{"id":415,"date":"2011-02-08T16:23:13","date_gmt":"2011-02-08T14:23:13","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=415"},"modified":"2011-02-08T16:32:38","modified_gmt":"2011-02-08T14:32:38","slug":"muzyka-gospelektroniczna-i-jej-swieci","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2011\/02\/08\/muzyka-gospelektroniczna-i-jej-swieci\/","title":{"rendered":"Muzyka gospelektroniczna (i jej \u015bwi\u0119ci)"},"content":{"rendered":"

Skoro gospel, to musz\u0105 by\u0107 \u015bwi\u0119ci. I s\u0105. Dzisiejszemu odcinkowi Polifonii patronuj\u0105 Antony, Bon Iver i Panda Bear. Jak si\u0119 okazuje – prorocy dla nowego gatunku, dla kt\u00f3rego szuka\u0142em dzi\u015b od rana atrakcyjnej etykietki. Przysz\u0142o mi do g\u0142owy gospelectro. Bo chcia\u0142bym – nie ukrywam – wrzuci\u0107 do jednego kot\u0142a dwa albumy. „Love Remains” How To Dress Well<\/strong> – p\u0142yt\u0119 z jesieni ubieg\u0142ego roku, do\u015b\u0107 entuzjastycznie opisywan\u0105 i wznowion\u0105 niedawno przez Tri-Angle, kolejn\u0105 z m\u0142odziutkich, ale bardzo ju\u017c modnych ameryka\u0144skich wytw\u00f3rni p\u0142ytowych (pisa\u0142em tu wcze\u015bniej o oOoOO i Balam Acab). I drugi – d\u0142ugograj\u0105cy debiut Jamesa Blake’a<\/strong> (w ubieg\u0142ym roku wspomina\u0142em o jego \u015bwietnej EP-ce „Klavierwerke”, zignorowa\u0142em natomiast inn\u0105, te\u017c ciekaw\u0105, „CMYK”).<\/p>\n

Zar\u00f3wno Tom Krell (HTDW), jak i James Blake konstruuj\u0105 w tej chwili swoj\u0105 muzyk\u0119 wok\u00f3\u0142 soulowych, czy wr\u0119cz gospelowych, eterycznych wokali. Obaj te\u017c wyrastaj\u0105 z fali muzyki generowanej w domowym studiu, elektronicznej lub przynajmniej opartej na samplach, kt\u00f3rej terminologia odstraszy\u0107 mo\u017ce co bardziej okazjonalnych czytelnik\u00f3w tego bloga bardziej ni\u017c mnie m\u00f3wienie o „drugim kr\u0119gu” czy „podej\u015bciu”: dubstep, chillwave itd. Je\u015bli jednak bli\u017cej si\u0119 temu przyjrze\u0107, s\u0105 r\u00f3\u017cnice, i to do\u015b\u0107 zasadnicze. Tom Krell bardziej chowa si\u0119 za technologi\u0105, id\u0105c bardziej w stron\u0119 Panda Beara – topi partie wokalne w pog\u0142osach jak on, odwo\u0142uje si\u0119 co rusz do nostalgii, dopisuj\u0105c zreszt\u0105 do p\u0142yty filozofi\u0119 podr\u00f3\u017cy w g\u0142\u0105b w\u0142asnych wspomnie\u0144. Zniekszta\u0142conych – dodajmy – co ma odbicie w muzyce, przesterowanej za pomoc\u0105 gigantycznych rozmiar\u00f3w kompresji. I najwyra\u017aniej troch\u0119 nudnych. Nuda pojawia si\u0119 tu, gdy tylko nowatorstwo i porywaj\u0105cy klimat (pojawiaj\u0105cy si\u0119 na tym albumie kilkakrotnie – cho\u0107by w utworze „Escape”) na chwil\u0119 znika. A przy ci\u015bnieniu atmosferycznym poni\u017cej 1000 hPa w og\u00f3le nie radz\u0119 tej p\u0142yty s\u0142ucha\u0107. <\/p>\n

James Blake dzia\u0142a inaczej: wszystkie niedostatki, wokalne czy instrumentalne, wypycha zdecydowanie mocniej na pierwszy plan. Ka\u017cde ci\u0119cie, ka\u017cdy szew, zniekszta\u0142cenie g\u0142osu za spraw\u0105 wyg\u0142adzaj\u0105cego lini\u0119 wokaln\u0105 programu Auto-tune czy wokodera (kt\u00f3rego Auto-tune jest w istocie nowoczesn\u0105 wersj\u0105), ka\u017cde zap\u0119tlenie nie w tempo, ka\u017cdy szum. Mo\u017ce dlatego moje pierwsze wra\u017cenie – poza do\u015b\u0107 oczywistymi nawi\u0105zaniami do Antony’ego („Why Don’t You Call Me”) i Bon Iver w najbardziej ascetycznej wersji – opisa\u0107 by nale\u017ca\u0142o: „To szkicownik!”. I podobnie jak przy tych prostych skojarzeniach prys\u0142o. To jak najbardziej wersja finalna, tylko asceza (zosta\u0144my przy \u015bwi\u0119tych) jest jej najwi\u0119ksz\u0105 cnot\u0105. Wizja Blake’a jest tak jasna, b\u0142yskotliwa, nieskr\u0119powana typowym my\u015bleniem o muzyce elektronicznej w kategoriach loop\u00f3w, \u017ce pozwala to zapomnie\u0107 o wszystkich podobie\u0144stwach na poziomie wokalu. Jest te\u017c bardzo przysz\u0142o\u015bciowa, chocia\u017c wi\u0119kszo\u015b\u0107 najlepszych utwor\u00f3w – „The Wilhelm Scream”, „I Never Learnt To Share”, „Measurements” – mimo licznych zalet nie daje si\u0119 na listy przeboj\u00f3w. W ka\u017cdym razie nie bardziej ni\u017c „Limit To Your Love”, kt\u00f3re zdaje si\u0119 na nich szczeg\u00f3lnie nie poszala\u0142o. 21-letni Blake, kt\u00f3ry pokaza\u0142 talent w muzyce do\u015b\u0107 r\u00f3\u017cnorodnej, niesamowicie rokuje na przysz\u0142o\u015b\u0107.
\nA tak a propos tych, kt\u00f3rym si\u0119 na listach nie powiod\u0142o i tych, kt\u00f3rzy tworzyli podobnie r\u00f3\u017cnorodne d\u017awi\u0119ku – tak\u0105 w\u0142a\u015bne p\u0142yt\u0119 m\u00f3g\u0142by dzi\u015b nagra\u0107 Arthur Russell, gdyby \u017cy\u0142. Dodaj\u0119 to po to, \u017ceby w tym gospelowym wpisie dotkn\u0105\u0107 postaci, kt\u00f3ra \u015bwi\u0119tym rzeczywi\u015bcie mo\u017ce by\u0107, bo od dawna ju\u017c nie \u017cyje. Jego powinien mie\u0107 Blake na obrazku nad \u0142\u00f3\u017ckiem w swoim domowym studiu.<\/p>\n

\"\"<\/a>HOW TO DRESS WELL „Love Remains”<\/strong>
\nLefse 2010\/Tri-Angle 2011
\n6\/10
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107:<\/strong> „Ready For The World”, „Escape”. <\/p>\n

<\/param><\/param><\/embed><\/object> How To Dress Well – Ready For The World<\/a> by speedglueandmusic_aw<\/a><\/span> <\/p>\n

\"\"<\/a>JAMES BLAKE „James Blake”<\/strong>
\nAtlas 2011\/Universal 2011 (w Polsce)
\n8\/10
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107: <\/strong>„The Wilhelm Scream” (ta piosenka to cudo!), „Limit To Your Love”, „I Never Learnt To Share”.<\/p>\n

<\/param><\/param><\/embed><\/object> Wilhelms Scream<\/a> by waveofsounds<\/a><\/span> <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Skoro gospel, to musz\u0105 by\u0107 \u015bwi\u0119ci. I s\u0105. Dzisiejszemu odcinkowi Polifonii patronuj\u0105 Antony, Bon Iver i Panda Bear. Jak si\u0119 okazuje – prorocy dla nowego gatunku, dla kt\u00f3rego szuka\u0142em dzi\u015b od rana atrakcyjnej etykietki. Przysz\u0142o mi do g\u0142owy gospelectro. Bo chcia\u0142bym – nie ukrywam – wrzuci\u0107 do jednego kot\u0142a dwa albumy. „Love Remains” How To […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[48,12,3,120,7,9,435],"tags":[456,427],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/415"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=415"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/415\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=415"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=415"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=415"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}