Je\u015bli wirtuozeria gitarowa ma jeszcze jak\u0105\u015b przysz\u0142o\u015b\u0107, to pewnie bli\u017cej „Guitar Hero” czy „Rock Bandu” ni\u017c wij\u0105cego si\u0119 na scenie Vaia. Dlatego z ogromnym zainteresowaniem przeczyta\u0142em dzi\u015b tekst<\/a> w „Wired” o tym, \u017ce wchodz\u0105cy niebawem sterownik do tych gier – prawdziwa (ze strunami) oficjalna podr\u00f3bka fendera – ma kosztowa\u0107 razem z przystawk\u0105 MIDI nieco ponad 300 dolar\u00f3w. Razem z posiadan\u0105 ju\u017c (warunek, by si\u0119 pobawi\u0107) konsol\u0105 daje to nie tylko cztery kolorowe klawisze do gitarowego onanizmu, ale instrument, na kt\u00f3rym legiony amator\u00f3w b\u0119d\u0105 za chwil\u0119 rozpracowywa\u0107 sol\u00f3wki Moore’a i Van Halena. I b\u0119d\u0105 t\u0119 gitar\u0119 wykorzystywa\u0107 (zapewne) do nagra\u0144 jako sterownik MIDI. A to ju\u017c powa\u017cna sprawa.<\/p>\n Z listy rezerwowej wzi\u0105\u0142em wi\u0119c dzi\u015b na s\u0142uchawki dwa \u015bwie\u017cutkie gitarowe albumy, kt\u00f3rym do wirtuozerii daleko, ale wskrzeszaj\u0105 klimat drugiej po\u0142owy lat 90., gdy wzorzec grunge’u by\u0142 jeszcze w miar\u0119 \u017cywy, ha\u0142a\u015bliwy hardcore punk by\u0142 sta\u0142ym wzorcem odniesienia i bezwstydnie si\u0119gano do lat 70. po inspiracj\u0119, cho\u0107by nawet rockiem progresywnym. S\u0142owem: muzyka totalna ko\u0144ca wieku. …And You Wil Know Us By The Trail Of Dead<\/strong> byli wtedy sezonow\u0105 gwiazd\u0105. Potem przez ca\u0142\u0105 dekad\u0119 pr\u00f3bowali przebi\u0107 p\u0142yt\u0119 „Madonna”\/”Source Tags & Codes” (t\u0119 mniej lubian\u0105 prosz\u0119 skre\u015bli\u0107) z raczej marnym skutkiem, przesz\u0142o\u015b\u0107 wlecze si\u0119 za nimi d\u0142u\u017cej ni\u017c nazwa zespo\u0142u, ale za ka\u017cdym razem maj\u0105 kilka utwor\u00f3w godnych uwagi. Z „Tao Of The Dead” jest podobnie – wyr\u00f3\u017cnia si\u0119 „Pure Radio Cosplay”, gdzie brzmi\u0105 tak, jak gdyby grupa Rush powsta\u0142a w czasach punka, a nie prog-rocka, oraz ca\u0142a psychodeliczna ko\u0144c\u00f3wka p\u0142yty. Reszta bywa krzykliwie m\u0119cz\u0105ca, dra\u017cni monotonny poziom dynamiki, na kt\u00f3ry wspinaj\u0105 si\u0119 po 40-sekundowym wst\u0119pie (uwaga na g\u0142o\u015bniki!), by ju\u017c nie zej\u015b\u0107 a\u017c do trwaj\u0105cego – bagatelka – 16 minut fina\u0142u. Niby przyzwoity album, ale jako\u015b nie zwyk\u0142em s\u0142ucha\u0107 takiej muzyki na co dzie\u0144 i po kontakcie z Trail Of Dead przypomnia\u0142em sobie dlaczego. <\/p>\n Zapl\u0105ta\u0142 mi si\u0119 jeszcze (i trafi\u0142 parokrotnie do CD) nowiute\u0144ki album Olafa Deriglasoffa, kt\u00f3ry to muzyk bardziej kojarzy mi si\u0119 z gitar\u0105 ni\u017c z basem, z r\u00f3\u017cnych wzgl\u0119d\u00f3w, do kt\u00f3rych na pewno nale\u017ca\u0142a jego przyzwoita p\u0142yta „Produkt”. Tym razem dzia\u0142a jako Deriglasoff<\/strong>. I w bardziej wyrazisty spos\u00f3b jeszcze ni\u017c u Trail Of Dead wida\u0107, jak bardzo w tym czasie zmieni\u0142y si\u0119 mody – i wzros\u0142y wymagania wobec polskiej muzyki, w kt\u00f3rej autor p\u0142yty „No\u017ce” by\u0142 no\u015bnikiem dobrze wymy\u015blonego ci\u0119\u017ckiego grania (Apteka, Homo Twist). I tu nietrudno da\u0107 si\u0119 wci\u0105gn\u0105\u0107 w motoryczn\u0105 muzyk\u0119 rockow\u0105 wykonywan\u0105 przez sideman\u00f3w z r\u00f3\u017cnych zespo\u0142\u00f3w, graj\u0105cych tu naprawd\u0119 ze sob\u0105, nie bez werwy i ducha, w niez\u0142ej produkcji, powy\u017cej \u015bredniej krajowej, tylko trudniej powiedzie\u0107 p\u00f3\u017aniej, co w\u0142a\u015bciwie z tego wszystkiego ma nowego wynikn\u0105\u0107. Pro\u015bciutkie teksty mo\u017ce nie porywaj\u0105, opowiadaj\u0105 o rzeczywisto\u015bci rock’n’rollowym j\u0119zykiem z lat 90., ale rytmicznie s\u0105 dobrze napisane i przynajmniej s\u0142yszalne, bo Olaf – cho\u0107 rzadko lideruje – nie\u017ale si\u0119 sprawdza jako wokalista. Tak samo jak Trail Of Dead, ta p\u0142yta znajdzie sporo oddanych amator\u00f3w. Lubi\u0119 dalej Deriglasoffa, kt\u00f3ry ma wyczucie grania do klubu, na koncert, na burz\u0119 hormon\u00f3w, ale – ze smutkiem stwierdzam – ju\u017c nie dla mnie. Mo\u017ce powinienem sobie odkurzy\u0107 gitar\u0119 i rozpracowa\u0107, dajmy na to, jakiego\u015b Moore’a?<\/p>\n Tyle o Garym i gitarach. James Blake (je\u015bli kto\u015b czeka\u0142 ze wzgl\u0119du na dat\u0119 oficjalnej premiery) jutro.<\/p>\n![\"\"](\"\/wp-content\/uploads\/2011\/02\/deriglasoff_noze-150x150.jpg\" "\\"deriglasoff_noze\\"")
<\/a>DERIGLASOFF „No\u017ce”<\/strong>
\nLaudanum Rekords 2011
\n5\/10
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107:<\/strong>„Majki”, „Dla Edi”.
\n.
\n.
\n.
\n.
\n.
\n.
\n![\"\"](\"\/wp-content\/uploads\/2011\/02\/trail_of_dead_tao_of_the_dead-150x150.jpg\" "\\"trail_of_dead_tao_of_the_dead\\"")
<\/a>…AND YOU WILL KNOW US BY THE TRAIL OF DEAD „Tao Of The Dead”<\/strong>
\nRichter Scale 2011
\n6\/10
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107:<\/strong> „Tao of The Dead Part Two”, czyli od ko\u0144ca. Chocia\u017c „Pure Radio Cosplay” te\u017c warto.<\/p>\n