{"id":4143,"date":"2013-02-25T17:15:23","date_gmt":"2013-02-25T16:15:23","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=4143"},"modified":"2013-02-25T19:31:32","modified_gmt":"2013-02-25T18:31:32","slug":"6-powrotow-rodrigueza","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2013\/02\/25\/6-powrotow-rodrigueza\/","title":{"rendered":"6 powrot\u00f3w Rodrigueza"},"content":{"rendered":"

Koledzy narzekaj\u0105 na Oscary. Nie moja bajka, ale musz\u0119 przyzna\u0107, \u017ce nie by\u0142o tak dobrej piosenki z Bonda od prawie 50 lat, a dla odkrycia Sixto Rodrigueza<\/strong> przez re\u017cysera filmu „Sugar Man” oczywi\u015bcie warto przymkn\u0105\u0107 oko na przewidywalno\u015b\u0107 tych nagr\u00f3d. Warto jednak r\u00f3wnie\u017c przypomnie\u0107, \u017ce ten powr\u00f3t filmowy nie jest jedynym w historii ameryka\u0144skiego barda z Detroit. Ba, nie jest nawet drugim i trzecim. Ca\u0142y po\u017cytek z przemys\u0142u filmowego polega wi\u0119c na tym, \u017ce dopiero ten oscarowy come back przynosi niez\u0142ym piosenkom, jakie pisa\u0142 i nagrywa\u0142 na pocz\u0105tku lat 70., \u015bwiatow\u0105 popularno\u015b\u0107. <\/p>\n

Powr\u00f3t 1.<\/strong> Najwa\u017cniejsze przemilczenie filmu Malika Bendjelloula, bez kt\u00f3rego jednak (tu rozgrzeszam re\u017cysera) nie da\u0142oby si\u0119 zbudowa\u0107 takiej dramaturgii – czyli fakt, \u017ce g\u0142\u00f3wny bohater zaliczy\u0142 ju\u017c wcze\u015bniej jeden triumfalny come back – pod koniec lat 70. w Australii, gdzie nagra\u0142 p\u0142yt\u0119 koncertow\u0105 „Alive”. Wszystko wskazuje na to, \u017ce jego s\u0142awa w Australii i Nowej Zelandii nie by\u0142a w latach 70. du\u017co mniejsza ni\u017c ta w RPA. Koncertowa\u0142 m.in. w towarzystwie grupy Midnight Oil. <\/p>\n

Powr\u00f3t 2. <\/strong> Wielki powr\u00f3t w RPA relacjonowany w filmie to – nie zapominajmy – ju\u017c rok 1998. To wtedy Rodrigueza sprowadzono do Po\u0142udniowej Afryki i wtedy nagrano kolejny album koncertowy, z kt\u00f3rego zysk wp\u0142ywa\u0142 ju\u017c po bo\u017cemu na konto artysty. Popularno\u015bci w USA ci\u0105gle nie by\u0142o, ale w tym miejscu ko\u0144czy si\u0119 romantyczny mit faceta od rozbi\u00f3rki dom\u00f3w. Jak m\u00f3wi\u0142 p\u00f3\u017aniej w wywiadzie dla pisma „Alarm”: I wrote 29 tunes back then and thanks to the South Africans, I’m finally making a living.<\/em>.
\n(Napisa\u0142em wtedy 29 piosenek, a dzi\u0119ki mieszka\u0144com RPA w ko\u0144cu zarabiam nimi na \u017cycie.)<\/em><\/p>\n

Powr\u00f3t 3.<\/strong> Niez\u0142omny poszukiwacz ciekawych staroci David Holmes – przy okazji tw\u00f3rca soundtrack\u00f3w do serii „Ocean’s 11” – wydaje w 2002 roku, na fali popularno\u015bci filmu Soderbergha, \u015bwietnie ocenian\u0105 i wielokrotnie recenzowan\u0105 kompilacj\u0119 „Come Get It I Got It”<\/a>. „Sugar Man” Rodrigueza j\u0105 otwiera, ale statusu artysty meksyka\u0144skiego pochodzenia na Zachodzie to nie zmienia. <\/p>\n

Powr\u00f3t 4.<\/strong> W roku 2006 do kin wchodzi film „Candy” z Heathem Ledgerem, kt\u00f3ry otwiera [EDIT: tu s\u0105 w\u0105tpliwo\u015bci – komentarze sugeruj\u0105, \u017ce jednak nie rozpoczyna, ale nie mam filmu pod r\u0119k\u0105 – bch] ta sama piosenka Rodrigueza. Niestety, film zdobywa wprawdzie par\u0119 nagr\u00f3d (w tym za oryginaln\u0105 muzyk\u0119), ale nie polepsza statusu wokalisty.<\/p>\n

Powr\u00f3t 5.<\/strong> Ma\u0142a wytw\u00f3rnia Light In The Attic specjalizuj\u0105ca si\u0119 w muzycznych starociach wydaje w 2009 roku reedycje dw\u00f3ch p\u0142yt studyjnych Rodrigueza i jak zwykle w wypadku swojego katalogu odnosi, powiedzmy, umiarkowany sukces. W wywiadzie udzielonym Robowi Hughesowi (ale nigdzie w\u00f3wczas nieopublikowanym, co \u015bwiadczy o podej\u015bciu medi\u00f3w do Rodrigueza w roku 2009 – do zlokalizowania przez Rocksbackpages<\/a>) bohater „Sugar Mana” m\u00f3wi tak:
\nI still feel like I’m not worthy. Everything’s happening, but I asked for it and I wanted it. And here it is. It’s groovy. Things are really taking off. I’m kind of curious to see how it’s going to work out. I mean, I did one recent gig and just 75 people showed. It’s not like I’m knocking them dead just yet!<\/em><\/p>\n

Powr\u00f3t 6. <\/strong>Czyli wszystkie dotychczasowe dzia\u0142ania przyci\u0105gn\u0119\u0142y na koncert w USA 75 os\u00f3b? Spokojnie, Oscar t\u0119 publiczno\u015b\u0107 przemno\u017cy, w skali \u015bwiatowej pewnie przez co najmniej 10 tysi\u0119cy, o ile znam si\u0119 na rzeczy. Nawet w Polsce mamy ju\u017c p\u0142yt\u0119 – kompilacj\u0119 „Searching For Sugar Man” z podtytu\u0142em (nieco myl\u0105cym) „All Songs By Rodriguez”. To muzyka z filmu opublikowana przez koncern Sony z ma\u0142ym znaczkiem wytw\u00f3rni Light In The Attic, dla kt\u00f3rej ten moment jest szczeg\u00f3lny. Sam widzia\u0142em stosy winyli z dwiema reedycjami LITA w Niemczech, sprzedaj\u0105 si\u0119 jak \u015bwie\u017ce bu\u0142eczki po 25 euro. A to dopiero pocz\u0105tek. Wreszcie zacna firma ze Seattle, kt\u00f3ra od lat konsekwentnie wydaje reedycje takich w\u0142a\u015bnie zapomnianych artyst\u00f3w (polecam rzut oka na katalog<\/a> – paru innych Rodriguez\u00f3w si\u0119 tu znajdzie!). <\/p>\n

O innych fascynuj\u0105cych historiach zagubionych muzyk\u00f3w ju\u017c w \u015brod\u0119 w papierowej „Polityce”.<\/p>\n

\"\"<\/a>RODRIGUEZ „Searching For Sugar Man – Original Motion Picture Soundtrack”<\/strong>
\nLight In The Attic\/Sony 2013
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107: <\/strong>\u017celazne klasyki pod numerami 1-6.<\/p>\n