Jest pewnie kilka powod\u00f3w, dla kt\u00f3rych czyta si\u0119 recenzje. Poza tymi oczywistymi, o kt\u00f3rych wyk\u0142ada si\u0119 studentom na dziennikarstwie – poinformowaniem, \u017ce dana p\u0142yta w og\u00f3le wychodzi, wyg\u0142oszeniem opinii i pr\u00f3b\u0105 umiejscowienia tego, co us\u0142yszeli\u015bmy, na tle innych – jest jeden czysto psychologiczny. Potrzebujemy jakiej\u015b wsp\u00f3lnoty, cz\u0119sto szukamy po prostu potwierdzenia naszej opinii o czym\u015b. Normalna rzecz – i musz\u0119 przyzna\u0107, \u017ce jako recenzent te\u017c to miewam. O albumie Destroyer na przyk\u0142ad w og\u00f3le nie chcia\u0142o mi si\u0119 pisa\u0107. Nawet nie wiedzia\u0142em dlaczego, dop\u00f3ki nie trafi\u0142em dzi\u015b rano na recenzj\u0119 w „New York Magazine” do\u015b\u0107 rozgarni\u0119tego kolegi po fachu Nitsuha Abebe. Pisze on tak:<\/p>\n
Znajomy zasugerowa\u0142 mi ostatnio, \u017ce je\u015bli wykorzysta\u0107 to, co wida\u0107 w Internecie, do sporz\u0105dzenia listy najbardziej po\u017ca\u0142owania godnych rzeczy w historii ludzko\u015bci, lista wygl\u0105da\u0142aby tak:
\n1. Ludob\u00f3jstwo;
\n2. Gwa\u0142t;
\n3. Lubienie rzeczy, o kt\u00f3rych lubienie podejrzewaj\u0105 Was inni;
\n4. Morderstwo.
\nTen sam znajomy odgad\u0142 jednocze\u015bnie, \u017ce zesp\u00f3\u0142 Destroyer na pewno mi si\u0119 podoba.<\/p><\/blockquote>\nWszystko si\u0119 zgadza. Kanadyjski zesp\u00f3\u0142 Destroyer kierowany przez Daniela Bejara, gitarzyst\u0119 i wokalist\u0119 znanego te\u017c z szereg\u00f3w The New Pornographers, polubi\u0107 stosunkowo \u0142atwo. A zarazem – jak sugeruje dalej (ca\u0142a recenzja do znalezienia tutaj<\/a>) Abebe – \u0142atwo przej\u015b\u0107 nad nim do porz\u0105dku dziennego, bo niewiele mo\u017cna zyska\u0107 deklaruj\u0105c swoje uwielbienie dla p\u0142yty takiej jak „Kaputt”. Zbyt oczywista jest sympatia do czego\u015b, co si\u0119ga do wzorc\u00f3w takich jak Roxy Music, Steely Dan, Style Council czy Belle & Sebastian, bo to si\u0119 prawie ka\u017cdemu podoba. Ale dzi\u0119ki recenzji Amerykanina zauwa\u017cy\u0142em, \u017ce nie tylko ja mam podobny problem i mog\u0119 si\u0119 przyzna\u0107, \u017ce p\u0142yta z tandetnymi saksofonami w tle i do\u015b\u0107 banalnymi melodiami mo\u017ce si\u0119 okaza\u0107 coraz milsza w miar\u0119 up\u0142ywu czasu – bo kompozycja sk\u0142adnik\u00f3w jest taka jak u wy\u017cej wymienionych zespo\u0142\u00f3w. Nie przeszkadzaj\u0105 mi nawet te najbardziej prymitywne nawi\u0105zania do lat 80., jak motyw gitarowy z „Enola Gay” O.M.D. rozwini\u0119ty w kompletnie amatorsko zagran\u0105, na luzie wykonan\u0105 sol\u00f3wk\u0119, czy wreszcie zimnofalows linia basu (The Cure) w tym samym utworze „Savage Night At Opera”. A jeden ze znajomych motyw\u00f3w do tego stopnia mnie zmotywowa\u0142 do przeszukiwania oryginalnej piosenki, z kt\u00f3rej go znam, \u017ce postanowi\u0142em na tych \u0142amach urz\u0105dzi\u0107 jako przerywnik ma\u0142y konkurs, a zatem:<\/p>\n
JAKA TO MELODIA? <\/strong><\/p>\n