRosie, a wreszcie – i to wa\u017cny aspekt – brzmi jak rodzaj damskiego odpowiednika Sama Amidona („Water o’Wide”, „Bare Feet”). Muzyka tego ostatniego odbija si\u0119 w tw\u00f3rczo\u015bci Babadag, szczeg\u00f3lnie wtedy, gdy liderka Babadag gra na banjo i \u015bpiewa w stylu pie\u015bniarzy z Appalach\u00f3w, a Maciej Cie\u015blak tworzy kapitalne ch\u00f3rki. W wi\u0119kszo\u015bci nagra\u0144 wydaje si\u0119 jednak bardziej uduchowiona, zamy\u015blona. Du\u017ca ich cz\u0119\u015b\u0107 to niemal mistyczne pie\u015bni z wykorzystaniem wielu brzmie\u0144 metalowych instrument\u00f3w perkusyjnych. A zatem z jednej strony – Karaiby (to przez te steel drums), z drugiej – skupienie Dalekiego Wschodu. Po\u015brodku folk z Polski, via styl z Appalach\u00f3w. I tylko nazwa z Rumunii, via Stasiuk.
\nDost\u0119p do obu Ol via sklep. Jeden<\/a> czy drugi<\/a>.<\/p>\n

\"\"<\/a>BABADAG „Babadag”<\/strong>
\nLado ABC 2012
\n8\/10
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107: <\/strong>„Futro”, „Moon”, „(Not) Taller Than Trees”.
\n<\/br><\/br>
\n