{"id":38842,"date":"2023-06-27T16:13:55","date_gmt":"2023-06-27T14:13:55","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=38842"},"modified":"2023-06-27T16:14:33","modified_gmt":"2023-06-27T14:14:33","slug":"brak-dzwieku","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2023\/06\/27\/brak-dzwieku\/","title":{"rendered":"D\u017awi\u0119k nieobecny"},"content":{"rendered":"<p>Taki tytu\u0142 nosi ta p\u0142yta &#8211; <em>Suono Assente<\/em>. Jedna z najciekawszych, jakich mia\u0142em okazj\u0119 pos\u0142ucha\u0107 w tym tygodniu, nagrana przez duet muzyk\u00f3w znanych ze wsp\u00f3\u0142pracy w Vanishing Twin &#8211; cho\u0107 nie wiem, czy to zesp\u00f3\u0142 a\u017c tak znany, by skutecznie przybli\u017ca\u0107 tych dwoje. W ka\u017cdym razie tam si\u0119 spotkali japo\u0144ski basista Susumu Mukai (Zongamin) oraz w\u0142oska perkusistka Valentina Magaletti. T\u0119 drug\u0105 znamy z mn\u00f3stwa innych sk\u0142ad\u00f3w, a tak\u017ce z eksperymentalnych przedsi\u0119wzi\u0119\u0107 w\u0142asnych &#8211; i wsp\u00f3lnych, jak cho\u0107by niedawne <em>Weavings<\/em> na Unsoundzie. Godna jest osobnej rozprawki cho\u0107by za spraw\u0105 przedsi\u0119wzi\u0119cia zatytu\u0142owanego <em>Batterie Fragile<\/em>, w ramach kt\u00f3rego grywa na specjalnie skonstruowanym delikatnym &#8211; jak w nazwie &#8211; zestawie zrobionym z porcelany. Ale p\u0142yta <em>Suono Assente<\/em> nagrana pod szyldem <strong>V\/Z<\/strong> jest dobrym punktem startowym jako kr\u00f3tki program relatywnie prostych utwor\u00f3w potwierdzaj\u0105cych, \u017ce ma\u0142o kto ma takie wyczucie perkusyjnego brzmienia.\u00a0 \u00a0<\/p>\n\n\n<!--more-->\n\n\n\n<iframe loading=\"lazy\" width=\"560\" height=\"315\" src=\"https:\/\/www.youtube.com\/embed\/fL3nCT78IsA\" title=\"YouTube video player\" frameborder=\"0\" allow=\"accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture; web-share\" allowfullscreen><\/iframe>\n\n\n<p>Magaletti wychowywa\u0142a si\u0119 na MTV i muzyce lat 80., w du\u017cej mierze post-punkowej, wymienia\u0142a w\u015br\u00f3d swoich inspiracji cho\u0107by wczesne lata The Cure (czyli bardzo zdolnych amator\u00f3w). I do tej pasji odnosi si\u0119 <em>Suono Assente<\/em>. Mocno dubowy album z oczywistym dla mnie odniesieniem nie tyle do Cure&#8217;\u00f3w, co raczej do Bauhausu, w kt\u00f3rym wi\u0119cej ju\u017c momentami dubu ni\u017c post-punku, a przy tym wi\u0119cej grozy. Bo ta wydaje si\u0119 w dzia\u0142aniach Magaletti nie bez znaczenia &#8211; mo\u017ce przyczyni\u0142 si\u0119 do tego jeden z jej nauczycieli perkusji, Agostino Marangolo z grupy Goblin odpowiedzialnej za soundtracki do film\u00f3w Dario Argento?\u00a0<\/p>\n<p>Ca\u0142y zestaw, zrealizowany z udzia\u0142em m.in. Cathy Lucas (tak\u017ce Vanishing Twin), ale te\u017c Coby&#8217;ego Seya, przynosi poezj\u0119 skromnego brzmienia wczesnych lat 80. &#8211; mo\u017ce tak\u017ce za spraw\u0105 masteringu kolejnej zdolnej brytyjskiej W\u0142oszki, Marty Salogni &#8211; i nawi\u0105zania do nurtu, kt\u00f3ry mnie kiedy\u015b fascynowa\u0142 i do dzi\u015b wydaje si\u0119 osobny, charakterystyczny i ma\u0142o doceniony, czyli formacji, kt\u00f3re kontynuowa\u0142y w zmi\u0119kczonej, bardziej tanecznej czy wr\u0119cz bardziej popowej postaci styl Bauhausu &#8211; Tones On Tail czy Love and Rockets. W takich utworach jak <em>Habadash<\/em> czy <em>Plants No Virtues<\/em> tkwi pot\u0119ga prostego postpunkowego groove&#8217;u. W Caffe Giallo Magaletti daje popis kapitalnego minimalistycznego, niemal metronomicznego b\u0119bnienia, zreszt\u0105 s\u0105 tu momenty, gdy mo\u017cna zachodzi\u0107 w g\u0142ow\u0119, czy to s\u0105 w og\u00f3le partie \u017cywej perkusistki. Niby muzyka, po kt\u00f3rej nie zostaje nam wiele w pami\u0119ci, a jednak ten magiczny sk\u0142adnik unosi si\u0119 w powietrzu. Drobne wydawnictwo, kt\u00f3re \u0142atwo przegapi\u0107. A nie warto.\u00a0 \u00a0<\/p>\n<p><strong>V\/Z<em> Suono Assente<\/em><\/strong>, AD93 2023\u00a0<\/p>\n\n\n<iframe style=\"border: 0; width: 350px; height: 470px;\" src=\"https:\/\/bandcamp.com\/EmbeddedPlayer\/album=3680852569\/size=large\/bgcol=ffffff\/linkcol=0687f5\/tracklist=false\/transparent=true\/\" seamless><a href=\"https:\/\/ad93.bandcamp.com\/album\/suono-assente\">Suono Assente by V\/Z<\/a><\/iframe>\n\n\n\n<iframe style=\"border-radius:12px\" src=\"https:\/\/open.spotify.com\/embed\/album\/4dxsHCE1N9S5CTHApseLiG?utm_source=generator\" width=\"100%\" height=\"352\" frameBorder=\"0\" allowfullscreen=\"\" allow=\"autoplay; clipboard-write; encrypted-media; fullscreen; picture-in-picture\" loading=\"lazy\"><\/iframe>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Taki tytu\u0142 nosi ta p\u0142yta &#8211; Suono Assente. Jedna z najciekawszych, jakich mia\u0142em okazj\u0119 pos\u0142ucha\u0107 w tym tygodniu, nagrana przez duet muzyk\u00f3w znanych ze wsp\u00f3\u0142pracy w Vanishing Twin &#8211; cho\u0107 nie wiem, czy to zesp\u00f3\u0142 a\u017c tak znany, by skutecznie przybli\u017ca\u0107 tych dwoje. W ka\u017cdym razie tam si\u0119 spotkali japo\u0144ski basista Susumu Mukai (Zongamin) oraz [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":38846,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[3,3681,312,120,3319,3309,4009,3666,5601,106],"tags":[5716,5717,5719],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/38842"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=38842"}],"version-history":[{"count":6,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/38842\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":38849,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/38842\/revisions\/38849"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media\/38846"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=38842"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=38842"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=38842"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}