{"id":3874,"date":"2012-12-20T19:32:52","date_gmt":"2012-12-20T17:32:52","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=3874"},"modified":"2012-12-20T19:33:34","modified_gmt":"2012-12-20T17:33:34","slug":"tydzien-dobroci-dla-dronow","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2012\/12\/20\/tydzien-dobroci-dla-dronow\/","title":{"rendered":"Tydzie\u0144 dobroci dla dron\u00f3w"},"content":{"rendered":"

W tych dniach nie pos\u0142uchacie sobie w spokoju muzyki. Po pierwsze, gwar na mie\u015bcie przekracza wszystkie normy, a gwar w galeriach handlowych uniemo\u017cliwia nawet s\u0142uchanie na s\u0142uchawkach. Po drugie – d\u017awi\u0119ki setek \u015bledzik\u00f3w i spotka\u0144 op\u0142atkowych mieszaj\u0105 sfa\u0142szowane tony kol\u0119d, te\u017c daj\u0105c sta\u0142y szmer. Po trzecie – trwa sprz\u0105tanie. Jedno, drugie i trzecie oznacza dron. Mo\u017cecie przeczeka\u0107, albo zaakceptowa\u0107, albo nawet przygarn\u0105\u0107 przed \u015bwi\u0119tami zb\u0142\u0105kane dronisko i \u015bpiewa\u0107, mrucze\u0107 razem z nim, \u015bpiewa\u0107 kol\u0119dy tak, \u017ceby si\u0119 wszystko zgadza\u0142o – co\u015b na tym zbudowa\u0107, jak Nico Muhly<\/strong>.<\/p>\n

Wci\u0105\u017c m\u0142ody, wci\u0105\u017c modny i wci\u0105\u017c obracaj\u0105cy si\u0119 w dobrym towarzystwie kompozytor z Manhattanu – balansuj\u0105cy gdzie\u015b pomi\u0119dzy minimalizmem (ucze\u0144 Philipa Glassa) a pr\u00f3bami tzw. neoklasyk\u00f3w (Max Richter itd.), czyli w zasadzie ju\u017c neo-neo-neoklasyk\u00f3w co najmniej, bo nie wiem, kt\u00f3ra to ju\u017c generacja – ma zn\u00f3w dobr\u0105 pass\u0119. Najgorzej by\u0142o dwa lata temu, w okresie p\u0142yty „I Drink the Air Before Me”, do\u015b\u0107 jawnej zrzynki z ojc\u00f3w minimalizmu. Na nowym albumie „Drones” Muhly wraca do tego, co potrafi najlepiej – jako u\u0142o\u017cony, powa\u017cny kompozytor podpatruje, co kr\u0119ci wkr\u0119con\u0105 m\u0142odzie\u017c i zaczyna to przek\u0142ada\u0107 na partytury. Dalej pe\u0142ni rol\u0119 mi\u0119dzy\u015brodowiskowego \u0142\u0105cznika. To, co podpatrzy u wykonawc\u00f3w folkowych (Sam Amidon), elektronicznych (Ben Frost), rockowych (Grizzly Bear), co wyniesie ze wsp\u00f3\u0142pracy z r\u00f3\u017cnego kalibru gwiazdami (Bjork, Antony itd.), wykorzystuje u siebie. Im zanosi swoje \u015bwietne aran\u017cacyjne rzemios\u0142o, a wynagrodzenie odbiera w inspiracjach.<\/p>\n

Tym razem inspiracje dotycz\u0105 dron\u00f3w, czyli statycznych, brz\u0119cz\u0105cych, szemrz\u0105cych z\u0142o\u017conych d\u017awi\u0119k\u00f3w, kt\u00f3rymi \u015bwiat muzyki alternatywnej jest w ostatnich latach zafascynowany. Muhly zapragn\u0105\u0142 je wykorzysta\u0107, by uzyska\u0107 efekt \u015bpiewania przy w\u0142\u0105czonym odkurzaczu. „Te utwory maj\u0105 uhonorowa\u0107 otaczaj\u0105ce nas drony i wystylizowa\u0107 je” – napisa\u0142 we wst\u0119pie do p\u0142yty „Drones”. Samemu stworzy\u0142 drony, na wz\u00f3r statycznych d\u017awi\u0119k\u00f3w, kt\u00f3re s\u0142ysza\u0142 podczas pracy w hotelach, w domu, wentylator\u00f3w, odkurzaczy itd. (ale bez u\u017cywania dok\u0142adnie tych d\u017awi\u0119k\u00f3w), a muzykom (fortepian, alt\u00f3wka, skrzypce) kaza\u0142 do nich gra\u0107. Ca\u0142o\u015b\u0107 wypu\u015bci\u0142 najpierw w postaci trzech EP-ek (kolejne zmagania dronowe trzech instrument\u00f3w), a potem na du\u017cej p\u0142ycie. <\/p>\n

Wysz\u0142a z tego ca\u0142o\u015b\u0107 jak zwykle w wypadku Nico Muhly’ego do\u015b\u0107 lekkostrawna, bardzo przejrzysta, czysta w prezentacji pomys\u0142u. Do\u015b\u0107 poruszaj\u0105ca emocjonalnie, szczeg\u00f3lnie w utworze „Drones & Viola”. Czasem wr\u0119cz zabawna – jak w drugiej cz\u0119\u015bci „Drones & Piano”, gdy – mam wra\u017cenie – Bruce Brubaker (pianista) stara si\u0119 wr\u0119cz ugnie\u015b\u0107, albo i ubi\u0107 akordami fortepianu brz\u0119cz\u0105cy w tle dron, usi\u0142uje bezskuteczne zagra\u0107, co swoje, ale harmonicznie z\u0142o\u017cony dron mu to uniemo\u017cliwia i za ka\u017cdym razem wyprowadza go na manowce z jego prostej melodii w banalnej tonacji. <\/p>\n

Rzecz w sam raz na okres przed\u015bwi\u0105tecznych porz\u0105dk\u00f3w, ale te\u017c dla tych, kt\u00f3rzy jak ja – marz\u0105 o tym, by za kt\u00f3rym\u015b razem orkiestra zacz\u0119\u0142a gra\u0107 utw\u00f3r, nie przerywaj\u0105c jednocze\u015bnie strojenia, i \u017ceby sprawdzi\u0107, czy efekt na\u0142o\u017cenia jednego na drugie nie oka\u017ce si\u0119 nagle ciekawszy ni\u017c sam utw\u00f3r.<\/p>\n

Po przegl\u0105d najciekawszych prac Muhly’ego – dla siebie i dla innych artyst\u00f3w – zapraszam dzi\u015b o 23.30 do radiowej Dw\u00f3jki.<\/p>\n

\"\"<\/a>NICO MUHLY „Drones”<\/strong>
\nBedroom Community 2012
\n7\/10
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107: <\/strong>Dw\u00f3ch pierwszych kompozycji, trzecia („Drones & Violin”) lekko zalatuje ju\u017c nud\u0105. Mo\u017ce by\u0142a bardziej strawna jako oddzielna EP-ka?<\/p>\n