{"id":42378,"date":"2024-03-12T11:00:24","date_gmt":"2024-03-12T10:00:24","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=42378"},"modified":"2024-03-12T11:05:32","modified_gmt":"2024-03-12T10:05:32","slug":"jak-zboczyc-z-drogi-rocka","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2024\/03\/12\/jak-zboczyc-z-drogi-rocka\/","title":{"rendered":"Jak zboczy\u0107 z drogi rocka"},"content":{"rendered":"

I – dodajmy – mie\u0107 z tego du\u017co satysfakcji. Nie powiem, \u017ce pytacie o to w listach, bo poza cyfrow\u0105 korespondencj\u0105 dostaj\u0119 ostatnio tylko promocyjne kartki od nowych artyst\u00f3w popowych (taka moda – dzi\u015b b\u0119dzie o tym w j\u0119zykowej rubryce na \u0142amach POLITYKI). Ale sam si\u0119 czasem zastanawiam, jak przej\u015b\u0107 od ciekawego, ale jednak rockowego nagrania do jazzowej improwizacji, kt\u00f3ra jest tak odmienna pod ka\u017cdym wzgl\u0119dem: aran\u017cacyjnym, brzmieniowym, formalnym. Gdzie jest ta magiczna granica, kt\u00f3ra pozwala ze strefy rockowej przeskoczy\u0107 do miejsca, z kt\u00f3rego i\u015b\u0107 mo\u017cna ju\u017c praktycznie w dowolnym kierunku, bo forma w \u017caden spos\u00f3b nie ogranicza? Odpowied\u017a na to pytanie jest jednocze\u015bnie opowie\u015bci\u0105 o tym, jak si\u0119 wyzwoli\u0107 z tej rockowej formy, zwykle niepozbawionej wigoru, nie zawsze nudnej, ale na dalsz\u0105 met\u0119 jednak przewidywalnej.\u00a0 Oczywi\u015bcie, s\u0105 takie p\u0142yty. Na albumie Speak, Moment <\/em>taki punkt znalaz\u0142em.\u00a0 \u00a0 \u00a0<\/p>\n\n\n\n\n\n

Oczywi\u015bcie tym zbawiennym punktem, wok\u00f3\u0142 kt\u00f3rego wszystko mo\u017cna po\u0142\u0105czy\u0107, jest warstwa perkusyjna. Je\u015bli macie dobrego perkusist\u0119, przemieszczanie si\u0119 pomi\u0119dzy konwencjami okazuje si\u0119 prostsze. I w muzyce tria, kt\u00f3re tworz\u0105 Dave Harrington (znany m.in. z Darkside, w kt\u00f3rym grywa z Nicolasem Jaarem), Patrick Shiroishi (znany m.in. z Fuubutsushi) oraz Max Jaffe, mo\u017cecie najbardziej lubi\u0107 tego pierwszego (gitarzyst\u0119) lub drugiego (saksofonist\u0119), ale to trzeci (perkusista) opisuje przestrze\u0144 spotkania. Jaffe, znany z formacji Elder Ones, a tak\u017ce\u00a0 ze wsp\u00f3\u0142pracy z Jamesem Brandonem Lewisem, Ev\u0105 Mendoz\u0105 czy Cassem McCombsem, to na Speak, Moment<\/em> posta\u0107 kluczowa, s\u0142yszalna w\u0142a\u015bciwie ca\u0142y czas. Cho\u0107 gra niezwykle g\u0119sto i efektownie, pracuje g\u0142\u00f3wnie na to, by stworzy\u0107 warunki do spotkania dw\u00f3ch pozosta\u0142ych muzyk\u00f3w. Ci wymieniaj\u0105 si\u0119 liderskimi rolami, co s\u0142ycha\u0107 od samego pocz\u0105tku: w Staring Into the Imagination<\/em> s\u0142yszymy przede wszystkim delikatny, rozedrgany i pe\u0142en emocji, a zarazem dobrze kontrolowany ton Shiroishiego. Muzyka, kt\u00f3rego bardzo lubi\u0119, cho\u0107 z zapa\u0142em przeskakuje z kontekst\u00f3w lirycznych (jak w tym utworze) do brutalnie noise’owych. Tu ociera si\u0119 momentami o melodyjn\u0105 fraz\u0119 etio-jazzu. W How to Draw Buildings<\/em> mamy z kolei rozbudowane solo Harringtona – Shiroishi gra na tamburynie i dopiero w drugiej cz\u0119\u015bci wchodzi z dobrze miksuj\u0105c\u0105 si\u0119 w kulminacji utworu parti\u0105 saksofonu altowego. Czy musz\u0119 dorzuca\u0107, \u017ce za miks odpowiada r\u00f3wnie\u017c Max Jaffe? Mora\u0142 z tej ekscytuj\u0105cej p\u0142yty z muzyk\u0105 improwizowan\u0105 – pe\u0142nej melodii i bardzo przyst\u0119pnej dla rockowej publiczno\u015bci (s\u0142ycha\u0107, \u017ce Harrington by\u0142 fanem Crimsona i Grateful Dead) – jest taki, \u017ce z rockowej \u015bcie\u017cki mo\u017cecie zboczy\u0107 w dowolnym momencie, je\u015bli prowadzi was zdolny perkusista.\u00a0 \u00a0 \u00a0\u00a0<\/p>\n

DAVE HARRINGTON, MAX JAFFE, PATRICK SHIROISHI Speak, Moment<\/em><\/strong>, AKP Records 2024<\/p>\n\n\n