{"id":3997,"date":"2013-01-22T00:28:25","date_gmt":"2013-01-21T22:28:25","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=3997"},"modified":"2013-01-22T00:30:22","modified_gmt":"2013-01-21T22:30:22","slug":"szczytowanie","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2013\/01\/22\/szczytowanie\/","title":{"rendered":"Szczytowanie"},"content":{"rendered":"

To jest ten moment, kiedy duet Mountains<\/strong> osi\u0105ga g\u00f3rne, mo\u017ce i najwy\u017csze stany. Sygnalizowali to ju\u017c czytelnicy tego bloga w komentarzach. A sam mam s\u0142abo\u015b\u0107 do Holtkampa i Anderegga, do tego stopnia, \u017ce chwali\u0142em „Choral”<\/a>, a potem rozp\u0142ywa\u0142em si\u0119 nad „Air Museum”<\/a>, to drugie chyba nawet przesadnie. Dzi\u015b wychodzi p\u0142yta „Centralia”, najlepsza w ich dorobku.<\/p>\n

Przede wszystkim, hipsterski z wygl\u0105du duet jest dzi\u015b w zupe\u0142nie innym punkcie ni\u017c na „Choral” – to ju\u017c nie styl ambient i nie jest oparty g\u0142\u00f3wnie o partie akustycznej gitary. Elektroniczne instrumenty gra\u0142y wa\u017cn\u0105 rol\u0119 ju\u017c na „Air Museum” i na nowej p\u0142ycie robi\u0105 z Mountains konkurencj\u0119 dla Emeralds. Mo\u017ce nietrudno przebi\u0107 „Just to Feel Anything”, ale 20-minutowy „Propeller” zdradza raczej ambicje gonitwy za „Does It Look Like I’m Here?”. Nowa p\u0142yta Mountains mog\u0142aby si\u0119 ukaza\u0107 w barwach wytw\u00f3rni Spectrum Spools, a sam duet zmieni\u0107 nazw\u0119 na przyk\u0142ad na Motion Sickness Of Time Travel. O ile zatrzyma\u0107 si\u0119 przy tym jednym utworze.<\/p>\n

Szcz\u0119\u015bliwie p\u0142yta „Centralia” jest du\u017co bardziej zr\u00f3\u017cnicowana ni\u017c wydawa\u0142oby si\u0119 po parominutowej pr\u00f3bce. Pi\u0119kny, statyczny – jak by si\u0119 wydawa\u0142o – „Sand”, pierwszy na p\u0142ycie, przechodzi od elektroniki i charakterystycznych dla Mountains d\u017awi\u0119k\u00f3w gitary do majestatycznego smyczkowego fina\u0142u. Pokazuje, z jak\u0105 \u0142atwo\u015bci\u0105 przychodzi im \u0142\u0105czy\u0107 brzmienia syntetyczne i organiczne. Inne fragmenty z kolei testuj\u0105, ile mo\u017cna wygra\u0107, je\u015bli we\u017amie si\u0119 na warsztat wykonane na \u017cywo utwory – bo „Propeller” i „Liana” s\u0105 nagraniami z koncertu opracowanymi na nowo w studiu. „Tilt” – cho\u0107 mo\u017ce troch\u0119 banalny – wi\u0105\u017ce gitarowy styl folkowc\u00f3w z ambientem, dronami. W „Liana” z kolei wchodz\u0105 akordy przesterowanej gitary elektrycznej, pokazuj\u0105c, \u017ce duet zmienia si\u0119 powoli, co najwy\u017cej w tempie swojej muzyki, ale na pewno nie pozostaje w miejscu. Je\u015bli nie u\u015bniecie (mo\u017ce do p\u0142yty Mountains powinni dorzuca\u0107 dwie pigu\u0142ki?<\/a>), b\u0119dzie mi\u0142o. A je\u015bli p\u00f3jdziecie spa\u0107, nie b\u0119dzie wam przeszkadza\u0107.<\/p>\n

Ca\u0142y czas mam wra\u017cenie, \u017ce to ju\u017c jednak szczyt mo\u017cliwo\u015bci. To, co uprawiaj\u0105 ci dwaj ludzie, to igranie z kliszami z lat 70. i st\u0105panie po cienkim lodzie – troch\u0119 tak jak u Emeralds. Wi\u0119c mo\u017ce jednak szczyt, ale mam wra\u017cenie, \u017ce Mountains za\u0142o\u017cyli troch\u0119 bezpieczniejsze obuwie. A mo\u017ce po prostu maj\u0105, hm, wi\u0119kszy numer buta?<\/p>\n

\"\"<\/a>MOUNTAINS
\n„Centralia”<\/strong>
\nThrill Jockey 2013
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107: „Propeller”, „Sand”.<\/p>\n

<\/param><\/param><\/embed><\/object> mountains – centralia (album preview)<\/a> by experimedia<\/a><\/span> <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

To jest ten moment, kiedy duet Mountains osi\u0105ga g\u00f3rne, mo\u017ce i najwy\u017csze stany. Sygnalizowali to ju\u017c czytelnicy tego bloga w komentarzach. A sam mam s\u0142abo\u015b\u0107 do Holtkampa i Anderegga, do tego stopnia, \u017ce chwali\u0142em „Choral”, a potem rozp\u0142ywa\u0142em si\u0119 nad „Air Museum”, to drugie chyba nawet przesadnie. Dzi\u015b wychodzi p\u0142yta „Centralia”, najlepsza w ich dorobku.<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":4001,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[12,120,7,1228],"tags":[590],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3997"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=3997"}],"version-history":[{"count":6,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3997\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":4004,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3997\/revisions\/4004"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media\/4001"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=3997"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=3997"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=3997"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}