\u015aroda, zgnieciona pomi\u0119dzy bolesnym poniedzia\u0142kiem i gro\u017anym wtorkiem a panicznym ko\u0144cem tygodnia, to dzie\u0144 najgorszy. Po raz kolejny po wyci\u015bni\u0119ciu ca\u0142ego dnia zostaje mi wi\u0119c w r\u0119kach tylko przegl\u0105d r\u00f3\u017cno\u015bci. <\/p>\n
Najpierw, zgodnie z tytu\u0142em, o The Streets<\/strong>. Z albumami Mike’a Skinnera mam tak: pierwsze dwa to oczywista oczywisto\u015b\u0107, ja nawet wol\u0119 dw\u00f3jk\u0119 ni\u017c jedynk\u0119. Potem mocny spadek formy na „Hardest Way To Make An Easy Living”, ale za chwil\u0119 lekkie odbicie (i pojawiaj\u0105cy si\u0119 coraz bardziej melancholijny ton, chwilami uroczo naiwny jak na ch\u0142opaka z dzielni) na „Everything Is Borrowed”. Nie zdziwi\u0142o mnie wi\u0119c to, \u017ce kr\u00f3ciutkie „Computers and Blues” (Warner) to powr\u00f3t do przyzwoitej formy, nie takiej jak na „A Grand Don’t Come For Free”, ale nie ma na co narzeka\u0107. Ale dzi\u015b wcze\u015bniej obudzi\u0142 si\u0119 Mariusz Herma, wi\u0119c po prostu polecam jego tekst<\/a>, a ja zostan\u0119 przy tej kr\u00f3tkiej impresji z pierwszego ods\u0142uchu.
\nCa\u0142o\u015bci nowej p\u0142yty cz\u0142owieka, kt\u00f3ry znudzi\u0142 si\u0119 muzyk\u0105 i ostatnio np. redaguje pras\u0119<\/a>, pos\u0142uchacie tutaj:<\/p>\n