Trzy dni temu zmar\u0142 Damo Suzuki. I jest to po\u017cegnanie z czwartym spo\u015br\u00f3d najwa\u017cniejszych cz\u0142onk\u00f3w grupy Can, kt\u00f3ry \u015bpiewa\u0142 na najwa\u017cniejszych w dorobku grupy p\u0142ytach. Smutne jak trzy poprzednie, ka\u017cdy z tych muzyk\u00f3w by\u0142 na sw\u00f3j spos\u00f3b wyj\u0105tkowy, ale do historii grupy nie b\u0119d\u0119 dzi\u015b wraca\u0142, bo przez ostatnie lata robi\u0142em to cz\u0119sto. Co teraz? Zosta\u0142o ich tylko dw\u00f3ch: najstarszy, czyli Irmin Schmidt, oraz ten, kt\u00f3ry lata temu odchodzi\u0142 z grupy w obawie o w\u0142asny stan zdrowia psychicznego, czyli Malcolm Mooney.\u00a0\u00a0<\/p>\n
Wczoraj w Studiu Lutos\u0142awskiego Marcin Masecki – w wybitnym wykonawczo trio z Jerzym Rogiewiczem i Maxem Much\u0105 – gra\u0142 premierowy koncert albumu Boleros y m\u00e1s<\/em>, kt\u00f3ry to wyst\u0119p, p\u00f3\u0142toragodzinny, oczywi\u015bcie wychodzi\u0142 znaczenie szerzej w stron\u0119 repertuaru latynoameryka\u0144skiego, piosenki znane z p\u0142yty<\/a> wzbogacaj\u0105c o inne, g\u0142\u00f3wnie instrumentalne. Co teraz? Bior\u0105c pod uwag\u0119 to, jak si\u0119 Masecki rozwija wokalnie – a dzi\u015b materia\u0142 wykonuje na \u017cywo chyba lepiej ni\u017c na p\u0142ycie – nie zdziwi\u0142aby mnie nawet jego autorska p\u0142yta z piosenkami po polsku.\u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0<\/p>\n\n\n\n\n\n\n