{"id":38961,"date":"2023-07-04T08:40:40","date_gmt":"2023-07-04T06:40:40","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=38961"},"modified":"2023-07-04T08:46:37","modified_gmt":"2023-07-04T06:46:37","slug":"niewidzialna-reka","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2023\/07\/04\/niewidzialna-reka\/","title":{"rendered":"Niewidzialna r\u0119ka"},"content":{"rendered":"<p>W &#8222;New York Timesie&#8221; <a href=\"https:\/\/www.nytimes.com\/2023\/06\/27\/arts\/music\/shahzad-ismaily.html?smid=nytcore-android-share\">ciekawy tekst<\/a> o <strong>Shahzadzie Ismailym<\/strong>. Uwielbiam takie teksty w poprzek &#8211; bo te\u017c perspektywa patrzenia na muzyk\u0119 nie poprzez lider\u00f3w, tylko poprzez ich wsz\u0119dobylskich pomocnik\u00f3w, zwykle postaci drugiego planu, jest mi bardzo bliska. A Ismaily <a href=\"https:\/\/www.facebook.com\/events\/1698150200602517\">gra w sobot\u0119 w Pardon To Tu<\/a> z Ceramic Dog Marca Ribota (dzi\u015b Ustad Noor Bakhsh), wi\u0119c ju\u017c w og\u00f3le idealnie. Zreszt\u0105 trudno \u015bledzi\u0107 obrze\u017ce rocka alternatywnego, art popu i jazzu, a przy tym nie natkn\u0105\u0107 si\u0119 kiedy\u015b na tego muzyka. Ismaily niedawno wyst\u0119powa\u0142 u nas z Arooj Aftab i Vijayem Iyerem. Bardzo dyskretny, momentami prawie niewidzialny, a wnosi niesamowicie du\u017co, co potwierdzaj\u0105 muzycy. Ribot w tek\u015bcie m\u00f3wi o nim jako o urodzonym anarchi\u015bcie. Pojawia si\u0119 przyk\u0142ad Beth Orton, a wreszcie Sam Amidon, kt\u00f3ry regularnie wsp\u00f3\u0142pracuje z Ismailym. Jest w\u0105tek nowojorskiego studia tego muzyka, otwartego na r\u00f3\u017cnych go\u015bci &#8211; st\u0105d zreszt\u0105 dyskografia bohatera tekstu poszerza si\u0119 w do\u015b\u0107 wysokim tempie. Jednocze\u015bnie &#8222;NYT&#8221; troch\u0119 przybli\u017ca rzadk\u0105 przypad\u0142o\u015b\u0107, na kt\u00f3r\u0105 Ismaily cierpi.\u00a0\u00a0<\/p>\n\n\n<!--more-->\n\n\n\n<iframe loading=\"lazy\" width=\"560\" height=\"315\" src=\"https:\/\/www.youtube.com\/embed\/pf4qd-5a3UI\" title=\"YouTube video player\" frameborder=\"0\" allow=\"accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture; web-share\" allowfullscreen=\"\"><\/iframe>\n\n\n<p>Nazywa si\u0119 to dysplazja ektodermalna i jest zaburzeniem genetycznym wp\u0142ywaj\u0105cym mocno na z\u0119by, paznokcie, w\u0142osy i sk\u00f3r\u0119 oraz upo\u015bledzaj\u0105cym prac\u0119 gruczo\u0142\u00f3w potowych, co co z kolei ma wp\u0142yw na to, jak cia\u0142o znosi i odbiera temperatur\u0119. Ismaily mia\u0142 problemy zdrowotne zwi\u0105zane ze swoim stanem od pierwszych tygodni \u017cycia. Cierpi na alergie, wywo\u0142uj\u0105ce ataki astmy, a te zaburzaj\u0105 sen. Przez kilka miesi\u0119cy &#8211; jak pisze autor tekstu &#8211; Ismaily by\u0142 w og\u00f3le niewidomy. To w du\u017cej mierze t\u0142umaczy tak powolne przebijanie si\u0119 tego muzyka na szczyt i brak nagra\u0144 solowych. Duet\u00f3w i innych sk\u0142ad\u00f3w jest mn\u00f3stwo, ale nie ma w\u0142asnych, zupe\u0142nie autorskich. <em>To do\u015b\u0107 dziwne &#8211; mie\u0107 51 lat i tyle nieprzepracowanej traumy<\/em> &#8211; m\u00f3wi sam zainteresowany w rozmowie. &#8211; <em>To powstrzymuje mnie przed nagraniem takiej p\u0142yty<\/em>.\u00a0\u00a0<\/p>\n<p>Za to regularnie co kilka miesi\u0119cy ukazuje si\u0119 jaka\u015b p\u0142yta, przy kt\u00f3rej macza\u0142 palce biochemik (z wykszta\u0142cenia) i muzyk-samouk graj\u0105cy na basie, gitarze, perkusji, akordeonie, syntezatorze Mooga czy co tam jeszcze jest do wykorzystania (warto sprawdzi\u0107 <a href=\"https:\/\/open.spotify.com\/album\/203n39LZt0ktgcQ6mLWLoa?si=tz4LxXveQPC3z_pwqVmP3Q\">np. t\u0119<\/a>). Ostatnio, kilka tygodni temu, trafi\u0142em na album <em>Muito Sol<\/em> <strong>Ricardo Diasa Gomeza<\/strong>. Nagrany mi\u0119dzy Rio de Janeiro, Lizbon\u0105 a Nowym Jorkiem. Zaskakuj\u0105cy &#8211; jak wiele p\u0142yt, przy kt\u00f3rych Ismaily pracuje (tu gra na syntezatorze, odpowiada wi\u0119c za co bardziej eksperymentalne fragmenty). Ale te\u017c dziki &#8211; jak bywa brazylijski pop. Bo Gomez, 43-latek, grywa\u0142 z Caetano Veloso i ma temperament, kt\u00f3ry ka\u017ce mu z utworu na utw\u00f3r ca\u0142kowicie zmienia\u0107 perspektyw\u0119: od melancholijnych melodii nale\u017c\u0105cych do \u015bwiata Musica Popular Brasileira po studio eksperymentalne. Czasem jeszcze przy tym doprowadza do ich efektywnego przecinania si\u0119 w jednym utworze (<em>Um Dia<\/em>). Du\u017co ciekawych p\u0142yt z Brazylii ostatnio do mnie dociera dzi\u0119ki Bandcampowi, ta jest jednak i na ich tle wyj\u0105tkowa &#8211; czynnik X to by\u0107 mo\u017ce zas\u0142uga Ismaily&#8217;ego. A ostatecznie brzmienie to efekt pracy&#8230; Micha\u0142a Kupicza. Polak odpowiada na <em>Muito Sol<\/em> za mastering. Bo je\u015bli m\u00f3wimy o nazwiskach, kt\u00f3re pojawiaj\u0105 si\u0119 na p\u0142ytach r\u00f3\u017cnych wykonawc\u00f3w, to tu, to tam, mamy sw\u00f3j skromny wk\u0142ad w t\u0119 kategori\u0119, ale w\u0142a\u015bnie na sto\u0142ku realizatora i masteringowca. Do tej pory g\u0142\u00f3wnie w Polsce, a teraz &#8211; jak wida\u0107 &#8211; tak\u017ce poza ni\u0105.\u00a0<\/p>\n<p><strong>RICARDO DIAS GOMEZ <em>Muito Sol<\/em><\/strong><em>,<\/em> Hive Mind 2023\u00a0<\/p>\n\n\n<iframe style=\"border: 0; width: 350px; height: 470px;\" src=\"https:\/\/bandcamp.com\/EmbeddedPlayer\/album=3943301228\/size=large\/bgcol=ffffff\/linkcol=0687f5\/tracklist=false\/transparent=true\/\" seamless=\"\"><a href=\"https:\/\/ricardodiasgomes.bandcamp.com\/album\/muito-sol\">Muito Sol by Ricardo Dias Gomes<\/a><\/iframe>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>W &#8222;New York Timesie&#8221; ciekawy tekst o Shahzadzie Ismailym. Uwielbiam takie teksty w poprzek &#8211; bo te\u017c perspektywa patrzenia na muzyk\u0119 nie poprzez lider\u00f3w, tylko poprzez ich wsz\u0119dobylskich pomocnik\u00f3w, zwykle postaci drugiego planu, jest mi bardzo bliska. A Ismaily gra w sobot\u0119 w Pardon To Tu z Ceramic Dog Marca Ribota (dzi\u015b Ustad Noor Bakhsh), [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":38962,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[3,312,120,4009,4993,7,5601,106],"tags":[5723,5679],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/38961"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=38961"}],"version-history":[{"count":9,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/38961\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":38971,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/38961\/revisions\/38971"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media\/38962"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=38961"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=38961"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=38961"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}