{"id":3913,"date":"2012-12-31T18:16:48","date_gmt":"2012-12-31T16:16:48","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=3913"},"modified":"2013-01-14T18:08:35","modified_gmt":"2013-01-14T16:08:35","slug":"rok-2012-w-muzyce-12-uwag-koncowych","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2012\/12\/31\/rok-2012-w-muzyce-12-uwag-koncowych\/","title":{"rendered":"Rok 2012 w muzyce: 12 uwag ko\u0144cowych"},"content":{"rendered":"

1. Polska ma wielki rynek<\/strong>
\nNiekoniecznie rynek konsumenta, ale na pewno gigantyczn\u0105 ofert\u0119. Nigdy jeszcze nie wys\u0142ucha\u0142em tylu polskich p\u0142yt w ci\u0105gu 12 miesi\u0119cy i nigdy a\u017c tyle spo\u015br\u00f3d tych p\u0142yt mi si\u0119 a\u017c tak bardzo nie spodoba\u0142o. Nigdy jeszcze tyle polskich wytw\u00f3rni na bie\u017c\u0105co nie liczy\u0142o si\u0119 na \u015bwiatowym rynku muzyki niezale\u017cnej – Monotype i Bo\u0142t by\u0142y regularnie recenzowane przez „The Wire”, Bocian trafi\u0142 z p\u0142yt\u0105 Kevina Drumma (moim zdaniem jedn\u0105 z najlepszych w jego dyskografii) do czo\u0142\u00f3wki album\u00f3w roku Boomkata. Sam b\u0119d\u0119 rok 2012 pami\u0119ta\u0142 jako ten, kiedy ostatecznie nie da\u0142o si\u0119 ogarn\u0105\u0107 nawet najwa\u017cniejszych premier, a liczba link\u00f3w do debiut\u00f3w, cz\u0119sto do\u015b\u0107 ciekawych, jakie dostawa\u0142em mailem, przerasta\u0142a mo\u017cliwo\u015bci percepcyjne jednej osoby.<\/p>\n

\"\"<\/a>2. No\u015bniki i trendy<\/strong>
\nTen ostatni fakt nie pomaga\u0142 mi w pracy – zauwa\u017cy\u0142em, \u017ce od lat s\u0142ucham z komputera coraz mniej, \u017ce wydawnictwa cyfrowe traktuj\u0119 jako drugorz\u0119dne wobec tych fizycznie istniej\u0105cych i zagracaj\u0105cych biurko. Kompakt w redakcji doczeka\u0142 si\u0119 wi\u0119c upgrade’u, ba, stary plastikowy gramofon zaw\u0119drowa\u0142 tam na biurko, w domu zepsuty deck (czyli – uwaga dla najm\u0142odszych – odtwarzacz kaset) zast\u0105pi\u0142 sprawny, ale du\u017co starszy. Na koniec roku, w ramach porz\u0105dkowania wydatk\u00f3w, odci\u0105\u0142em abonament Deezera, z kt\u00f3rego potrafi\u0142em nie korzysta\u0107 z samymi miesi\u0105cami. No ale konkurencja Deezera (WIMP) wchodzi, wi\u0119c chyba trend rynkowy idzie w odwrotnym kierunku.<\/p>\n

\"\"<\/a>3. Krytyka kapituluje<\/strong>
\nA przynajmniej ma problemy. Szczeg\u00f3lnie wobec takich wydawnictw jak „Die Kunst der Fuge” Marcina Maseckiego, kt\u00f3ry w ko\u0144cu zrealizowa\u0142 sw\u00f3j pomys\u0142 na oryginalne podej\u015bcie do nagrania s\u0142ynnego utworu. I co? Rozrywkowi krytycy si\u0119 o\u015bmieszali, powa\u017ckowi nie za\u0142apywali, o co chodzi. A jedni i drudzy najcz\u0119\u015bciej ignorowali to bardzo, w gruncie rzeczy, skromne wydawnictwo. Ciekawe zjawisko – bo krytyka zosta\u0142a tak przetrzebiona przez wolny rynek prasowy i brak zainteresowania reklamodawc\u00f3w, \u017ce gdy teraz sektor publiczny chce si\u0119 do niej odwo\u0142a\u0107 w jakikolwiek spos\u00f3b, musi j\u0105 odtwarza\u0107 niemal\u017ce w\u0142asnymi si\u0142ami. A publiczne fundusze w kulturze odgrywa\u0142y w minionym roku bardzo wa\u017cn\u0105 rol\u0119…<\/p>\n

4. Superkoncerty<\/strong>
\nSporo pieni\u0119dzy polskiego podatnika posz\u0142o w tym roku na muzyk\u0119, a poniewa\u017c wydawane by\u0142y do\u015b\u0107 cz\u0119sto na rzeczy z przeci\u0119cia \u015bwiat\u00f3w muzyki powa\u017cnej\/wsp\u00f3\u0142czesnej i rozrywkowej, dla mnie efekty okazywa\u0142y si\u0119 interesuj\u0105ce i – co wa\u017cniejsze – w wielu wypadkach udane. Koncert muzyki Pendereckiego i Greenwooda, przedsi\u0119wzi\u0119cie zesz\u0142orocznego wroc\u0142awskiego Kongresu Kultury, pojawi\u0142 si\u0119 w londy\u0144skim Barbican i na Open’erze, a na Sacrum Profanum duet Skalpel z pomoc\u0105 doborowych przyjaci\u00f3\u0142 (Kronos! Grasscut! DJ Food!) zremiksowa\u0142 Pendereckiego, Lutos\u0142awskiego, Kilara i G\u00f3reckiego. Ci, co byli, wiedz\u0105, \u017ce by\u0142o warto.<\/p>\n

\"\"<\/a>5. 124 lata do\u015bwiadcze\u0144<\/strong>
\nZa granic\u0105 z\u0142oty rok prze\u017cywa\u0142a licz\u0105ca sobie 124 lata (nie zmy\u015blam – rok za\u0142o\u017cenia: 1888) wytw\u00f3rnia Columbia. Leonard Cohen, Bob Dylan i Patti Smith nagrali dla niej jedne z najlepszych swoich p\u0142yt w ostatnich latach, ba, dekadach. Taki drobny argument dla tych, kt\u00f3rzy uparcie twierdz\u0105, \u017ce przemys\u0142 muzyczny wraca do korzeni. Przy okazji – koncern EMI, kupiony przez Universal, nie zosta\u0142 do ko\u0144ca skonsumowany. Organizacje antymonopolowe zabroni\u0142y obejmowania transakcj\u0105 znacznej cz\u0119\u015bci ciekawych labeli wchodz\u0105cych w sk\u0142ad brytyjskiego (niegdy\u015b) giganta i w Nowym Roku dojdzie w wyniku tego na pewno do ciekawych i zaskakuj\u0105cych rozstrzygni\u0119\u0107.<\/p>\n

\"\"<\/a>6. 65 plus nagrywa<\/strong>
\nW og\u00f3le z zestawie\u0144 na koniec roku wynika, \u017ce do do\u015bwiadczonych i do emerytowanych nale\u017ca\u0142 ten rok. Grup\u0119 artyst\u00f3w z poprzedniego punktu warto w tym miejscu poszerzy\u0107 o Dr. Johna (\u015bwietna p\u0142yta wyprodukowana przez Dana Auerbacha). Znakomite archiwalia polskiej wytw\u00f3rni GAD Records (Ptaszyn Wr\u00f3blewski, Milian), a wreszcie te elektroniczne:<\/p>\n

7. Elektroniczne rekolekcje<\/strong>
\nKolejne nazwiska z sukcesami przypominane przez ma\u0142e labele przeszukuj\u0105ce archiwa studi\u00f3w muzyki elektronicznej: Laurie Spiegel, Eliane Radigue, wreszcie Pauline Oliveros, kt\u00f3rej 12-p\u0142ytowy box wydany przez Important pojawia si\u0119 co rusz w zestawieniach. Ja jeszcze zbieram pieni\u0105dze… By\u0142y oczywi\u015bcie kolejne ciekawe propozycje Bo\u0142ta w serii przypominaj\u0105cej archiwa Studia Eksperymentalnego Polskiego Radia. A jeszcze wi\u0119cej rekolekcji elektronicznych w serii Recollection GRM – potraktowa\u0142em j\u0105 na koniec roku oddzielnym wpisem<\/a>.<\/p>\n

\"\"<\/a>8. 65 plus wspomina<\/strong>
\nPo wy\u015bmienitej autobiografii Keitha Richardsa w roku 2011 mieli\u015bmy przez ca\u0142y rok ca\u0142\u0105 fal\u0119 r\u00f3\u017cnej jako\u015bci wspomnie\u0144 jego generacji, rocznik\u00f3w 40-tych. Ludzi, kt\u00f3rzy tworzyli podstawy nowoczesnej sceny muzyki popularnej, a kt\u00f3rych gitarzysta Stones\u00f3w by\u0107 mo\u017ce zach\u0119ci\u0142 do publikacji wspomnie\u0144, w kt\u00f3rych prezentuj\u0105 mity i legendy tej sceny z pierwszej r\u0119ki. Rewelacyjna – jeszcze raz to podkre\u015bl\u0119 – ksi\u0105\u017cka Pete’a Townshenda „Who I Am”, zgrabne i pikantne wspomnienia Roda Stewarta, lekko nudziarskie wywody Neila Younga, rozczarowuj\u0105ca ksi\u0105\u017cka zza grobu Gila Scotta-Herona. U nas raczej wywiady-rzeki i to w ni\u017cszej kategorii wiekowej: Robert Brylewski, no i lekko napisane wspomnienia Micha\u0142a Urbaniaka. <\/p>\n

\"\"<\/a>9. Nowy rynek dla alt-muzyki<\/strong>
\nCzyli gry wideo \u2013 o czym przypomina muzyka grupy Health do \u201eMaxa Payne’a 3\u201d. Zesp\u00f3\u0142 ze sceny alternatywnej w grze z czo\u0142\u00f3wki komercyjnych produkcji roku sprawdzi\u0142 si\u0119 wy\u015bmienicie. Co za frustruj\u0105ca gra swoj\u0105 drog\u0105, spr\u00f3bujcie przej\u015b\u0107 w ca\u0142o\u015bci w trybie „trudnym”. Trzeba przyzna\u0107, \u017ce firma Rockstar to jedna z nielicznych, kt\u00f3re pod tym wzgl\u0119dem nie obni\u017caj\u0105 poprzeczki. Mam tylko nadziej\u0119, \u017ce trend b\u0119dzie mia\u0142 kontynuacj\u0119 i \u017ce Health w grze o bohaterze ledwie zipi\u0105cym od nadmiaru proch\u00f3w i w\u00f3dy nie dobrali ze wzgl\u0119du na nazw\u0119 grupy.<\/p>\n

\"\"<\/a>10. Muzyka fajniejsza ni\u017c film<\/strong>
\nOczywi\u015bcie, mru\u017c\u0119 oko. Ale sytuacja ma powa\u017cne przes\u0142anki. Mo\u017cna si\u0119 o tym przekona\u0107 w kinie, gdzie spora cz\u0119\u015b\u0107 co lepszych film\u00f3w sezonu tak naprawd\u0119 jecha\u0142a na tematach muzycznych (sukces „Jeste\u015b Bogiem” w Polsce, „Marleya” w Cannes, „Moonrise Kingdom” rewelacyjnie ogrywaj\u0105ce muzyk\u0119 Brittena, Hanka Williamsa i Desplata, „Wszystkie odloty Cheyenne’a” – kolejny z film\u00f3w o muzykach bez nazwiska itd.). Ale nie chodzi tylko o to. Jeden z ciekawszych re\u017cyser\u00f3w kina autorskiego, Jim Jarmusch, w roku 2012 by\u0142 muzykiem – wyda\u0142 dwie p\u0142yty z Jozefem van Wissemem. Mo\u017ce nie na miar\u0119 rankingu album\u00f3w roku, ale zaskakuj\u0105ce stylistyk\u0105 i wci\u0105gaj\u0105ce.<\/p>\n

\"\"<\/a>11. Myli\u0142em si\u0119 jak zwykle<\/strong>
\nWielokrotnie. Cho\u0107 ju\u017c nie b\u0119d\u0119 z tego robi\u0142 oddzielnego wpisu, jak przed rokiem. Co do tych ewidentnych (z perspektywy miesi\u0119cy) pomy\u0142ek: uznaj\u0105c<\/a> zaraz na pocz\u0105tku roku Speech Debelle za nowe wcielenie The Streets – troch\u0119 jednak zbyt na kredyt. No i troch\u0119 nie doceni\u0142em<\/a> p\u0142yty Shackletona. Mo\u017ce \u015bwietny wyst\u0119p na Unsoundzie musia\u0142 dopisa\u0107 punkt do mojej oceny? Wszystkich b\u0142\u0119d\u00f3w i pomy\u0142ek sobie nie wypomn\u0119, o cz\u0119\u015bci nawet nie pami\u0119tam, bo zawsze m\u00f3wi\u0105, \u017ce kamera telewizyjna ma wyj\u0105tkowe w\u0142asno\u015bci jako wywo\u0142ywacz plecionych napr\u0119dce g\u0142upot, a sporo czasu w tym roku sp\u0119dzi\u0142em na planie programu „Wszystko o kulturze”.
\nMyli\u0142em si\u0119 te\u017c, wychodz\u0105c z jednego z koncert\u00f3w roku, Swans na Offie, bo my\u015bla\u0142em, \u017ce tak raptownie urwali z w\u0142asnej inicjatywy…<\/p>\n

12. \u017byczenie<\/strong>
\nMuzycznie to by\u0142 z ca\u0142\u0105 pewno\u015bci\u0105 lepszy rok ni\u017c poprzedni (poprzednie uwagi ko\u0144cowe – tutaj<\/a>), ale ju\u017c dzi\u015b \u017cycz\u0119 Czytelnikom Polifonii, \u017ceby o nast\u0119pnym da\u0142o si\u0119 powiedzie\u0107 to samo.<\/p>\n

Do ko\u0144ca tygodnia na Polifonii pojawi\u0105 si\u0119 zestawienia najlepszych w mojej opinii p\u0142yt tego roku w r\u00f3\u017cnych kategoriach. A ju\u017c teraz dost\u0119pna jest, na razie niezbyt rozbudowana, ale jak zwykle powi\u0119kszaj\u0105ca si\u0119 lista premier 2013<\/a>.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

1. Polska ma wielki rynek Niekoniecznie rynek konsumenta, ale na pewno gigantyczn\u0105 ofert\u0119. Nigdy jeszcze nie wys\u0142ucha\u0142em tylu polskich p\u0142yt w ci\u0105gu 12 miesi\u0119cy i nigdy a\u017c tyle spo\u015br\u00f3d tych p\u0142yt mi si\u0119 a\u017c tak bardzo nie spodoba\u0142o. Nigdy jeszcze tyle polskich wytw\u00f3rni na bie\u017c\u0105co nie liczy\u0142o si\u0119 na \u015bwiatowym rynku muzyki niezale\u017cnej – Monotype […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":3920,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1180,910],"tags":[383,1092,973,1156,912,332,1206,1208,1207,293,925],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3913"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=3913"}],"version-history":[{"count":10,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3913\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":3928,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3913\/revisions\/3928"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media\/3920"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=3913"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=3913"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=3913"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}