{"id":38977,"date":"2023-07-06T08:41:07","date_gmt":"2023-07-06T06:41:07","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=38977"},"modified":"2023-07-06T08:41:50","modified_gmt":"2023-07-06T06:41:50","slug":"uniwersalny-gaye","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2023\/07\/06\/uniwersalny-gaye\/","title":{"rendered":"Uniwersalny Gaye"},"content":{"rendered":"<p>W pierwszym zdaniu informacji prasowej wyczytacie, \u017ce <strong>Anohni<\/strong> &#8211; niegdy\u015b Antony Hegarty &#8211; chcia\u0142a na nowej p\u0142ycie odtworzy\u0107 klimat historycznej p\u0142yty <em>What&#8217;s Going On<\/em> Marvina Gaye&#8217;a (opisywanej szerzej <a href=\"https:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/2021\/05\/19\/z-historii-plyt-na-10-10\/\">tutaj<\/a>). W drugim zdaniu niniejszej recenzji mo\u017cecie wyczyta\u0107, \u017ce si\u0119 uda\u0142o. I na trzech zdaniach mog\u0142oby si\u0119 sko\u0144czy\u0107. Czwarte zdanie &#8211; i kolejne &#8211; b\u0119d\u0105 wi\u0119c tylko dla tych, kt\u00f3rzy, zamiast zniecierpliwieni brakiem nowych nagra\u0144 Anohni rzuci\u0107 si\u0119 na udost\u0119pnione ju\u017c utwory (kt\u00f3re w \u017cadnym razie nie uk\u0142adaj\u0105 si\u0119 jeszcze w ostateczny obraz p\u0142yty), zdecyduj\u0105 si\u0119 czas oczekiwania (do jutra) na t\u0119 p\u0142yt\u0119 z przysz\u0142ych zestawie\u0144 na koniec roku wype\u0142ni\u0107 sobie czytaniem.\u00a0 \u00a0<\/p>\n\n\n<!--more-->\n\n\n\n<iframe loading=\"lazy\" width=\"560\" height=\"315\" src=\"https:\/\/www.youtube.com\/embed\/5NLyFXWEN0c\" title=\"YouTube video player\" frameborder=\"0\" allow=\"accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture; web-share\" allowfullscreen><\/iframe>\n\n\n<p>Je\u015bli kto\u015b s\u0142ucha\u0142 singlowego <em>Silver of Ice<\/em>, wie ju\u017c pewnie, \u017ce p\u0142yta oznacza kolejn\u0105 transformacj\u0119 w dzia\u0142aniach transp\u0142ciowej artystki. Tym razem\u00a0 powr\u00f3t do stylistyki z okresu<em> I Am a Bird Now<\/em> &#8211; i, dodam od razu, podobnego poziomu &#8211; tyle \u017ce z mocniejszym wykorzystaniem brzmie\u0144 gitary. Prawdziw\u0105 niespodziank\u0105 zmieniaj\u0105c\u0105 brzmienie jej nagra\u0144, jest udzia\u0142 Jimmy&#8217;ego Hogartha, wa\u017cnego uczestnika sesji p\u0142ytowych Duffy, Amy Winehouse czy Tiny Turner, kt\u00f3ry zajmuje si\u0119 produkcj\u0105 i gra na gitarze &#8211; jedno i drugie okazuje si\u0119 niezwykle wa\u017cne do odtworzenia charakteru czu\u0142ej rezygnacji, smutnego pogodzenia z rzeczywisto\u015bci\u0105, skazanego na niepowodzenie buntu, czyli tego, co s\u0142ycha\u0107 na oryginalnej p\u0142ycie Gaye&#8217;a. Tyle \u017ce bez pr\u00f3by kradzie\u017cy czarnej estetyki &#8211; album Anohni odtwarza ten klimat na <em>My Back Was a Bridge for You to Cross<\/em>, ale po stronie bia\u0142ego soulu i bluesa. Czasem daje si\u0119 te\u017c prowadzi\u0107 w stron\u0119 rocka (<em>Rest<\/em>), najbli\u017cej jak dot\u0105d i oczywi\u015bcie dzi\u0119ki umiej\u0119tno\u015bciom wokalnym &#8211; w kapitalnym uj\u0119ciu. Kluczowe s\u0105 tu jednak utwory <em>It Must Change<\/em> oraz wspania\u0142y <em>Why Am I Alive Now<\/em>, do kt\u00f3rego klip autorstwa Hunter Schafer (te\u017c by\u0142a na koncercie Beyonce, tylko mniej interesowa\u0142a influencer\u00f3w) pojawi\u0142 si\u0119 wczoraj.\u00a0A kulminacj\u0105 wydaje si\u0119 bardziej tradycyjny &#8211; w rozumieniu dawnej muzyki Antony&#8217;ego and the Johnsons &#8211; utw\u00f3r <em>Scapegoat<\/em>. Ze \u015bwietn\u0105 parti\u0105 Hogartha, cho\u0107 popisowa jest &#8211; jak zawsze &#8211; rola g\u0142\u00f3wnej bohaterki.<\/p>\n<p>Na ok\u0142adce p\u0142yty mamy Marsh\u0119 P. Johnson, aktywistk\u0119 \u015brodowisk LGBT czas\u00f3w rewolucji obyczajowej. Ale w\u0105tki to\u017csamo\u015bci seksualnej nie dominuj\u0105 na tej p\u0142ycie. Wa\u017cniejsze wydaje si\u0119 obserwowanie umieraj\u0105cego \u015bwiata, katastrofy klimatycznej, a to, co ma Anohni do powiedzenia w sprawie sytuacji mniejszo\u015bci, wydaje si\u0119 bardzo uniwersalne. Rzecz dotyka mianowicie alienacji czy publicznego pi\u0119tnowania innych. G\u0142\u0119boka, humanistyczna, pe\u0142na emocji opowie\u015b\u0107 wzrusza i niczym w czasach <em>I Am a Bird Now<\/em> trafia w jaki\u015b czu\u0142y punkt, z kt\u00f3rego istnienia by\u0107 mo\u017ce nie ka\u017cdy z nas zdawa\u0142 sobie spraw\u0119. A przy tym realizuje wyznaczone na wst\u0119pie zadanie fenomenalnie, z lu\u017anym nawi\u0105zaniem, bez na\u015bladowania, z du\u017cym zapasem.<\/p>\n<p><strong>ANOHNI AND THE JOHNSONS <em>My Back Was a Bridge for You to Cross<\/em><\/strong>, Rough Trade 2023<\/p>\n\n\n<iframe style=\"border: 0; width: 350px; height: 470px;\" src=\"https:\/\/bandcamp.com\/EmbeddedPlayer\/album=2120495869\/size=large\/bgcol=ffffff\/linkcol=0687f5\/license_id=3282\/tracklist=false\/transparent=true\/\" seamless><a href=\"https:\/\/anohni.bandcamp.com\/album\/my-back-was-a-bridge-for-you-to-cross-2\">My Back Was A Bridge For You To Cross by ANOHNI and the Johnsons<\/a><\/iframe>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>W pierwszym zdaniu informacji prasowej wyczytacie, \u017ce Anohni &#8211; niegdy\u015b Antony Hegarty &#8211; chcia\u0142a na nowej p\u0142ycie odtworzy\u0107 klimat historycznej p\u0142yty What&#8217;s Going On Marvina Gaye&#8217;a (opisywanej szerzej tutaj). W drugim zdaniu niniejszej recenzji mo\u017cecie wyczyta\u0107, \u017ce si\u0119 uda\u0142o. I na trzech zdaniach mog\u0142oby si\u0119 sko\u0144czy\u0107. Czwarte zdanie &#8211; i kolejne &#8211; b\u0119d\u0105 wi\u0119c tylko [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":38990,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[3,312,120,3319,444,3309,4009,4993,5601],"tags":[2290,2443,5724],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/38977"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=38977"}],"version-history":[{"count":10,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/38977\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":38989,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/38977\/revisions\/38989"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media\/38990"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=38977"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=38977"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=38977"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}