{"id":41927,"date":"2024-02-15T14:42:01","date_gmt":"2024-02-15T13:42:01","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=41927"},"modified":"2024-02-15T14:42:03","modified_gmt":"2024-02-15T13:42:03","slug":"kiedy-zgubilismy-cisze","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2024\/02\/15\/kiedy-zgubilismy-cisze\/","title":{"rendered":"Kiedy zgubili\u015bmy cisz\u0119?"},"content":{"rendered":"<p>Problem jest wi\u0119kszy i bardziej z\u0142o\u017cony ni\u017c ten kr\u00f3tki tekst, ale potraktujcie go jako lu\u017an\u0105 my\u015bl. Przysz\u0142a mi do g\u0142owy, gdy s\u0142ucha\u0142em <a href=\"https:\/\/recollectiongrm.bandcamp.com\/album\/la-nef-des-fous\">reedycji nagra\u0144<\/a> <strong>Roberta Cahena<\/strong> &#8211; kompozytora zwi\u0105zanego z francuskim GRM, kt\u00f3ry jednak p\u00f3\u017aniej uciek\u0142 w stron\u0119 pionierskich prac wideo (by\u0142y prezentowane w Polsce w Zach\u0119cie, a p\u00f3\u017aniej w Centrum WRO). Sama w sobie p\u0142yta <em>La nef des fous<\/em> nie jest mo\u017ce wyj\u0105tkowa (ciekawszy jest wydany w tym samym czasie album argenty\u0144skiego kompozytora <strong>Horacia Vaggione<\/strong>) &#8211; by\u0142o wiele takich pejza\u017cy d\u017awi\u0119kowych tworzonych \u015brodkami muzyki konkretnej, a na pocz\u0105tku lat 70. nie by\u0142y ju\u017c niczym nowym. Ale co\u015b w nich jednak jest &#8211; w pewnym momencie zwracamy uwag\u0119, jak wielkie znaczenie dla tych eksperymentalnych brzmie\u0144 odgrywa cisza. Wy\u0142aniaj\u0105 si\u0119 z niej, gasn\u0105. Cisza jest znakiem przestankowym &#8211; raz przecinkiem, innym razem ju\u017c \u015brednikiem. Jako kropka jest banalna &#8211; w tej roli znamy j\u0105 zewsz\u0105d. Ale te inne znaki przestankowe &#8211; a przysi\u0105g\u0142bym, \u017ce pos\u0142uguj\u0105ca si\u0119 ta\u015bm\u0105 muzyka konkretna zna r\u00f3wnie\u017c oparte na ciszy wykrzykniki czy pytajniki &#8211; troch\u0119 jednak zgubili\u015bmy, decyduj\u0105c si\u0119 na wype\u0142nianie utwor\u00f3w elektronicznych d\u017awi\u0119kiem, cho\u0107by najl\u017cejszym. No bo wiadomo &#8211; skoro nic nie gra, to znaczy, \u017ce si\u0119 sko\u0144czy\u0142o. Na koncercie &#8211; rzucamy si\u0119 do oklask\u00f3w. A w radiu &#8211; dzwoni\u0105 z kontroli technicznej, \u017ceby sprawdzi\u0107, czy realizator nie zasn\u0105\u0142 aby na posterunku, skoro na antenie tylko d\u0142uga, parosekundowa ju\u017c cisza.&nbsp; &nbsp; &nbsp;&nbsp;<\/p>\n\n\n<!--more-->\n\n\n\n<iframe style=\"border: 0; width: 100%; height: 120px;\" src=\"https:\/\/bandcamp.com\/EmbeddedPlayer\/album=2675703381\/size=large\/bgcol=ffffff\/linkcol=0687f5\/tracklist=false\/artwork=small\/transparent=true\/\" seamless=\"\"><a href=\"https:\/\/recollectiongrm.bandcamp.com\/album\/la-nef-des-fous\">La nef des fous by Robert Cahen<\/a><\/iframe>\n\n\n\n<iframe style=\"border: 0; width: 100%; height: 120px;\" src=\"https:\/\/bandcamp.com\/EmbeddedPlayer\/album=1477061162\/size=large\/bgcol=ffffff\/linkcol=0687f5\/tracklist=false\/artwork=small\/transparent=true\/\" seamless=\"\"><a href=\"https:\/\/recollectiongrm.bandcamp.com\/album\/schall-rechant\">\u2018Schall\u2019 \/ \u2018Rechant\u2019 by Horacio Vaggione<\/a><\/iframe>\n\n\n<p>Z praktycznych powod\u00f3w &#8211; i pewnie jeszcze z potrzeby wype\u0142niania przestrzeni cho\u0107by najcichszym d\u017awi\u0119kiem, tak jak zamalowujemy ka\u017cdy fragment bia\u0142ego t\u0142a na rysunku &#8211; zostaje nam ju\u017c g\u0142\u00f3wnie cisza w wersji przybli\u017conej. Jak w katalogu wytw\u00f3rni ECM, kt\u00f3ra zwyk\u0142a si\u0119 reklamowa\u0107 has\u0142em <em>Drugie najpi\u0119kniejsze brzmienie zaraz po ciszy<\/em>. Albo jak w tytule wydanej w\u0142a\u015bnie p\u0142yty <em>The Closest Thing to Silence<\/em>, dos\u0142ownie: Rzecz najbli\u017csza ciszy. T\u0119 ostatni\u0105 firmuje trio <strong>Ariel Kalma, Jeremiah Chiu i Marta Sofia Honer<\/strong>.\u00a0<\/p>\n<p>Kilka r\u00f3\u017cnych element\u00f3w ka\u017ce ten album od razu por\u00f3wnywa\u0107 z muzyk\u0105 eksperymentaln\u0105 lat 70. Po pierwsze, francuski kompozytor Ariel Kalma &#8211; ci\u0105gle bardzo aktywna posta\u0107, wspominana ju\u017c na tym blogu &#8211; tworzy\u0142 w studiu Groupe de Recherches Musicales (by\u0142 te\u017c w GRM-ie realizatorem, troch\u0119 jak nasz Eugeniusz Rudnik) i nagrania ze studia z lat 1976-1980 wykorzysta\u0142 przy tworzeniu albumu tria. Po drugie, Chiu i Honer, znani s\u0105 jako duet z p\u0142yty <em>Recordings from the \u00c5land Islands<\/em> oraz kr\u00f3tszego metra\u017cu <em>Leaving Grass Mountain<\/em>, a przy obu korzystali z narz\u0119dzi rodem ze studi\u00f3w eksperymentalnych: brzmie\u0144 generowanych oraz nagrywanych w z natury. Tyle \u017ce <em>The Closest&#8230;<\/em> to ca\u0142o\u015b\u0107 bardzo zwarta, w kt\u00f3rej nagrania terenowe wype\u0142niaj\u0105 w\u0142a\u015bciwie ka\u017cdy fragment, a kliniczna cisza nie wyst\u0119puje. Saksofonowy wst\u0119p Kalmy daje na to nadziej\u0119, ale za chwil\u0119 zalani zostajemy bezpiecznie d\u017awi\u0119kiem, ciep\u0142ym, niemaj\u0105cym wiele wsp\u00f3lnego z ryzykiem zwi\u0105zanym z chropowat\u0105, kanciast\u0105, \u015bwidruj\u0105c\u0105 i nierzadko agresywn\u0105 brzmieniowo muzyk\u0105 ze studi\u00f3w eksperymentalnych.\u00a0<\/p>\n<p>Nie znaczy to, \u017ce Kalma, Chiu i Honer stworzyli z\u0142y album. Przeciwnie: \u015bwietnie si\u0119 uzupe\u0142niaj\u0105 ich wizje muzyki &#8222;czwartego \u015bwiata&#8221; (tak lubi si\u0119 pozycjonowa\u0107 Kalma, troch\u0119 na wz\u00f3r Jona Hassella) oraz wsp\u00f3\u0142czesnej wersji pejza\u017cu d\u017awi\u0119kowego. P\u0142yty s\u0142ucha si\u0119 dobrze i \u0142atwo si\u0119 zgubi\u0107 pomi\u0119dzy starymi i nowymi brzmieniami muzyki konkretnej utopionymi w sosie ambientu i New Age. Je\u015bli Kalma &#8211; ze swoimi instrumentami d\u0119tymi (jest saksofonist\u0105 i flecist\u0105) &#8211; przypomina tak\u017ce minimalistyczne lata 70., muzyk\u0119 Jona Gibsona czy Terry&#8217;ego Rileya, to zbie\u017cno\u015b\u0107 cel\u00f3w z dwojgiem m\u0142odszych artyst\u00f3w musi by\u0107 doskona\u0142a. Ch\u0119tnie bym jednak tu i \u00f3wdzie t\u0119 doskona\u0142o\u015b\u0107 zniszczy\u0142 jakim\u015b przecinkiem albo \u015brednikiem.\u00a0\u00a0<\/p>\n<p><strong>ARIEL KALMA, JEREMIAH CHIU, MARTA SOFIA HONER <em>The Closest Thing to Silence<\/em><\/strong>, International Anthem 2024\u00a0<br \/><strong>HORACIO VAGGIONE <em>\u2018Schall\u2019 \/ \u2018Rechant\u2019<\/em><\/strong>, Recollection GRM 2024\u00a0<br \/><strong>ROBERT CAHEN <em>La nef des fous<\/em><\/strong>, Recollection GRM 2024\u00a0<\/p>\n\n\n<iframe style=\"border: 0; width: 350px; height: 470px;\" src=\"https:\/\/bandcamp.com\/EmbeddedPlayer\/album=4067863479\/size=large\/bgcol=ffffff\/linkcol=0687f5\/tracklist=false\/transparent=true\/\" seamless=\"\"><a href=\"https:\/\/intlanthem.bandcamp.com\/album\/the-closest-thing-to-silence\">The Closest Thing to Silence by Ariel Kalma, Jeremiah Chiu &amp; Marta Sofia Honer<\/a><\/iframe>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Problem jest wi\u0119kszy i bardziej z\u0142o\u017cony ni\u017c ten kr\u00f3tki tekst, ale potraktujcie go jako lu\u017an\u0105 my\u015bl. Przysz\u0142a mi do g\u0142owy, gdy s\u0142ucha\u0142em reedycji nagra\u0144 Roberta Cahena &#8211; kompozytora zwi\u0105zanego z francuskim GRM, kt\u00f3ry jednak p\u00f3\u017aniej uciek\u0142 w stron\u0119 pionierskich prac wideo (by\u0142y prezentowane w Polsce w Zach\u0119cie, a p\u00f3\u017aniej w Centrum WRO). Sama w sobie [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":41938,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[3,312,120,3319,3309,4009,7,5785,106],"tags":[4095,5201,5794],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/41927"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=41927"}],"version-history":[{"count":14,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/41927\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":41942,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/41927\/revisions\/41942"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media\/41938"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=41927"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=41927"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=41927"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}