{"id":4219,"date":"2013-03-05T16:24:41","date_gmt":"2013-03-05T15:24:41","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=4219"},"modified":"2013-03-05T16:29:02","modified_gmt":"2013-03-05T15:29:02","slug":"to-nie-jest-plyta-to-dokument-z-miedzystrefy","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2013\/03\/05\/to-nie-jest-plyta-to-dokument-z-miedzystrefy\/","title":{"rendered":"To nie p\u0142yta, to dokument z Mi\u0119dzystrefy"},"content":{"rendered":"

Ws\u0142uchiwanie si\u0119 w nowy album Bowiego, o kt\u00f3rym za kilka dni, okaza\u0142o si\u0119 na tyle wyczerpuj\u0105ce, \u017ce przyda\u0142a si\u0119 odskocznia: nagrania z wytw\u00f3rni Celluloid<\/strong> z lat 1979-1987. Dlaczego od razu odskocznia? Bo kompilacja „Change the Beat” to fajerwerk krzy\u017c\u00f3wek stylistycznych, zaskocze\u0144, prostych pomys\u0142\u00f3w. Nawet je\u015bli wiele z nich sta\u0142o si\u0119 \u015blepymi uliczkami ewolucji, dokumentuj\u0105 okres, gdy gdzie\u015b w tle za takim przyk\u0142adowym Bowiem (prze\u017cywaj\u0105cym sk\u0105din\u0105d w latach 80. – z grubsza bior\u0105c – najs\u0142abszy okres w karierze) i za tym wszystkim, co nam si\u0119 kojarzy z now\u0105 fal\u0105, scen\u0105 electro, schy\u0142kowymi latami funku, kry\u0142y si\u0119 liczne efemeryczne i zaskakuj\u0105ce historie. This compilation<\/em> – zacytujmy wst\u0119p – may look like a LP, but it is really a record<\/em>. Czyli: to, co wygl\u0105da jak p\u0142yta, w rzeczywisto\u015bci jest dokumentem. Wczesnych lat 80.<\/p>\n

Celluloid z Bowiem mieli co najmniej jedno wsp\u00f3lne \u017ar\u00f3d\u0142o inspiracji: Williama S. Burroughsa. Cytuje go muzyk numer jeden wytw\u00f3rni, Bill Laswell: „Jak mawia\u0142 Burroughs, Pary\u017c w latach 80. by\u0142 Mi\u0119dzystref\u0105, wolnym miejscem spotka\u0144, jak Tangier w latach 60.”. I duch Mi\u0119dzystrefy, dziwnego miejsca w przestrzeni, unosi si\u0119 nad dorobkiem firmy, kt\u00f3ra powsta\u0142a w\u0142a\u015bnie w Pary\u017cu pod koniec lat 70., za\u0142o\u017cona przez Gilberta Castro i Jeana Karakosa. Ten drugi, wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cyciel pisma „Actuel”, zajmowa\u0142 si\u0119 przy okazji importem walizkowym singli z londy\u0144skiego sklepu Rough Trade do Francji. Przywozi\u0142 m.in. Gang Of Four i Cabaret Voltaire. Celluloid Records by\u0142o zreszt\u0105 najpierw dystrybucj\u0105 i dopiero sukces we Francji singla reggae Errola Dunkleya „OK Fred” (tutaj<\/a> do obejrzenia, ale niekoniecznie) pozwoli\u0142 im na dobre rozkr\u0119ci\u0107 dzia\u0142alno\u015b\u0107 wydawnicz\u0105. Karakos wyjecha\u0142 do Nowego Jorku, pozna\u0142 Billa Laswella, m\u0142odego basist\u0119 i producenta, a ten sta\u0142 si\u0119 kluczow\u0105 osob\u0105 kszta\u0142tuj\u0105c\u0105 katalog wytw\u00f3rni. A poniewa\u017c \u0142\u0105czy\u0142 kompetencje jazzowe, funkowe i poszukiwania w kr\u0119gu nowych brzmie\u0144 (by\u0142 \u015bwie\u017co po sesji „My Life…” Byrne’a i Eno), nie ba\u0142 si\u0119 muzyki tanecznej, kooperacji z hiphopowcami i poszukiwa\u0144 w Afryce, sprowadzi\u0142 si\u0119 do Celluloida z ca\u0142ym dobrodziejstwem inwentarza i z zespo\u0142ami – eklektycznym Material oraz awangardowym Massacre z Fredem Frithem w sk\u0142adzie. Nazwisko mia\u0142 coraz g\u0142o\u015bniejsze – szczeg\u00f3lnie po sukcesie „Future Shock” Hancocka, gdzie gra\u0142 na basie – wi\u0119c by\u0142 w stanie przyci\u0105gn\u0105\u0107 do firmy wi\u0119cej ciekawych nazwisk, cho\u0107by jako go\u015bci specjalnych licznych sesji nagraniowych.<\/p>\n

Kompilacja to niez\u0142y spos\u00f3b, \u017ceby t\u0119 histori\u0119 pozna\u0107. Zreszt\u0105 prawie 20 lat temu by\u0142a ju\u017c jedna sk\u0142adanka – dorobek Celluloid zebrany i zdekonstruowany przez samego Laswella („Deconstruction. The Celluloid Recordings”). P\u0142yta z niemieckiego Strut Records przynosi cz\u0119\u015bciowo ten sam repertuar, cho\u0107 w bardziej eklektycznym wydaniu. Bardziej jeszcze zach\u0119ca do swobodnej podr\u00f3\u017cy przez \u015bcinki muzyczne z epoki. Wi\u0119cej tutaj rodzynk\u00f3w z historii francuskiej nowej fali, jak cho\u0107by „Disco Rough” Mathematiques Modernes, kt\u00f3re jest rodzajem brakuj\u0105cego ogniwa pomi\u0119dzy motoryk\u0105 krautrockow\u0105 a disco: <\/p>\n