{"id":40940,"date":"2023-11-28T10:47:25","date_gmt":"2023-11-28T09:47:25","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=40940"},"modified":"2023-11-28T10:54:35","modified_gmt":"2023-11-28T09:54:35","slug":"najblizej-steely-dan-jak-sie-da","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2023\/11\/28\/najblizej-steely-dan-jak-sie-da\/","title":{"rendered":"Najbli\u017cej Steely Dan jak si\u0119 da"},"content":{"rendered":"<p>Trudno si\u0119 gra jak Steely Dan. Wprawdzie mo\u017cna sobie w tych czasach bez wi\u0119kszego problemu kupi\u0107 gitar\u0119 sygnowan\u0105 przez Larry&#8217;ego Carltona (tania i niez\u0142ej jako\u015bci), a studio w domu sta\u0142o si\u0119 zjawiskiem powszechnym, to jednak co\u015b spowalnia proces powszechnej <em>steelydanizacji<\/em>. Cho\u0107 jest to\u00a0 &#8211; jak wiadomo &#8211; jeden z najwy\u017cszych poziom\u00f3w ewolucji w muzyce rozrywkowej. Jak mo\u017cna podejrzewa\u0107, nie chodzi tylko o to, \u017ce muzyka grupy Donalda Fagena jest taka trudna. Bardziej prawdopodobny pow\u00f3d jest prostszy: to r\u00f3wnie\u017c muzyka, kt\u00f3ra za s\u0142abo si\u0119 sprzedaje. Na pocz\u0105tku roku zacz\u0105\u0142em budowa\u0107 &#8211; z pocz\u0105tku utajnion\u0105 &#8211; playlist\u0119 pod roboczym tytu\u0142em <em>Najbli\u017cej Steely Dan jak si\u0119 da<\/em>, pr\u00f3buj\u0105c na ni\u0105 odk\u0142ada\u0107 kawa\u0142ki, kt\u00f3re jako\u015b tam przypominaj\u0105 ten ameryka\u0144ski zesp\u00f3\u0142 z przeci\u0119cia soft rocka, soulu i jazzu. A to liniami wokalnymi, a to zag\u0119szczeniem zmian akordowych, a to zn\u00f3w dopracowanymi aran\u017cacjami. Nie zebra\u0142em tego du\u017co, st\u0105d lista pozostawa\u0142a utajniona. Ale gdy wrzuci\u0142em na sobotni\u0105 ta\u015bm\u0119 tygodnia utw\u00f3r <em>Ashley Goudeau<\/em> grupy <strong>Raze Regal &amp; White Denim Inc.<\/strong> z komentarzem o podobie\u0144stwie i posypa\u0142y si\u0119 komentarze, o\u015bmieli\u0142em si\u0119 na tyle, \u017ceby doda\u0107 playlist\u0119 do profilu na Spotify i zwr\u00f3ci\u0107 si\u0119 z apelem o uzupe\u0142nienia. A przy okazji kilka s\u0142\u00f3w o RR&amp;WDInc., czyli jednej z najmniej kusz\u0105cych nazw tygodnia, za kt\u00f3r\u0105 kryje si\u0119 jedno z najbardziej kusz\u0105cych wydawnictw ostatnich dni.\u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0<\/p>\n\n\n<!--more-->\n\n\n\n<iframe style=\"border-radius:12px\" src=\"https:\/\/open.spotify.com\/embed\/playlist\/0qHCc7FiNPgfEdsApOCDZl?utm_source=generator\" width=\"100%\" height=\"352\" frameBorder=\"0\" allowfullscreen=\"\" allow=\"autoplay; clipboard-write; encrypted-media; fullscreen; picture-in-picture\" loading=\"lazy\"><\/iframe>\n\n\n<p><em>Ashley Goudeau<\/em> oczywi\u015bcie nieco zniekszta\u0142ca odbi\u00f3r p\u0142yty. Partia wokalna brzmi jak Fagen, intro gitary sugeruje wr\u0119cz obecno\u015b\u0107 <a href=\"https:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/2017\/09\/03\/o-jednego-genialnego-gitarzyste-mniej\/\">nieod\u017ca\u0142owanego Waltera Beckera<\/a>, jednego z najbardziej progresywnie my\u015bl\u0105cych gitarzyst\u00f3w. Tu si\u0119 te\u017c zacz\u0119\u0142o od spotkania wokalisty z gitarzyst\u0105. I to cz\u0142onk\u00f3w zespo\u0142\u00f3w mocno drugoplanowych. Psychodeliczno-rockowa formacja White Denim z Austin pod wodz\u0105 wokalisty Jamesa Petralliego gra\u0142a koncerty w towarzystwie grupy Once &amp; Future Band, kt\u00f3ra elementy jazzu \u0142\u0105czy\u0142a z rockiem progresywnym. Ta druga mia\u0142a w sk\u0142adzie gitarzyst\u0119 Raze&#8217;a Regala, kt\u00f3ry okaza\u0142 si\u0119 brakuj\u0105cym ogniwem &#8211; na nowej p\u0142ycie do\u0142\u0105czy\u0142 do White Denim i z dw\u00f3ch drugoplanowych grup zrobi\u0142 si\u0119 zesp\u00f3\u0142 mo\u017ce nieco wt\u00f3rny, ale graj\u0105cy rewelacyjnie.<\/p>\n<p><span style=\"font-size: inherit;\">Funkuj\u0105ce singlowe <em>Dislocation<\/em> ani <em>Blood<\/em>, nieco l\u017cejszy singiel w eklektycznym klimacie, w kt\u00f3rym Tame Impala spotyka stare granie R&amp;B, nie zapowiada\u0142y w pe\u0142ni klimatu tego albumu. Uzupe\u0142ni\u0142 ten obraz <em>Tivoli<\/em>, trzeci utw\u00f3r promuj\u0105cy p\u0142yt\u0119, kt\u00f3ry jeden ze s\u0142uchaczy ta\u015bmy tygodnia zidentyfikowa\u0142 jako bliski Foals, a kt\u00f3ry czerpie inspiracj\u0119 wprost z estetyki The Cars, troch\u0119 j\u0105 wzbogacaj\u0105c o elementy funku i czarnej muzyki lat 70. Z kolei <\/span><em>The Hustle Line<\/em> z \u0142adn\u0105 lini\u0105 wokalu w tym aran\u017cu przypomina wr\u0119cz utwory Steviego Wondera. Tak jakby zesp\u00f3\u0142 wyznacza\u0142 sobie cele zwi\u0105zane z najbardziej z\u0142o\u017conymi stylami w historii \u015bwiatowego popu. Owszem, wraca Steely Dan &#8211; na pe\u0142nej w <em>Don&#8217;t Laff<\/em>, kt\u00f3re mog\u0142oby wskoczy\u0107 z miejsca do programu p\u0142yty <em>Pretzel Logic<\/em>. Cho\u0107 bezpo\u015bredni\u0105 inspiracj\u0105 dla albumu by\u0142y, jak wiemy, dwie inne p\u0142yty \u017congluj\u0105ce stylistykami retro i odnosz\u0105ce si\u0119 wprost do r\u00f3\u017cnych znanych wykonawc\u00f3w. Pierwsza to <em>The Turtles Present the Battle of the Bands<\/em> grupy The Turtles. Druga to szalony i genialnie zrealizowany pomys\u0142 brytyjskich XTC, by przebra\u0107 si\u0119 w szaty starych zespo\u0142\u00f3w psychodeliczno-popowych i nagrywa\u0107 jako The Dukes of Stratosphear (dzi\u015b inspiruj\u0105cy dla wielu wykonawc\u00f3w, w\u015br\u00f3d kt\u00f3rych z pewno\u015bci\u0105 znajdziemy Tame Impala). Niezale\u017cnie od ca\u0142ej tej listy odniesie\u0144 p\u0142yty s\u0142ucha si\u0119 mi\u0142o tak\u017ce na czysto, bez analizowania, co jest tu czyje.\u00a0<\/p>\n<p>W czasie, gdy cz\u0142onkowie Raze Regal &amp; White Denim zastanawiaj\u0105 si\u0119 pewnie, jak zainwestowa\u0107 pieni\u0105dze, kt\u00f3rych nie zarobili na tej p\u0142ycie &#8211; a s\u0105dz\u0105c po liczbie odtworze\u0144 na Spotify nie rozbili banku &#8211; ja postanowi\u0142em w ko\u0144cu opublikowa\u0107 playlist\u0119 i otworzy\u0107 si\u0119 na podpowiedzi. Jesienna hossa wydawnicza powoli si\u0119 ko\u0144czy, co wida\u0107, s\u0142ycha\u0107 i czu\u0107 &#8211; warto zebra\u0107 to, co umkn\u0119\u0142o nam w poprzednich miesi\u0105cach. A &#8211; uwaga! &#8211; Sen Morimoto czy Laura Groves (sk\u0105din\u0105d te\u017c nagrywaj\u0105ca dla Bella Union) to wykonawcy, do kt\u00f3rych na pewno warto wr\u00f3ci\u0107. Przydadz\u0105 si\u0119 w r\u00f3\u017cnych alternatywnych zestawieniach lekkich album\u00f3w wydanych w 2023 r. Podobnie jak <em>Heaven Is a Junkyard <\/em>Youth Lagoon, o kt\u00f3rym przypomnia\u0142 mi inny z czytelnik\u00f3w (dobry moment, \u017ceby za te wszystkie podpowiedzi czytelnicze podzi\u0119kowa\u0107!). To czas, kiedy co\u015b z tych album\u00f3w mo\u017cna jeszcze znale\u017a\u0107 na no\u015bnikach, zanim przywal\u0105 je te wielkie podsumowania roczne z tymi najbardziej znanymi wykonawcami. Ja w ka\u017cdym razie pieni\u0105dze, kt\u00f3rych nie zarobi\u0142em na tym wpisie, wyda\u0142em na album <em>Raze Regal &amp; White Denim Inc.<\/em>\u00a0<\/p>\n<p><strong>RAZE REGAL &amp; WHITE DENIM INC. <em>Raze Regal &amp; White Denim Inc.<\/em>,<\/strong> Bella Union 2023\u00a0<\/p>\n\n\n<iframe style=\"border: 0; width: 350px; height: 470px;\" src=\"https:\/\/bandcamp.com\/EmbeddedPlayer\/album=1082071813\/size=large\/bgcol=ffffff\/linkcol=0687f5\/tracklist=false\/transparent=true\/\" seamless><a href=\"https:\/\/razeregalwhitedeniminc.bandcamp.com\/album\/raze-regal-white-denim-inc\">Raze Regal &amp; White Denim Inc by Raze Regal &amp; White Denim Inc.<\/a><\/iframe>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Trudno si\u0119 gra jak Steely Dan. Wprawdzie mo\u017cna sobie w tych czasach bez wi\u0119kszego problemu kupi\u0107 gitar\u0119 sygnowan\u0105 przez Larry&#8217;ego Carltona (tania i niez\u0142ej jako\u015bci), a studio w domu sta\u0142o si\u0119 zjawiskiem powszechnym, to jednak co\u015b spowalnia proces powszechnej steelydanizacji. Cho\u0107 jest to\u00a0 &#8211; jak wiadomo &#8211; jeden z najwy\u017cszych poziom\u00f3w ewolucji w muzyce rozrywkowej. [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":40943,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[3,312,120,3319,4156,3309,4009,4993,7,5601,106],"tags":[5765,5767,5766],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/40940"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=40940"}],"version-history":[{"count":11,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/40940\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":40952,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/40940\/revisions\/40952"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media\/40943"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=40940"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=40940"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=40940"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}