{"id":42791,"date":"2024-04-11T14:28:38","date_gmt":"2024-04-11T12:28:38","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=42791"},"modified":"2024-04-11T14:29:14","modified_gmt":"2024-04-11T12:29:14","slug":"meczenstwo-i-nonszalancja","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2024\/04\/11\/meczenstwo-i-nonszalancja\/","title":{"rendered":"M\u0119cze\u0144stwo i nonszalancja"},"content":{"rendered":"<p>Nonszalancja to pracowa\u0107 ci\u0119\u017cko wiele miesi\u0119cy nad utworem, kt\u00f3ry zostanie zaprezentowany raz, a potem jego losy pozostan\u0105 niepewne. Grany b\u0119dzie z rzadka, dla ograniczonej publiczno\u015bci, a nie dost\u0119pny na zawo\u0142anie w streamingu (jak prawie wszystko w dzisiejszych czasach). Na co\u015b takiego zdecydowa\u0142 si\u0119 Stefan Weso\u0142owski, przygotowuj\u0105c now\u0105, imponuj\u0105c\u0105 muzyk\u0119 na orkiestr\u0119 i ch\u00f3r do niemego (ale wci\u0105\u017c bardzo wymownego) filmu <em>M\u0119cze\u0144stwo Joanny D&#8217;Arc<\/em> Carla Theodora Dreyera. W ten spos\u00f3b warszawski Timeless Film Festival doczeka\u0142 si\u0119 wyj\u0105tkowej inauguracji. Dzi\u015b ci\u0105g dalszy tej nonszalanckiej serii &#8211; us\u0142yszymy muzyk\u0119 Eiko Ishibashi do wsp\u00f3\u0142czesnego (!) filmu niemego <em>Gift,<\/em> nakr\u0119conego tylko do projekcji z jej muzyk\u0105 na \u017cywo. Czyli je\u015bli ktokolwiek siedzi na widowni, to Ishibashi, autorka muzyki do <em>Drive My Car<\/em> (stworzonej dla Ryusuke Hamaguchiego, kt\u00f3ry pom\u00f3g\u0142 jej w pracy nad <em>Gift<\/em>) i artystyczna\/\u017cyciowa partnerka Jima O&#8217;Rourke&#8217;a, z pewno\u015bci\u0105 jest na sali. Takie akty nonszalancji godne s\u0105 odnotowania. Podobnie jak nowa epka <strong>Mei Semones<\/strong>.<\/p>\n\n\n<!--more-->\n\n\n\n\n<p>Nie zd\u0105\u017cy\u0142em w tym tygodniu z kolejn\u0105 ods\u0142on\u0105 cyklu S\u0142ucham, ale tych 18 minut kameralnego popu mieszkaj\u0105cej na Brooklynie Japonki to co\u015b, z czym trzeba zd\u0105\u017cy\u0107 zanim ju\u017c wszyscy przekonaj\u0105 si\u0119 o jej talencie. <em>Kabutomushi<\/em> to rzecz lekka jak mg\u0142a, a zarazem ma ci\u0119\u017car gatunkowy dobrze napisanych i kapitalnie zaaran\u017cowanych piosenek. Efekt tego jest taki, jak gdyby Suzanne Vega nagra\u0142a p\u0142yt\u0119 po japo\u0144sku i jeszcze w aran\u017cacjach wspomnianego wy\u017cej Jima O&#8217;Rourke&#8217;a. W ten spos\u00f3b brzmi wiele partii gitarowych Semones, cho\u0107 ta z utworu <em>Wakare No Kotoba<\/em>. Smyczki (NOah Leong, Claudius Agrippa) maj\u0105 w sobie polot rzadko s\u0142yszany w popie &#8211; czy cho\u0107by i J-popie, bo oczywi\u015bcie autork\u0119 wpisuje si\u0119 do tej geograficznej szuflady. Nie rozumiem tekst\u00f3w, ale i bez nich wybra\u0142bym t\u0119 epk\u0119 jako (poza Drahl\u0105) ulubione wydawnictwo w tym tygodniu. A moim nonszalanckim wk\u0142adem w t\u0119 sytuacj\u0119 niech b\u0119dzie fakt, \u017ce wol\u0119 si\u0119 skupia\u0107 na niedawnej uczennicy muzycznego college&#8217;u w Bostonie ni\u017c na grupie Vampire Weekend. Cho\u0107 ta ostatnia nagra\u0142a i wyda\u0142a jedn\u0105 z najlepszych p\u0142yt w swojej karierze &#8211; a smyczki i na niej s\u0105. Ale pisa\u0107 ci\u0105gle o tym samym to z kolei m\u0119cze\u0144stwo.\u00a0 \u00a0\u00a0<\/p>\n<p><strong>MEI SEMONES <em>Kabutomushi<\/em><\/strong>, Bayonet 2024\u00a0<\/p>\n\n\n<iframe style=\"border: 0; width: 350px; height: 470px;\" src=\"https:\/\/bandcamp.com\/EmbeddedPlayer\/album=2322436978\/size=large\/bgcol=ffffff\/linkcol=0687f5\/tracklist=false\/transparent=true\/\" seamless><a href=\"https:\/\/meisemones.bandcamp.com\/album\/kabutomushi\">Kabutomushi by Mei Semones<\/a><\/iframe>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Nonszalancja to pracowa\u0107 ci\u0119\u017cko wiele miesi\u0119cy nad utworem, kt\u00f3ry zostanie zaprezentowany raz, a potem jego losy pozostan\u0105 niepewne. Grany b\u0119dzie z rzadka, dla ograniczonej publiczno\u015bci, a nie dost\u0119pny na zawo\u0142anie w streamingu (jak prawie wszystko w dzisiejszych czasach). Na co\u015b takiego zdecydowa\u0142 si\u0119 Stefan Weso\u0142owski, przygotowuj\u0105c now\u0105, imponuj\u0105c\u0105 muzyk\u0119 na orkiestr\u0119 i ch\u00f3r do niemego [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":42794,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[3319,4009,3666,5785,106],"tags":[5818],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/42791"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=42791"}],"version-history":[{"count":4,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/42791\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":42796,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/42791\/revisions\/42796"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media\/42794"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=42791"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=42791"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=42791"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}