{"id":39811,"date":"2023-09-12T10:35:01","date_gmt":"2023-09-12T08:35:01","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=39811"},"modified":"2023-09-12T10:35:03","modified_gmt":"2023-09-12T08:35:03","slug":"przesun-sie-taylor","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2023\/09\/12\/przesun-sie-taylor\/","title":{"rendered":"Przesu\u0144 si\u0119, Taylor"},"content":{"rendered":"<p>B\u0119d\u0105c m\u0142od\u0105 osob\u0105 &#8211; \u017ce u\u017cyj\u0119 starej formu\u0142y ze skeczu radiowego &#8211; nie widzia\u0142bym dzi\u015b \u017cadnych powod\u00f3w, by nie s\u0142ucha\u0107 Olivii Rodrigo. Szczeg\u00f3lnie b\u0119d\u0105c m\u0142od\u0105 osob\u0105 p\u0142ci \u017ce\u0144skiej. Prawd\u0119 m\u00f3wi\u0105c, z trudem znajduje jakie\u015b powody, by jej nie s\u0142ucha\u0107 jako podstarza\u0142y m\u0119\u017cczyzna. Na etapie <em>Sour<\/em> &#8211; debiutu, za kt\u00f3ry 20-letnia (dzi\u015b!) Amerykanka o filipi\u0144skich korzeniach dosta\u0142a Grammy (kategoria: album z wokalnym popem) &#8211; pewnym problemem wydawa\u0142y mi si\u0119 niesp\u00f3jno\u015bci materia\u0142u, kt\u00f3ry od razu wyrywa\u0142 si\u0119 do konkurencji z Taylor Swift, tymczasem na <em>Guts<\/em> zdolna m\u0142oda artystka robi wszystko lepiej: zamiast udawa\u0107, \u017ce ma trzydziestk\u0119 za sob\u0105 i zbiera p\u00f3\u0142 \u015bwiata na stadionach, buduje solidn\u0105 baz\u0119 w muzyce bardziej przywi\u0105zanej do gatunkowej estetyki. I tak jak Swift zaczyna\u0142a w country, tak Rodrigo buduje repertuar w nurcie, kt\u00f3rego nie ma prawa pami\u0119ta\u0107: hybrydzie punka i popu, odnosz\u0105cej si\u0119 g\u0142\u00f3wnie do artyst\u00f3w z lat 90., tych wczesnych (L7, The Primitives, troch\u0119 nawet Pixies), i tych p\u00f3\u017anych (w bardziej oczywistym wymiarze Avril Lavigne, w tych bardziej wyrafinowanych fragmentach &#8211; Fiona Apple). Urywki z jej koncert\u00f3w wygl\u0105daj\u0105 troch\u0119 jak zmonetyzowana wersja nurtu riot grrrl, ale czy to czasem nie odpowiada duchowi czas\u00f3w, kiedy dawne tendencje ze sceny alternatywnej przesz\u0142y do mainstreamu? Po ca\u0142kiem d\u0142ugich do\u015bwiadczeniach w \u015bwiecie show biznesu &#8211; a Rodrigo przesz\u0142a szko\u0142\u0119 program\u00f3w telewizyjnych Disneya, jak par\u0119 generacji wokalistek przed ni\u0105 &#8211; zaczyna ca\u0142kiem pewnie i rozs\u0105dnie, dodatkowo jeszcze od pocz\u0105tku rezerwuj\u0105c sobie prawa do master\u00f3w swoich nagra\u0144. Jak tego nie docenia\u0107, jeszcze przed przes\u0142uchaniem?\u00a0<\/p>\n\n\n<!--more-->\n\n\n\n<iframe loading=\"lazy\" width=\"560\" height=\"315\" src=\"https:\/\/www.youtube.com\/embed\/5myKp4ZD2KQ?si=TR27eI3Zo3x8PbTZ\" title=\"YouTube video player\" frameborder=\"0\" allow=\"accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture; web-share\" allowfullscreen><\/iframe>\n\n\n<p>Prawda jest taka, \u017ce Rodrigo jest ju\u017c teraz jest nie tyle nadziej\u0105, co sporym zagro\u017ceniem dla Swift, a w przysz\u0142o\u015bci &#8211; z pewno\u015bci\u0105 jej bardziej naturaln\u0105 nast\u0119pczyni\u0105 ni\u017c bliskie generacyjnie Dua Lipa czy Billie Eilish. Jest zarazem ostatni\u0105 nadziej\u0105 wychowanych na Tr\u00f3jce, a zarazem jednak postaci\u0105 ca\u0142kiem wsp\u00f3\u0142czesn\u0105, poza piosenkami na bardzo porz\u0105dnym poziomie (napisanymi wsp\u00f3lnie z producentem Danem Nigro, znanym z zespo\u0142u As Tall As Lions), \u015bwietn\u0105 technik\u0105 wokaln\u0105, ma te\u017c ca\u0142kiem imponuj\u0105c\u0105 swobod\u0119 wykonawcz\u0105 i czytelny dystans, kt\u00f3ry bywa raczej zalet\u0105 du\u017co starszych artyst\u00f3w. I o ile <em>Vampire<\/em> &#8211; o pr\u00f3bie wykorzystania jej przez ch\u0142opaka zafascynowanego jej \u015bwie\u017co zdobyt\u0105 s\u0142aw\u0105 &#8211; \u0142atwo sobie wyobrazi\u0107 jako (mocny) punkt w dyskografii Taylor Swift, ca\u0142kiem niedawnej idolki z dzieci\u0144stwa Rodrigo, to ju\u017c <em>Ballad of a Homeschooled Girl<\/em> albo <em>Pretty Isn&#8217;t Pretty<\/em> przynosz\u0105 rodzaj buntu rodem z lat 90., kt\u00f3ry &#8211; odgrzewany dzi\u015b za \u00f3wczesn\u0105 scen\u0105 alternatywn\u0105 &#8211; wydaje si\u0119 ca\u0142kiem dobrze pasowa\u0107 do problem\u00f3w i kompleks\u00f3w dzisiejszych dziewczyn, a mo\u017ce i ch\u0142opak\u00f3w. Na poziomie muzycznym <em>Guts<\/em> to owszem, materia\u0142 bardzo mocno odgrzewany &#8211; trudno znale\u017a\u0107 tu elementy, kt\u00f3rych w latach 90. nie by\u0142o &#8211; za to imponuj\u0105co r\u00f3wny. Je\u015bli to Geffen Records, to pod tym wzgl\u0119dem te\u017c brzmi raczej jak Geffen z pierwszej po\u0142owy lat 90.\u00a0 \u00a0 \u00a0<\/p>\n<p>Je\u015bli prawd\u0105 s\u0105 s\u0142owa z <em>All-American Bitch<\/em> &#8211; <em>znam sw\u00f3j wiek i post\u0119puj\u0119 zgodnie z nim<\/em> &#8211; pozostaje tylko wierzy\u0107 w nastanie ery przedwczesnej dojrza\u0142o\u015bci i triumf rozumu. Nawet je\u015bli nie pokochacie albumu <em>Guts<\/em> Olivii Rodrigo mi\u0142o\u015bci\u0105 prost\u0105 i szczer\u0105, powinien was zostawi\u0107 w lepszym nastroju i z troch\u0119 wi\u0119ksz\u0105 nadziej\u0105 na przysz\u0142o\u015b\u0107.\u00a0<\/p>\n<p><strong>OLIVIA RODRIGO <em>Guts<\/em><\/strong>, Geffen 2023\u00a0<\/p>\n\n\n<iframe style=\"border-radius:12px\" src=\"https:\/\/open.spotify.com\/embed\/album\/1xJHno7SmdVtZAtXbdbDZp?utm_source=generator\" width=\"100%\" height=\"352\" frameBorder=\"0\" allowfullscreen=\"\" allow=\"autoplay; clipboard-write; encrypted-media; fullscreen; picture-in-picture\" loading=\"lazy\"><\/iframe>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>B\u0119d\u0105c m\u0142od\u0105 osob\u0105 &#8211; \u017ce u\u017cyj\u0119 starej formu\u0142y ze skeczu radiowego &#8211; nie widzia\u0142bym dzi\u015b \u017cadnych powod\u00f3w, by nie s\u0142ucha\u0107 Olivii Rodrigo. Szczeg\u00f3lnie b\u0119d\u0105c m\u0142od\u0105 osob\u0105 p\u0142ci \u017ce\u0144skiej. Prawd\u0119 m\u00f3wi\u0105c, z trudem znajduje jakie\u015b powody, by jej nie s\u0142ucha\u0107 jako podstarza\u0142y m\u0119\u017cczyzna. Na etapie Sour &#8211; debiutu, za kt\u00f3ry 20-letnia (dzi\u015b!) Amerykanka o filipi\u0144skich korzeniach [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":39815,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[3,312,120,3319,3309,4009,4993,7,5601,106],"tags":[4627],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/39811"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=39811"}],"version-history":[{"count":4,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/39811\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":39816,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/39811\/revisions\/39816"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media\/39815"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=39811"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=39811"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=39811"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}