{"id":39491,"date":"2023-08-17T16:07:17","date_gmt":"2023-08-17T14:07:17","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=39491"},"modified":"2023-08-17T16:07:17","modified_gmt":"2023-08-17T14:07:17","slug":"z-punktu-widzenia-hoziera","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2023\/08\/17\/z-punktu-widzenia-hoziera\/","title":{"rendered":"Z punktu widzenia Hoziera"},"content":{"rendered":"<p>POV: jeste\u015b wokalist\u0105, gitarzyst\u0105, kompozytorem i autorem tekst\u00f3w. Bardzo zdolnym. S\u0142aw\u0119 przynosi ci jednak &#8211; i to b\u0142yskawicznie &#8211; melodyjna, debiutancka singlowa piosenka maj\u0105ca przy tym do\u015b\u0107 mocny przekaz: krytyk\u0119 religii i wpisan\u0105 w wideoklip krytyk\u0119 homofobii. Wpisuje si\u0119 w wiele kontekst\u00f3w, nawet w dalekiej Polsce bior\u0105 j\u0105 do filmu o mi\u0142o\u015bci. Tyle \u017ce to zarazem jedna ze s\u0142abszych piosenek w twoim dorobku. Teraz ju\u017c na zawsze b\u0119dzie wisie\u0107 na szczycie najch\u0119tniej s\u0142uchanych, a niemal ka\u017cdy pierwszy kontakt z dowoln\u0105\/ym artyst(k)\u0105 zaczyna si\u0119 dzi\u015b w streamingu, gdzie utrwalona lista najpopularniejszych zaprasza ci\u0105gle do ods\u0142uchu tej samej piosenki &#8211; chocia\u017c jeste\u015b ju\u017c przy p\u0142ycie numer trzy\u00a0 \u00a0 \u00a0<\/p>\n\n\n<!--more-->\n\n\n\n<iframe loading=\"lazy\" width=\"560\" height=\"315\" src=\"https:\/\/www.youtube.com\/embed\/PSRJCw4FyNI\" title=\"YouTube video player\" frameborder=\"0\" allow=\"accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture; web-share\" allowfullscreen><\/iframe>\n\n\n<p>Wspomina\u0142em o tym b\u0142ogos\u0142awionym przekle\u0144stwie <em>Take Me To Church<\/em> w przedpremierowej recenzji nowej p\u0142yty Hoziera <a href=\"https:\/\/www.polityka.pl\/tygodnikpolityka\/kultura\/muzyka\/2223488,1,recenzja-plyty-hozier-unreal-unearth.read\">na \u0142amach POLITYKI<\/a>. Rzecz jest jednak warta rozwini\u0119cia na blogu. Tym bardziej \u017ce tak\u017ce ten Hozier z singli zapowiadaj\u0105cych <em>Unreal Unearth<\/em> nie przynosi wszystkiego, co najlepsze na tym albumie pojawia &#8211; przer\u00f3\u017cnych w\u0105tk\u00f3w nie tylko folkowych (cho\u0107 wra\u017cenie robi ballada <em>I, Carrian (Icarian)<\/em>), ale te\u017c soulowych i bluesowych (z bardzo dobrym duetem z Brandi Carlile w kojarz\u0105cym si\u0119 z Alison Moyet <em>Damage Gets Done <\/em>&#8211; taki soul w stylu 80s). W\u015br\u00f3d singlowych nagra\u0144 najbardziej przemawia do mnie <em>All Things End<\/em>, wspaniale rozwijaj\u0105ca si\u0119 kompozycja z fina\u0142em w stylu Steviego Wondera. R\u00f3\u017cni go od soulu z lat 70. produkcja &#8211; i ten aspekt w og\u00f3le wyrywa 33-letniego Andrew Johna Hoziera-Byrne&#8217;a ze \u015bwiata piosenkowej tradycji, na kt\u00f3rej starych formach ewidentnie si\u0119 wychowa\u0142. Nie zawsze ma to dobry wp\u0142yw na brzmienie utwor\u00f3w w moim odbiorze, ale z drugiej strony &#8211; kontekst odbioru jego publiczno\u015bci, znacznie m\u0142odszej ode mnie, jest zapewne inny.\u00a0\u00a0<\/p>\n<p>Ok\u0142adka nowego albumu Hoziera kojarzy\u0107 si\u0119 mo\u017ce z debiutem Swans. Ale nie muzyka. Muzycznie autor jest ewidentnie zawieszony mi\u0119dzy Europ\u0105 a Ameryk\u0105 w ich popowych tradycjach. W tekstach s\u0142ycha\u0107 ci\u0105gle jego poetyckie fascynacje Seamusem Heaneyem czy Owidiuszem. Ale tak naprawd\u0119 &#8211; po tych wszystkich gestach, kt\u00f3re przez ostatnie lata wykonywa\u0142, z zaanga\u017cowaniem w kwesti\u0119 aborcyjnego referendum w Irlandii na czele &#8211; wydaje si\u0119 dzi\u015b nast\u0119pc\u0105 Sin\u00e9ad O&#8217;Connor, czyli popularnym artyst\u0105 walcz\u0105cym o spraw\u0119. Je\u015bli w og\u00f3le takich nast\u0119pc\u00f3w szuka\u0107 &#8211; bo trzeba za\u0142o\u017cy\u0107, \u017ce drugiej takiej postaci nie b\u0119dzie. Wi\u0119c mo\u017ce bardziej odpowiednik, a nie nast\u0119pca. Kiedy pracowa\u0142 nad t\u0105 p\u0142yt\u0105, nie m\u00f3g\u0142 jeszcze zreszt\u0105 wiedzie\u0107, \u017ce taki mo\u017ce by\u0107 powszechny POV w momencie jej premiery.\u00a0 \u00a0<\/p>\n<p><strong>HOZIER <em>Unreal Unearth<\/em><\/strong>, Rubyworks 2023\u00a0<\/p>\n\n\n<iframe style=\"border-radius:12px\" src=\"https:\/\/open.spotify.com\/embed\/album\/3XhPF8KnqNLkSPbNbBqMw6?utm_source=generator\" width=\"100%\" height=\"352\" frameBorder=\"0\" allowfullscreen=\"\" allow=\"autoplay; clipboard-write; encrypted-media; fullscreen; picture-in-picture\" loading=\"lazy\"><\/iframe>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>POV: jeste\u015b wokalist\u0105, gitarzyst\u0105, kompozytorem i autorem tekst\u00f3w. Bardzo zdolnym. S\u0142aw\u0119 przynosi ci jednak &#8211; i to b\u0142yskawicznie &#8211; melodyjna, debiutancka singlowa piosenka maj\u0105ca przy tym do\u015b\u0107 mocny przekaz: krytyk\u0119 religii i wpisan\u0105 w wideoklip krytyk\u0119 homofobii. Wpisuje si\u0119 w wiele kontekst\u00f3w, nawet w dalekiej Polsce bior\u0105 j\u0105 do filmu o mi\u0142o\u015bci. Tyle \u017ce to [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":39495,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[3319,444],"tags":[5738],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/39491"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=39491"}],"version-history":[{"count":8,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/39491\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":39500,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/39491\/revisions\/39500"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media\/39495"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=39491"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=39491"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=39491"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}