{"id":3964,"date":"2013-01-10T17:24:04","date_gmt":"2013-01-10T15:24:04","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=3964"},"modified":"2013-01-10T17:26:40","modified_gmt":"2013-01-10T15:26:40","slug":"kompozytor-remiksuje-sie-sam","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2013\/01\/10\/kompozytor-remiksuje-sie-sam\/","title":{"rendered":"Kompozytor remiksuje si\u0119 sam"},"content":{"rendered":"

Jeszcze 2012. I dwa cytaty, kt\u00f3re dzieli\u0142 na \u0142amach prasy najwy\u017cej miesi\u0105c. Philip Glass i Bob Dylan, jeden w 2012 roku \u015bwi\u0119towa\u0142 75-lecie, drugi sko\u0144czy\u0142 ju\u017c 71 lat. O jednym ju\u017c pisa\u0142em, o drugim nie by\u0142o dot\u0105d ani s\u0142owa. Ciekawe jest to, \u017ce ludzie o zupe\u0142nie innym podej\u015bciu do muzyki po wielu latach bycia artyst\u0105 m\u00f3wi\u0105 niemal dok\u0142adnie to samo:<\/p>\n

So when you ask some of your questions, you’re asking them to a person who’s long dead. You’re asking them to a person that doesn’t exist. But people make that mistake about me all the time. I’ve lived through a lot. Have you ever heard of a book called No Man Knows My History? It’s about Joseph Smith, the Mormon prophet. The title could refer to me. Transfiguration is what allows you to crawl out from under the chaos and fly above it. That’s how I can still do what I do and write the songs I sing and just keep on moving.<\/em>
\n(Bob Dylan<\/strong>, „Rolling Stone”<\/a>, wrzesie\u0144 2012)<\/p>\n

It all sounds dated. Because I can\u2019t write that music again. I can\u2019t write \u201cEinstein on the Beach\u201d again. I played from it in a concert the other day, and it\u2019s like I never wrote it. My brain\u2019s been rewired. I don\u2019t think I\u2019ve ever said this publicly, but I think that the music we write, it accurately reflects the way our brains work, and our brains are constantly evolving. Our brains are very plastic; they continue to grow.<\/em>
\n(Philip Glass<\/strong>, „New York Times”<\/a>, pa\u017adziernik 2012)<\/p>\n

Czasem szkoda, \u017ce m\u0142odzi kompozytorzy umieraj\u0105 w starzej\u0105cych si\u0119 cia\u0142ach i \u017ce m\u00f3zgi s\u0105 a\u017c tak plastyczne, ale z drugiej strony – \u0142atwiej doceni\u0107 wczesny etap kariery cz\u0142owieka, kt\u00f3remu na stare lata przysz\u0142o tworzy\u0107 rzeczy przeci\u0119tne lub s\u0142abe. To ostatnie to przede wszystkim przypadek Philipa Glassa<\/strong>, cz\u0142owieka do\u015b\u0107 mocno atakowanego za komercyjny charakter tw\u00f3rczo\u015bci z ostatnich dw\u00f3ch dekad, a nawet ods\u0105dzanego od czci i wiary za (rzeczywi\u015bcie cz\u0119sto marne) \u015bcie\u017cki d\u017awi\u0119kowe do film\u00f3w. I mam wra\u017cenie, \u017ce troch\u0119 na fali tej krytyki postawy artystycznej „Rework” – kuratorski projekt Becka, kt\u00f3ry zebra\u0142 pod tym szyldem r\u00f3\u017cnych autor\u00f3w i zaprosi\u0142 ich do remiksowania katalogu Glassa – zosta\u0142 przyj\u0119ty do\u015b\u0107 ch\u0142odno. <\/p>\n

Rzecz wysz\u0142a jesieni\u0105, ale wytw\u00f3rnia Orange Mountain pracuje powoli, wi\u0119c mimo wczesnych recenzji zestaw trafi\u0142 do sklep\u00f3w bardzo p\u00f3\u017ano. Spore zainteresowanie wzbudzi\u0142o w pewnym momencie niezakwalifikowanie do zestawu<\/a> remiksu Oneohtrix Point Never, ale gdy szum opad\u0142, warto skoncentrowa\u0107 si\u0119 na reszcie. Owszem, nie da si\u0119 ukry\u0107, \u017ce jest to do\u015b\u0107 prosty do u\u0142o\u017cenia zestaw postaci, kt\u00f3re Glassowi w r\u00f3\u017cnych dziedzinach sporo zawdzi\u0119czaj\u0105, ale z drugiej strony Beckowi uda\u0142o si\u0119 dobra\u0107 grono do\u015b\u0107 r\u00f3\u017cnorodne – a to ju\u017c zaleta. Jak zwykle w tego typu przedsi\u0119wzi\u0119ciach cz\u0119\u015b\u0107 utwor\u00f3w spe\u0142nia wra\u017cenie odrobionych na si\u0142\u0119 (Memory Tapes), albo solidnych, ale przewidywalnych (Amon Tobin) i niezbyt lotnych (Tyondai Braxton). Ale sam jeden „NYC: 73-78” Becka sprawia, \u017ce warto si\u0119 tym albumem zainteresowa\u0107. Beck nie funduje bowiem Glassowi remiksu \u017congluj\u0105cego motywami, zmieniaj\u0105cego organizacj\u0119 jakiego\u015b jednego utworu. Uk\u0142ada miks w stylu klasycznego „Journeys by DJ”, podr\u00f3\u017c po dyskografii Glassa, przeskakuj\u0105c od utworu do utworu, przed 20 kompozycji, wydobywaj\u0105c najbardziej charakterystyczne cechy jego tw\u00f3rczo\u015bci – kre\u015bli jego portret pami\u0119ciowy. I w\u0142a\u015bciwie wszystkie w\u0105tki poruszone przez reszt\u0119 remikser\u00f3w zamykaj\u0105 si\u0119 w tym jednym utworze. <\/p>\n

Zastanawiam si\u0119 nawet, czy nie warto by w ten spos\u00f3b z\u0142o\u017cy\u0107 ca\u0142ej po\u015bwi\u0119conej Glassowi p\u0142yty. Nie w 20 minut przez jego katalog, tylko przez minut 45. Albo nawet 60. Szybkie ostinatowe motywy, rytmik\u0119, bezpretensjonalne, „popowe” nierzadko operowanie wokalami, elastyczno\u015b\u0107 w wykorzystywaniu instrumentarium, niezwyk\u0142\u0105 energi\u0119… no i podatno\u015b\u0107 na przetworzenia. Bo Glass, podobnie jak remiksowany na pot\u0119g\u0119 Reich, to idealny obiekt takich dzia\u0142a\u0144. Mo\u017cna z niego bra\u0107 gar\u015bciami, zachowuj\u0105c walory swojego stylu, jak to robi\u0105 tutaj Dan Deacon czy Pantha du Prince. Mo\u017cna nawet manipulowa\u0107 tempem (Nosaj Thing), rozbudowuj\u0105c, mo\u017cna te\u017c remiksowa\u0107 partytur\u0119 na najprostszym poziomie, graj\u0105c utw\u00f3r po swojemu na fortepianie (Cornelius). Nic nie wydaje si\u0119 \u015bwi\u0119tokradztwem, nic nie brzmi odra\u017caj\u0105co, nawet Johann Johannsson doklejaj\u0105cy perkusj\u0119 do motywu z opery „Satyagraha” (p\u00f3\u017aniej przeobra\u017conej w s\u0142ynny motyw z filmu „Godziny”), cho\u0107 w tym momencie poruszamy si\u0119 najbli\u017cej bana\u0142u. Za ka\u017cdym razem jednak s\u0142yszymy kolejne fazy przeprogramowanego m\u00f3zgu Glassa, dodatkowo przeprogramowane. Przestaje dziwi\u0107 ta otwarto\u015b\u0107 Glassa w stosunku do remiks\u00f3w w\u0142asnej tw\u00f3rczo\u015bci (sam zainicjowa\u0142 ten album) – w kontek\u015bcie jego s\u0142\u00f3w z wywiadu, w pewnym sensie ka\u017cdy artysta mniej lub bardziej udolnie remiksuje si\u0119 sam, a\u017c do poziomu nierozpoznawalno\u015bci.<\/p>\n

Wi\u0119cej o przer\u00f3bkach Glassa ju\u017c dzi\u015b w dw\u00f3jkowym Nokturnie od 23.30. B\u0119d\u0105 oczywi\u015bcie obszerne fragmenty tego albumu.<\/p>\n

\"\"<\/a>R\u00d3\u017bNI WYKONAWCY
\n„REWORK_Philip Glass Remixed”<\/strong>
\nOrange Mountain\/Kora 2012
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107: remiks\u00f3w Becka, Pantha du Prince’a, Dana Deacona. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Jeszcze 2012. I dwa cytaty, kt\u00f3re dzieli\u0142 na \u0142amach prasy najwy\u017cej miesi\u0105c. Philip Glass i Bob Dylan, jeden w 2012 roku \u015bwi\u0119towa\u0142 75-lecie, drugi sko\u0144czy\u0142 ju\u017c 71 lat. O jednym ju\u017c pisa\u0142em, o drugim nie by\u0142o dot\u0105d ani s\u0142owa. Ciekawe jest to, \u017ce ludzie o zupe\u0142nie innym podej\u015bciu do muzyki po wielu latach bycia artyst\u0105 […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":3967,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[18,120,7,910],"tags":[593,1197,1223,697,1225,567,1224,227,920,1226],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3964"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=3964"}],"version-history":[{"count":5,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3964\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":3969,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3964\/revisions\/3969"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media\/3967"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=3964"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=3964"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=3964"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}