{"id":421,"date":"2011-02-11T18:11:01","date_gmt":"2011-02-11T16:11:01","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=421"},"modified":"2011-02-12T00:10:42","modified_gmt":"2011-02-11T22:10:42","slug":"penderecki-aphex-twin-greenwood-pj-harvey","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2011\/02\/11\/penderecki-aphex-twin-greenwood-pj-harvey\/","title":{"rendered":"Penderecki + Aphex Twin + Greenwood (+PJ Harvey)"},"content":{"rendered":"

Najtrudniejsze s\u0105 chwile, kiedy co\u015b wiem, ale nie mog\u0119 si\u0119 tym podzieli\u0107 z lud\u017ami najbardziej zainteresowanymi, do kt\u00f3rych zaliczam w tym wypadku tak\u017ce czytelnik\u00f3w tego bloga. O wielkim przedsi\u0119wzi\u0119ciu, kt\u00f3re mia\u0142oby doprowadzi\u0107 do wsp\u00f3\u0142pracy Krzysztofa Pendereckiego z Jonnym Greenwoodem, s\u0142ysza\u0142em ju\u017c od do\u015b\u0107 dawna, ale \u017cy\u0142em w przekonaniu, \u017ce chodzi o Sacrum Profanum. Kiedy wi\u0119c og\u0142oszono tegoroczny program SP (Reich + Greenwood mi\u0119dzy innymi) pomy\u015bla\u0142em, \u017ce z Pendereckim si\u0119 nie uda\u0142o. Tymczasem w dzi\u015b og\u0142oszonym programie wrze\u015bniowego Europejskiego Kongresu Kultury we Wroc\u0142awiu b\u0119dzie i projekt Penderecki-Greenwood (ze wszech miar logiczny – Greenwood jest fanem KP od dawna), i drugi – wsp\u00f3lne przedsi\u0119wzi\u0119cie Pendereckiego z Aphex Twinem. Jakby tego by\u0142o ma\u0142o, instalacj\u0119 audiowizualn\u0105 na kongres przygotuje Brian Eno.<\/p>\n

To tyle kr\u00f3tkiego resume z dzisiejszej konferencji prasowej, bo pod Smole\u0144skiem, OFE czy Kubic\u0105 odbieraj\u0105cym od kard. Dziwisza kropl\u0119 krwi Jana Paw\u0142a II (ju\u017c s\u0142ysz\u0119 jak od jutra wszyscy polscy chorzy i cierpi\u0105cy zaczynaj\u0105 wydzwania\u0107 do krakowskiej kurii – w ko\u0144cu w Ko\u015bciele wszyscy jeste\u015bmy r\u00f3wni, nieprawda\u017c?) nietrudno ukry\u0107 wiadomo\u015bci kulturalne. Problem nie\u017ale puentuje pierwsze pytanie konferencji, skierowane do organizator\u00f3w Kongresu (a bardziej chyba do ministra kultury): Czy telewizyjna Jedynka albo Dw\u00f3jka b\u0119d\u0105 na bie\u017c\u0105co relacjonowa\u0107 wydarzenia zwi\u0105zane z imprezami we Wroc\u0142awiu?<\/p>\n

Obieca\u0142em jednak nie Pendereckiego, nie Greenwooda ani Aphex Twina, tylko PJ Harvey<\/strong>, kt\u00f3ra na p\u0142ycie „Let England Shake” wymy\u015bla si\u0119 od nowa – przynajmniej od strony wokali, przeci\u0105ganych wysokich nut, kt\u00f3re daj\u0105 efekt zawodzenia (i zawodu dla przynajmniej niekt\u00f3rych jej fan\u00f3w – ja te\u017c mam tu minimalne w\u0105tpliwo\u015bci), no i koncepcji p\u0142yty nowych czas\u00f3w wojny. Gdyby tylko album Harvey wyszed\u0142 rok, dwa lata wcze\u015bniej, wstrzeli\u0142by si\u0119 w klimat polityczny perfekcyjnie, a tak b\u0119dzie moim zdaniem odebrana przede wszystkim jako po prostu album z mocnymi piosenkami. Polityczne zaczepienie zauwa\u017c\u0105 i pokochaj\u0105 z miejsca fanatycy kultury brytyjskiej, bo do tamtego obszaru w pierwszej kolejno\u015bci si\u0119 odnosi.
\nSporo ju\u017c pisano o autoharfie, kt\u00f3ra w muzyce wokalistki wr\u00f3ci\u0142a ju\u017c na kameralnej p\u0142ycie „White Chalk”, a tutaj pojawia si\u0119 jako jeden z wielu element\u00f3w znacznie bogatszych aran\u017cy. Rzecz nie jest odkryciem epokowym – ma jako akompaniament w kobiecej wokalistyce d\u0142ug\u0105 histori\u0119, od Joni Mitchell po Joann\u0119 Newsom. P\u0142yt tej ostatniej PJ Harvey musia\u0142a notabene pilnie s\u0142ucha\u0107, kilka moment\u00f3w na nowej p\u0142ycie o tym \u015bwiadczy. <\/p>\n

Ja zwr\u00f3ci\u0142bym raczej uwag\u0119 na dyskretne, ale dodaj\u0105ce przestrzeni tej muzyce partie d\u0119ciak\u00f3w, oraz na ciep\u0142o zgrane gitary. W og\u00f3le „Let England Shake” to album perfekcyjnie nagrany (w starym ko\u015bciele, sesje trwa\u0142y bardzo d\u0142ugo, Flood za konsolet\u0105) i dobrze skomponowany, ze z\u0142otym strza\u0142em na pocz\u0105tek w postaci czterech kompozycji, z kt\u00f3rych ka\u017cda mog\u0142aby by\u0107 singlem. Zreszt\u0105 i p\u00f3\u017aniej zdarzaj\u0105 si\u0119 bardzo mocne kompozycje – z „Bitter Branches” i znakomit\u0105 folk-rockow\u0105 ko\u0144c\u00f3wk\u0105 „The Colour of the Earth”. W jej stylu zakotwiczyli si\u0119 tutaj raczej wsp\u00f3\u0142pracownicy: John Parrish i Mick Harvey, a kto wie, jak daleko odp\u0142yn\u0119\u0142aby autorka albumu, gdyby dzia\u0142a\u0142a sama. <\/p>\n

Mia\u0142em w\u0105tpliwo\u015bci, co do fragment\u00f3w tej p\u0142yty, ale z czasem „All and Everyone”, kt\u00f3re zm\u0119czy\u0142o mnie na pocz\u0105tku, uzna\u0142em za znakomity utw\u00f3r. Zaliczy\u0142em ju\u017c wiele przes\u0142ucha\u0144 tej p\u0142yty, ale z konieczno\u015bci via komputer i w s\u0142uchawkach, wi\u0119c nie do\u015b\u0107, \u017ceby uzna\u0107, czy to ju\u017c usprawiedliwia tak\u0105 ocen\u0119, ale gdy pr\u00f3buj\u0119 obiektywizowa\u0107, nie mam w\u0105tpliwo\u015bci: ta p\u0142yta zatrz\u0119sie nie tylko Angli\u0105.
\nA tak a propos tego, co na pocz\u0105tku – jestem g\u0142\u0119boko przekonany, \u017ce jej autorka przyjedzie w tym roku do Polski.<\/p>\n

\"\"<\/a>PJ HARVEY „Let England Shake”<\/strong>
\nIsland 2011
\n9\/10
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107:<\/strong> ca\u0142o\u015bci, z ca\u0142\u0105 pewno\u015bci\u0105. M\u00f3j aktualnie ulubiony utw\u00f3r: „The Glorious Country<\/del>Land”.<\/p>\n