{"id":4172,"date":"2013-02-27T11:26:45","date_gmt":"2013-02-27T10:26:45","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=4172"},"modified":"2013-02-27T15:50:22","modified_gmt":"2013-02-27T14:50:22","slug":"tak-wlasnie-bylo-za-niemca","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2013\/02\/27\/tak-wlasnie-bylo-za-niemca\/","title":{"rendered":"Tak w\u0142a\u015bnie by\u0142o za Niemca"},"content":{"rendered":"

\"\"<\/a><\/p>\n

Historia w ksi\u0105\u017ceczce zaczyna si\u0119 tak: W po\u0142owie lat 80. brytyjski kolega przedstawia niemieckiego producenta grupie z Irlandii. Brytyjczyk jest przekonany, \u017ce Niemiec to najw\u0142a\u015bciwsza osoba do zaj\u0119cia si\u0119 ich kolejn\u0105 p\u0142yt\u0105. Jednak po kr\u00f3tkiej rozmowie go\u015b\u0107 dochodzi do zupe\u0142nie innych wniosk\u00f3w: „Nie mog\u0119 pracowa\u0107 z tym wokalist\u0105”, m\u00f3wi, odmawiaj\u0105c dalszej wsp\u00f3\u0142pracy. „Ten wokalista” to Bono. Grupa to U2. Album to „The Joshua Tree”. Brytyjski producent: Brian Eno. A producent z Niemiec: Konrad „Conny” Plank<\/em>. Tu pojawia si\u0119 lista osi\u0105gni\u0119\u0107: Kraftwerk, Neu!, La D\u00fcsseldorf, Kluster, Michael Rother, Ash Ra Tempel, Scorpions, Brian Eno, Can, Ultravox, DAF, Devo, Eurythmics. A na ko\u0144cu jeszcze kilka s\u0142\u00f3w wyt\u0142umaczenia: \u017ce dopiero od p\u00f3\u0142 roku Plank m\u00f3g\u0142 sobie pozwoli\u0107 na to, \u017ceby odmawia\u0107 r\u00f3\u017cnego rodzaju lukratywnych dzia\u0142a\u0144 i by\u0142 ca\u0142kowicie na swoim. Niestety, nie na d\u0142ugo. Zmar\u0142 na raka w grudniu 1987. Czterop\u0142ytowy album „Who’s That Man: A Tribute to Conny Plank” ukaza\u0142a si\u0119 teraz, w lutym, nak\u0142adem niezawodnej Gr\u00f6nland Records<\/a> – wytw\u00f3rni za\u0142o\u017conej przez Herberta Gr\u00f6nemayera – z dwumiesi\u0119cznym po\u015blizgiem w stosunku do rocznicy. Nie ma go w streamingu (jak na razie), jest drogi, ale warto go mie\u0107.<\/p>\n

Pierwszy – i najwa\u017cniejszy – pow\u00f3d to demonstracja umiej\u0119tno\u015bci cz\u0142owieka, kt\u00f3ry w studiu nie ba\u0142 si\u0119 mocnych, prostych rozwi\u0105za\u0144. Nie ba\u0142 si\u0119 epatowania pr\u00f3\u017cni\u0105, ch\u0142odem – st\u0105d jego wielki wk\u0142ad w budowanie estetyki nowej fali. Nie bez znaczenia w tym procesie by\u0142a oczywi\u015bcie znajomo\u015b\u0107 z Brianem Eno. S\u0142uchane dzi\u015b przy okazji powrotu Bowiego jego albumy z okresu berli\u0144skiego mia\u0142y wielu ojc\u00f3w (jak to sukces), ale ojcem chrzestnym by\u0142 Plank. Nie ba\u0142 si\u0119 te\u017c dysonans\u00f3w, ha\u0142asu, potrafi\u0142 go jednak \u015bwietnie opanowa\u0107 – cho\u0107by w postpunkowych nagraniach Phew, czyli Hiromi Moritani, zrealizowanych z udzia\u0142em Holgera Czukaya, Jakiego Liebezeita i Alexandra Hacke. Uwa\u017ca si\u0119 go za niez\u0142\u0119go na\u015bladowc\u0119 niekt\u00f3rych technik dubowych. Genialnie wyczuwa\u0142 te\u017c transowo\u015b\u0107 prostej, motorycznej linii rytmicznej – Klaus Dinger podkre\u015bla, \u017ce bez niego nie by\u0142o ani sukcesu Neu!, ani La D\u00fcsseldorf. A zatem i ca\u0142ej fali nawi\u0105za\u0144 do tego sposobu grania (Stereolab, Tortoise, Fujiya & Miyagi itd.), kt\u00f3re kszta\u0142towa\u0142y wa\u017cne trendy muzyczne ju\u017c po \u015bmierci Planka. Lata 70. i 80. to w r\u00f3wnym stopniu epoka Planka, co czasy Briana Eno, Giorgio Morodera czy Quincy Jonesa.<\/p>\n

Drugi pow\u00f3d ju\u017c w\u0142a\u015bciwie zasygnalizowa\u0142em powy\u017cej. Kto ma na p\u00f3\u0142ce pierwsz\u0105 p\u0142yt\u0119 Phew? Albumy, kt\u00f3re zrealizowa\u0142 Plank w swoich studiach nagraniowych, nie nale\u017c\u0105 do naj\u0142atwiejszych do zdobycia. Je\u015bli ju\u017c by\u0142y wznawiane, s\u0105 w katalogach Gr\u00f6nland lub Bureau B (ta druga ma niez\u0142\u0105 dystrybucj\u0119 w Polsce via Gusstaff Records<\/a>). A kto pod r\u0119k\u0105 singla niemieckiej efemerycznej formacji Psychotic Tanks? Albo nawet wznawiane przez Drag City nagrania Planka i Moebiusa z Mayo Thompsonem z Red Krayola? Znakomitej p\u0142yty kraut-jazzowego Iblissa z 1972 roku te\u017c nie znajdziecie na ka\u017cdym rogu. <\/p>\n

Wyb\u00f3r utwor\u00f3w jest \u015bwietny: „Le Sinistre” Eurythmics pokazuje w pe\u0142ni blisko\u015b\u0107 tej produkcji i innych dzia\u0142a\u0144 Planka (Annie Lennox napisa\u0142a te\u017c swoje wspomnienie w ksi\u0105\u017ceczce). Niez\u0142y cover „Eleanor Rigby” autorstwa niemieckich prog-rockowc\u00f3w ze Streetmark mo\u017ce by\u0107 mi\u0142ym zaskoczeniem. Z paru innych p\u0142yt autorzy kompilacji wybrali do\u015b\u0107 nieoczywiste rodzynki. Owszem, s\u0105 braki – mo\u017cna darowa\u0107 brak Can (s\u0105 poszczeg\u00f3lni cz\u0142onkowie, zesp\u00f3\u0142 nie by\u0142 produkowany przez Planka w najwa\u017cniejszym okresie) i Kraftwerk (Plank nada\u0142 im moim zdaniem p\u0119d pocz\u0105tkowy, produkuj\u0105c „Autobahn”, ale tu podejrzewam problemy z prawami), ale o Ultravox mo\u017cna si\u0119 by\u0142o postara\u0107. O Guru Guru te\u017c. No i oczywi\u015bcie m\u00f3g\u0142by si\u0119 pojawi\u0107 polski akcent w postaci SBB (p\u0142yta „Welcome”), ale na to pewnie potrzeba by by\u0142o nie cztero-, tylko dziesi\u0119ciop\u0142ytowego albumu.<\/p>\n

Na czwartej p\u0142ycie mamy niepublikowany dot\u0105d koncert z Meksyku z roku 1986 w sk\u0142adzie Moebius\/Plank\/Steffen. Ale najwi\u0119kszym zaskoczeniem jest dla mnie p\u0142yta nr 3 – zestaw remiks\u00f3w. Mo\u017cna si\u0119 by\u0142o domy\u015bla\u0107, \u017ce minimalistyczna motoryka nagra\u0144 Planka u\u0142atwi zadanie, ale wi\u0119kszo\u015b\u0107 wykonawc\u00f3w (w zestawie m.in. Walls, Automat, Justus Kohncke, Fujiya & Miyagi) podesz\u0142a do zadania delikatnie, nie niszcz\u0105c oryginalnej i subtelnej analogowej tkanki, wpuszczaj\u0105c do niej jedynie tu i \u00f3wdzie nieco mocniejszy beat. W sumie mn\u00f3stwo muzyki, w kt\u00f3rej b\u0119d\u0119 pewnie zakopany jeszcze przez znaczn\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 marca. <\/p>\n

A na blogu numer dwa – grupa Nurt<\/a>.<\/p>\n

\"\"<\/a>R\u00d3\u017bNI WYKONAWCY
\n„Who’s That Man: A Tribute to Conny Plank”<\/strong>
\nGr\u00f6nland Records 2013
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107: W sumie to jest z grubsza to, czego z dorobku Planka nale\u017ca\u0142oby pos\u0142ucha\u0107 w pierwszej kolejno\u015bci. Wi\u0119cej o ca\u0142ym projekcie tutaj<\/a>. <\/p>\n