{"id":4123,"date":"2013-02-20T15:54:02","date_gmt":"2013-02-20T14:54:02","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=4123"},"modified":"2013-02-20T15:58:20","modified_gmt":"2013-02-20T14:58:20","slug":"bomba-thoma","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2013\/02\/20\/bomba-thoma\/","title":{"rendered":"Bomba Thoma?"},"content":{"rendered":"

Co nowego zrobi\u0142 Thom Yorke? Co w jego towarzystwie robi Flea (a raczej: co w og\u00f3le robi na tej p\u0142ycie?). No i wreszcie: co robi\u0142 producent Nigel Godrich przez dwa lata, rze\u017abi\u0105c materia\u0142 na pierwszy album grupy Atoms For Peace<\/strong>, dla kt\u00f3rej Yorke chwilowo (zaraz wraca<\/a>) porzuci\u0142 Radiohead? Dzi\u015b wyj\u0105tkowo awansem o p\u0142ycie, na kt\u00f3r\u0105 z niecierpliwo\u015bci\u0105 czeka\u0142em i kt\u00f3ra uka\u017ce si\u0119 w poniedzia\u0142ek, ale przecieka i si\u0119 streamuje (s\u0142owo tygodnia) od \u0142adnych paru dni, zbieraj\u0105c skrajne opinie. <\/p>\n

W\u015br\u00f3d takich jak ja, kt\u00f3rzy nie mieli okazji zobaczy\u0107 Yorke’a z Fle\u0105 na scenie, sporo w\u0105tpliwo\u015bci budzi oczywi\u015bcie sama ta wsp\u00f3\u0142praca. Do\u015b\u0107, przyznajmy, ma\u0142o istotna z punktu widzenia albumu. Flea wraz z ca\u0142ym zespo\u0142em (kt\u00f3ry obejmuje jeszcze – dodajmy dla porz\u0105dku – perkusist\u00f3w Joeya Waronkera i Mauro Refosco) zamkn\u0119li si\u0119 w studiu po trasie promuj\u0105cej sol\u00f3wk\u0119 Yorke’a „The Eraser” i jammowali przez trzy dni. Jasne, w trzy dni powstawa\u0142y wielkie albumy z historii rocka, a i niejeden jazzowy, z „Bitches Brew” Milesa Davisa na czele (te\u017c p\u00f3\u017aniej d\u0142ugo montowany przez s\u0142ynnego Teo Macero – ale jednak miesi\u0105ce, nie lata). Ale uwaga na temat tego, \u017ce wynie\u015bli ze studia „tony materia\u0142u” w kontek\u015bcie ostatecznego kszta\u0142tu p\u0142yty wydaje mi si\u0119 kompletnie niepotrzebna. Flea troch\u0119 pogra\u0142, owszem, ale ostatecznie wykorzystano tego niewiele i mam wra\u017cenie, \u017ce Godrich wyedytowa\u0142 do wersji finalnej wi\u0119cej swoich partii gitarowych w stylistyce Adriana Belew, perkusist\u00f3w – to akurat by\u0142o do przewidzenia – traktuj\u0105c ju\u017c w og\u00f3le jako co\u015b pomi\u0119dzy sidemanami a \u017ar\u00f3d\u0142em sampli. Najbli\u017csze takiemu swobodnemu kombinowaniu w wersji (strzelam) najbardziej surowej wydaje si\u0119 „Stuck Together Pieces”.<\/p>\n

W\u0142a\u015bnie do og\u00f3lnej idei, o kt\u00f3rej m\u00f3wi\u0142 Yorke w rozmowie z Davidem Fricke<\/a>, czyli stworzenia muzyki zacieraj\u0105cej granice mi\u0119dzy \u017cywym graniem i programowaniem, mam najwi\u0119cej zastrze\u017ce\u0144. Po wszystkich do\u015bwiadczeniach z nu-jazzem, kt\u00f3ry nagrywa\u0142 sesje \u015bwietnych sideman\u00f3w, a potem szatkowa\u0142 je do nieprzytomno\u015bci, po Innerzone Orchestra Carla Craiga, wczesnej Cinematic Orchestra i wydawnictwach z The Blue Series taka pr\u00f3ba wydaje mi si\u0119 ju\u017c niepotrzebna. Owszem, tamci celowali inaczej stylistycznie, ale u\u017cywali podobnych metod. Ba, nawet grupa Radiohead zrobi\u0142a du\u017co, by te granice mi\u0119dzy cz\u0142owiekiem a maszyn\u0105 rozmy\u0107, a dzi\u015b Flying Lotus swoj\u0105 edycj\u0105 sesji z \u017cywymi muzykami robi to tak skutecznie, \u017ce trudno z nim rywalizowa\u0107. Je\u015bli siedzieli wi\u0119c dwa lata, to ze skutkiem dalekim od wstrz\u0105saj\u0105cego dla historii muzyki.<\/p>\n

Za to najmniej zastrze\u017ce\u0144 mam do samych utwor\u00f3w – w wi\u0119kszo\u015bci przyjemnych i nietrac\u0105cych po wielu przes\u0142uchaniach, \u015bwietnie opracowanych wokalach, mi\u0119kkich i niemal gospelowych, r\u00f3\u017cni\u0105cych si\u0119 od ju\u017c do\u015b\u0107 manierycznych j\u0119k\u00f3w na ostatnim Radiohead. R\u00f3\u017cnice mi\u0119dzy \u017cywym graniem a komputerem i syntetycznymi barwami nie nadaj\u0105 si\u0119 mo\u017ce na obiekt detektywistycznych poszukiwa\u0144, za to nie\u017ale broni\u0105 przed nud\u0105 ju\u017c-ju\u017c dopadaj\u0105c\u0105 s\u0142uchacza w takich momentach jak „Dropped” albo „Reverse Running” (raz z odsiecz\u0105 przychodzi czysta energia zespo\u0142owego grania, innym razem – studyjne manipulacje). Bomba atomowa to nie jest, ale \u0142adna p\u0142yta, moim zdaniem ciekawsza i g\u0142\u0119bsza ni\u017c „The King of Limbs”. Co z pewno\u015bci\u0105 – poprzez rozbudzone ambicje koleg\u00f3w – przys\u0142u\u017cy si\u0119 nowej p\u0142ycie Radiohead.<\/p>\n

I jeszcze jedno: nie mog\u0119 si\u0119 powstrzyma\u0107 przed odnotowaniem ciekawego epilogu sprawy odej\u015bcia Radiohead z wielkiej wytw\u00f3rni. Nagrywali oto dla Parlophone nale\u017c\u0105cego do koncernu EMI, kt\u00f3ry to koncern zosta\u0142 rozparcelowany mi\u0119dzy wi\u0119kszych – cz\u0119\u015b\u0107 kupi\u0142 Universal, cz\u0119\u015b\u0107 Warner, ale generalnie przekazywany z r\u0105k do r\u0105k katalog zacnego Parlophone w tym ca\u0142ym transferze wydaje si\u0119 dzi\u015b si\u0142\u0105 mniejsz\u0105 ni\u017c rosn\u0105cy jak ba\u0144ka na gie\u0142dzie XL Recordings, kt\u00f3ry po dw\u00f3ch latach olbrzymiego interesu z Adele jest w sytuacji niezwykle trudnej – b\u0119dzie musia\u0142 co chwila udowadnia\u0107 \u015bwiatu, \u017ce wci\u0105\u017c jest alternatywn\u0105 wytw\u00f3rni\u0105, a nie nowobogackim koncernem. Zar\u00f3wno Atoms For Peace, jak i Radiohead, przemawiaj\u0105 dzi\u015b do ludzi z pozycji czo\u0142owych artyst\u00f3w z XL.<\/p>\n

\"\"<\/a>ATOMS FOR PEACE
\n„Amok”<\/strong>
\nXL Recordings 2013
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107:<\/strong> „Default”, „Stuck Together Pieces”, „Judge Jury and Executioner”. <\/p>\n