Jak pami\u0119taj\u0105 najstarsi (nie pij\u0119 do wieku, tylko sta\u017cu) czytelnicy tego bloga, jednym z pierwszych komentarzy, kt\u00f3re si\u0119 tu pojawi\u0142y by\u0142o: „wszystko pi\u0119knie tylko b\u0142agam zmie\u0144cie to zdj\u0119cie p. Chaci\u0144skiego – wygl\u0105da jak Terlikowski blee”. Po wielu miesi\u0105cach stwierdzi\u0142em, \u017ce wypada co\u015b od\u015bwie\u017cy\u0107 i zamanifestowa\u0107 przy okazji r\u00f3\u017cnic\u0119 w dystansie do otaczaj\u0105cego nas \u015bwiata mi\u0119dzy mn\u0105 a Tomaszem Terlikowskim. Teraz – jak celnie zauwa\u017cono – wygl\u0105dam jak reklama koszul. I dobrze, bo wola\u0142bym reklamowa\u0107 koszule ni\u017c zarabia\u0107 na \u017cycie pisaniem o tym, \u017ce tragedia Smole\u0144ska jest danin\u0105 dla Boga, kt\u00f3ra ma nam u\u015bwiadomi\u0107, \u017ce za chwil\u0119 powt\u00f3rnie przyjdzie i \u017ce nigdy nie b\u0119dziemy normalnym narodem. Nie dlatego, \u017ce uwa\u017cam reklamowanie koszul za fajniejsze zaj\u0119cie, ale dlatego, \u017ce uwa\u017cam to za zaj\u0119cie bardziej sensowne. Nie ka\u017cdy potrzebuje mesjanistycznego uzasadnienia dla swojego \u017cycia, za to ka\u017cdy potrzebuje koszuli.<\/p>\n
Najnowsza, cho\u0107 jeszcze zesz\u0142oroczna (chyba nigdy si\u0119 nie uwolni\u0119 od tych zesz\u0142orocznych album\u00f3w) p\u0142yta The Third Eye Foundation<\/strong> – projektu nios\u0105cego w sobie pod przykrywk\u0105 drygaj\u0105cych drum’n’bassowych rytm\u00f3w ca\u0142y smutek Matta Elliotta – jest z wierzchu przygn\u0119biaj\u0105ca jak msza. Ale w g\u0142\u0119bi ci\u0105gle ma w sobie co\u015b elektryzuj\u0105cego. Muzyka The Third Eye Foundation, kt\u00f3ra nie zmieni\u0142a si\u0119 fundamentalnie od lat 90., w teorii brzmi dzi\u015b do\u015b\u0107 archaicznie. W praktyce jest nie\u017ale, bo cho\u0107 jest nieco mniej ha\u0142a\u015bliwa ni\u017c kilkana\u015bcie lat temu, to w zasadzie nie zmieni\u0142 si\u0119 jej \u0142adunek emocjonalny. P\u0119tle d\u017awi\u0119kowe, kt\u00f3rych u\u017cywa Elliott, s\u0105 proste, bardziej czytelne ni\u017c kiedy\u015b, ale intensywne. Partie perkusyjne stworzone na bazie do\u015b\u0107 czytelnych trick\u00f3w (przetwarzanie przez regulowany na kr\u00f3tkie i d\u0142ugie op\u00f3\u017anienie delay), ale w sumie harmonizuje to z t\u0142em wzi\u0119tym z jakiej\u015b innej epoki. Zajrza\u0142em z ciekawo\u015bci do opinii o poprzedniej p\u0142ycie TTEF z nowym autorskim repertuarem „Little Lost Soul” (dla mnie w\u00f3wczas jedna z dziesi\u0119ciu ulubionych p\u0142yt w roku 2000) w Pitchforku i ku swojemu os\u0142upieniu w tej recenzji na 5.9 sprzed 11 lat znalaz\u0142em okre\u015blenie „haunted”! Lektura tego tekstu nie by\u0142a w zwi\u0105zku z tym zmarnowanym czasem. <\/p>\n Dzi\u015b niezwykle ciekawe jest dla mnie to, \u017ce monotonne t\u0142o niekt\u00f3rych kompozycji Elliotta przypomina jaki\u015b smutny wschodnioeuropejski folklor. Je\u015bli David Bowie inspirowa\u0142 si\u0119 polskim zespo\u0142em \u015al\u0105sk, o czym niedawno przypomina\u0142em<\/a> w gwiazdkowym tek\u015bcie dla „Polityki”, to czego s\u0142ucha\u0142 szef TTEF? Najciekawiej jest gdy Elliott stara si\u0119 swoj\u0105 muzyk\u0119 rozhu\u015bta\u0107. W „Pareidolii” przyspiesza w niesko\u0144czono\u015b\u0107 rytm na prostym klasycznym motywie, dochodz\u0105c do tempa jungle – zn\u00f3w prostackie, ale w po\u0142\u0105czeniu ze wszystkim tym, co dzieje si\u0119 na trzecim planie skuteczne. W melancholijnym „Closure” rytm przyspiesza i zwalnia jak pijany. <\/p>\n Jest w tym wszystkim taki \u0142adunek duchowo\u015bci, \u017ce nie zdziwi\u0142bym si\u0119, gdyby TTEF sta\u0142o si\u0119 pomostem \u0142\u0105cz\u0105cym m\u00f3j \u015bwiat koszul ze \u015bwiatem warto\u015bci Terlikowskiego. Ale do\u015b\u0107 ju\u017c o „haunted” na dzi\u015b.<\/p>\n THE THIRD EYE FOUNDATION „The Dark”<\/strong>
\nIci d’ailleurs 2010
\n7\/10
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107:<\/strong> „Pareidolia”.<\/p>\n