{"id":410,"date":"2011-02-04T19:27:09","date_gmt":"2011-02-04T17:27:09","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=410"},"modified":"2011-02-04T19:29:28","modified_gmt":"2011-02-04T17:29:28","slug":"stara-puszka-nie-rdzewieje","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2011\/02\/04\/stara-puszka-nie-rdzewieje\/","title":{"rendered":"Stara puszka nie rdzewieje"},"content":{"rendered":"

Stara mi\u0142o\u015b\u0107 nie rdzewieje – pomy\u015bla\u0142em, s\u0142uchaj\u0105c wznowionego niedawno w wersji winylowej (wcze\u015bniej od 1995 dost\u0119pnego na CD, kt\u00f3rego nak\u0142ad dawno si\u0119 ju\u017c jednak wyczerpa\u0142) albumu „Peel Sessions” grupy Can<\/strong>. Oryginalna kompaktowa wersja „Peel Sessions” – tak si\u0119 jako\u015b z\u0142o\u017cy\u0142o – nigdy nie wpad\u0142a mi w r\u0119ce. Ucieszy\u0142em si\u0119 wi\u0119c jak dziecko, gdy zobaczy\u0142em, \u017ce s\u0105 jeszcze jakie\u015b kompozycje Can, kt\u00f3rych nie znam. Ba, a\u017c cztery sesje, kt\u00f3rych prawie ca\u0142ej zawarto\u015bci nie mia\u0142em okazji pos\u0142ucha\u0107. Z kapitalnym utworem (partie gitary Karoliego!) „Tape Kebab”, wspania\u0142ym „Mighty Girl”, kt\u00f3re ostatnio zna\u0142em, owszem, ale z wersji duetu Lindstrom & Prins Thomas, no i wreszcie z dwiema d\u0142ugimi improwizacjami. Sesje odbywa\u0142y si\u0119 mi\u0119dzy 1973 a 1975 rokiem, a wi\u0119c zahaczy\u0142y o okres najdzikszych improwizacji i eksperyment\u00f3w, jednocze\u015bnie jednak – o okres p\u0142yt „Soon Over Babaluma” i „Landed”, muzyki bardziej utemperowanej, ale wci\u0105\u017c pe\u0142nej rytmicznej zadziorno\u015bci Can, czyli czasy, kt\u00f3re prywatnie bardzo lubi\u0119. To – bez d\u0142u\u017cszego komentarza (ale z ma\u0142\u0105 niespodziank\u0105, o kt\u00f3rej poni\u017cej) – postanowi\u0142em zostawi\u0107 na blogu na weekend.<\/p>\n

Niespodzianka sk\u0142ada si\u0119 z kilku pyta\u0144 dotycz\u0105cych los\u00f3w cz\u0142onk\u00f3w grupy Can. Czy wiecie na przyk\u0142ad, \u017ce Holger Czukay tylko szcz\u0119\u015bliwym zrz\u0105dzeniem losu uszed\u0142 z \u017cyciem, gdy jego rodzina mia\u0142a wej\u015b\u0107 na pok\u0142ad statku Wilhelm Gustloff? \u017be jego s\u0105siadem by\u0142 Gunter Grass, a s\u0105 – cz\u0142onkowie Mouse On Mars? Zgubi\u0142em gdzie\u015b elektroniczn\u0105 wersj\u0119 tekstu, kt\u00f3ry w 1999 napisa\u0142em o grupie Can do „Machiny”, ale zosta\u0142y mi surowe wersje wywiad\u00f3w z poszczeg\u00f3lnymi cz\u0142onkami grupy, kt\u00f3rzy w\u00f3wczas – by\u0142 to okres wydania specjalnego przekrojowego wydawnictwa nazwanego „Can Box” – z ch\u0119ci\u0105 odsy\u0142ali mnie do siebie wzajemnie (nie zd\u0105\u017cy\u0142em tylko zamieni\u0107 paru s\u0142\u00f3w z Michaelem Karolim). I postanowi\u0142em, \u017ce wrzuc\u0119 po kolei wszystkie te rozmowy na m\u00f3j prywatny blog. Pierwsza – wywiad z Holgerem Czukayem – ju\u017c jest tutaj<\/a>. Jak m\u00f3wili Niemcy z Berlina Zachodniego w latach 60.: enjoy!<\/em><\/p>\n

\"\"<\/a>CAN „Peel Sessions”<\/strong>
\nStrange Fruit 1995\/2010 (LP)
\n9\/10
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107:<\/strong> „Geheim (Half Past One)”, „Tape Kebab”, „Mighty Girl”.<\/p>\n