Ta wielka dama rockabilly ma ju\u017c 73 lata, ale czas si\u0119 chyba zatrzyma\u0142, bo mam wra\u017cenie, \u017ce ci\u0105gle ma 20. To by\u0142y przeboje, drodzy Pa\u0144stwo, to by\u0142y piosenki. Wspaniale zaaran\u017cowane, ponadczasowe. Nawi\u0105zuj\u0105ce do tw\u00f3rczo\u015bci Elvisa Presleya – Wanda Jackson zreszt\u0105 si\u0119ga\u0142a po jego przeboje, a przez chwil\u0119 nawet byli ze sob\u0105 romantycznie zwi\u0105zani. Dzi\u015b dama wraca bez umizg\u00f3w, zagrywek pod publiczk\u0119, silenia si\u0119 na jakie\u015b pseudonowatorstwo. Za to z gor\u0105cym przebojem calypso „Rum and Coca-Cola”, rockabilly Boba Dylana, nowoorlea\u0144skimi tr\u0105bkami w „You Know I’m Not Good” i pi\u0119knym bluesem Jimmiego Rodgersa „Blue Yodel #6”. Wyprodukowa\u0142 to wszystko m\u0142odzieniec nazwiskiem Jack White. Bystry m\u0142ody cz\u0142owiek, b\u0119dziemy \u015bledzi\u0107 jego poczynania – pos\u0142ucha\u0142em przy okazji jego solowych dzie\u0142, kt\u00f3re wyra\u017anie pokazuj\u0105, \u017ce nic nie pobije si\u0142y starego bluesa. Zrozumiej\u0105 to mo\u017ce ci, kt\u00f3rym wcze\u015bniej empetr\u00f3jki nie zjedz\u0105 resztek m\u00f3zgu.<\/p><\/blockquote>\n
Ale poniewa\u017c rocznikowo bli\u017cej mi do White’a ni\u017c do Jackson, napisz\u0119 tak\u0105:<\/p>\n
Jack White pomys\u0142\u00f3w mia\u0142 sto na minut\u0119. Teraz ma ich ze czterdzie\u015bci pi\u0119\u0107. Ale p\u0142yt nagrywa i produkuje ci\u0105gle wi\u0119cej, wi\u0119c zag\u0119szczenie pomys\u0142\u00f3w powoli przechodzi w rozrzedzenie. Mimo braku nowej wizji siebie jako artysty – bo nawi\u0105zania do starego rocka i bluesa to ju\u017c bana\u0142 w jego wypadku – lepiej sprawdza si\u0119 jako producent. Po Loretcie Lynn pozwoli\u0142 sobie zaprosi\u0107 do wsp\u00f3\u0142pracy rockandrollow\u0105 babci\u0119 Wand\u0119 Jackson, kt\u00f3rej sukces\u00f3w te\u017c nie pami\u0119taj\u0105 ju\u017c jego roczniki. Jeszcze m\u0142odszym proponuj\u0119: skojarzcie Duffy za p\u00f3\u0142 wieku. Chcia\u0142em napisa\u0107 „wzi\u0105\u0142 si\u0119 za…”, „zainteresowa\u0142 si\u0119…” i „wzi\u0105\u0142 na warsztat”, ale po wczorajszym obejrzeniu prapremiery rozbuchanego seksualnie „Je\u017ca Jerzego” wszystko mi si\u0119 z jednym kojarzy, wi\u0119c wybaczcie. <\/p>\n
Poza nadaniem starym i nowym (tu oczywi\u015bcie emocje wzbudza przede wszystkim pi\u0119knie wyj\u0119czane przez Ms. Jackson „You Know I’m No Good” Amy Winehouse) piosenkom nowej oprawy wokalnej i zagraniem ich przez pe\u0142en wigoru zesp\u00f3\u0142 (cz\u0142onkowie My Morning Jacket, Raconteurs itd.) niczego nowego nam tutaj pan producent nie pokaza\u0142. No, mo\u017ce \u015bwietnie, rytmicznie pracuj\u0105c\u0105 sekcj\u0119 d\u0119t\u0105. Poza tym wiemy ju\u017c, \u017ce wie, jaka gitar\u0119 pod\u0142\u0105czy\u0107 jakim kablem i do czego, \u017ceby wydoby\u0107 sw\u0105d starzyzny (to ju\u017c nie o Ms. Jackson). Jest przyjemnie, p\u0142yta w sam raz nadaje si\u0119 na weekend, pos\u0142uchajcie jak najbardziej, ale tak, tak – wyobra\u017cam sobie, \u017ce najbardziej oczywiste pytanie, jakie mo\u017ce si\u0119 w tej chwili nasun\u0105\u0107 czytelnikom tej recenzji to „I jak ten \u201aJe\u017c Jerzy'”? <\/p>\n
![\"\"](\/wp-content\/uploads\/2011\/01\/wanda_jackson_party_aint_over.jpg "\\"wanda_jackson_party_aint_over\\"")
<\/a>WANDA JACKSON „The Party Ain’t Over”<\/strong>