{"id":42870,"date":"2024-04-16T11:43:58","date_gmt":"2024-04-16T09:43:58","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=42870"},"modified":"2024-04-16T11:49:47","modified_gmt":"2024-04-16T09:49:47","slug":"fletowa-era","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2024\/04\/16\/fletowa-era\/","title":{"rendered":"Fletowa era"},"content":{"rendered":"<p>Nie zagl\u0105dajcie do tego wpisu ci, kt\u00f3rych odstr\u0119cza my\u015bl o s\u0142uchaniu poezji na tle harfy i fletu shakuhachi. A tak\u017ce ci, kt\u00f3rzy Shabak\u0119 Hutchingsa lubi\u0105 tylko jako saksofonist\u0119 &#8211; chyba \u017ce od razu przeskocz\u0105 do utworu <em>Breathing<\/em> pod koniec jego nowej p\u0142yty <em>Perceive Its Beauty, Acknowledge Its Grace<\/em>. <strong>Shabaka<\/strong> bowiem og\u0142osi\u0142 wszem i wobec, \u017ce robi sobie przerw\u0119 od grania na tenorze, ale od razu z\u0142ama\u0142 s\u0142owo i na moment od\u0142o\u017cy\u0142 flety i klarnety, \u017ceby chwyci\u0107 za instrument, kt\u00f3ry zrobi\u0142 z niego gwiazd\u0119. Gdyby t\u0105 gwiazd\u0105 nie by\u0142, wytw\u00f3rnia Impulse! nie opublikowa\u0142aby mu p\u0142yty nagranej w s\u0142ynnym studiu Rudy&#8217;ego Van Geldera w New Jersey. A na li\u015bcie wsp\u00f3\u0142pracownik\u00f3w nie by\u0142oby tych wszystkich wyj\u0105tkowych postaci: Mosesa Sumneya, Saula Williamsa, rapera Elucida, Floating Points, Esperanzy Spalding, Brandee Younger czy wreszcie Andr\u00e9 3000, innego g\u0142osiciela fletowej rewolucji. Shabaka jest technicznie lepszy i ciekawszy w tym, co na te flety napisa\u0142, niemniej jednak <em>Perceive&#8230;, <\/em>cho\u0107 mo\u017ce by\u0107 zaskoczeniem w jego dyskografii (szczeg\u00f3lnie je\u015bli kto\u015b przegapi\u0142 epk\u0119 <em>Afrikan Culture<\/em>), nie b\u0119dzie szokiem na poziomie og\u00f3lnym: New Age i spiritual jazz wracaj\u0105 pe\u0142n\u0105 par\u0105, zatem album niemal pozbawiony partii sekcji rytmicznej (perkusja pojawia si\u0119 trzy razy, bas dwukrotnie) nie jest rewolucj\u0105. Cho\u0107 po kilkukrotnym przes\u0142uchaniu tej p\u0142yty wierz\u0119, \u017ce powsta\u0142 z jakiej\u015b wyra\u017anej potrzeby &#8211; nie tylko dla wype\u0142nienia grafiku studia i wytw\u00f3rni.\u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0\u00a0<\/p>\n\n\n<!--more-->\n\n\n\n<iframe width=100% height=\"315\" src=\"https:\/\/www.youtube.com\/embed\/JuhIjzRW2Sg?si=-X9-TpItuAAErEva\" title=\"YouTube video player\" frameborder=\"0\" allow=\"accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture; web-share\" referrerpolicy=\"strict-origin-when-cross-origin\" allowfullscreen><\/iframe>\n\n\n<p>Powody s\u0105 zapewne analogiczne do tych, kt\u00f3re pcha\u0142y tw\u00f3rc\u00f3w spiritual jazzu do zanurzenia w kulturze swoich afryka\u0144skich przodk\u00f3w i w modnych w czasach hipisowskich inspiracj\u0105 Wschodem. Wiele fragment\u00f3w na nowym albumie ma swoich poprzednik\u00f3w na p\u0142ytach Alice Coltrane czy Pharoah Sandersa &#8211; te partie harfy, ta lekka transowo\u015b\u0107 &#8211; ale te\u017c Steve&#8217;a Roacha i nurtu New Age. Centralne<em> I&#8217;ll Do Whatever You Want<\/em> kojarzy\u0107 si\u0119 mo\u017ce z nagraniami Manuela G\u00f6ttschinga &#8211; w szczeg\u00f3lno\u015bci partie gitarowe Dave&#8217;a Okumu odnosz\u0105 si\u0119 do muzyki niemieckiego kompozytora wprost.\u00a0<\/p>\n<p>Pierwszy kontakt z albumem mo\u017ce by\u0107 trudny: to muzyka, kt\u00f3ra poza mo\u017ce zwartym rytmicznie i dziarsko rapowanym <em>Body to Inhabit<\/em> czy fragmentami wspomnianym ju\u017c utworem <em>Breathing<\/em> jest utrzymana w wolnym lub bardzo wolnym tempie. Jest bardzo a\u017curowa, lekka, niemal rozpuszcza si\u0119 w powietrzu. Trzeba si\u0119 w tej muzyce zanurzy\u0107, oswoi\u0107, \u017ceby dostrzec szczeg\u00f3\u0142, ukryte bogactwo, kt\u00f3re pojawia si\u0119 tu raczej na poziomie szept\u00f3w ni\u017c krzyk\u00f3w. Zaczyna\u0142em s\u0142ucha\u0107 tego albumu troch\u0119 jakbym odbiera\u0142 co\u015b, co jest do pewnego stopnia kaprysem artystycznym &#8211; jak na niedawnym albumie Andr\u00e9 3000 &#8211; ale ko\u0144czy\u0142em ju\u017c w zachwycie nad tym, \u017ce to tak dojrza\u0142a p\u0142yta Shabaki jako kompozytora. A teraz b\u0119d\u0119 pewnie s\u0142ucha\u0107 wymiennie z <em>Promises<\/em> Floating Points i Pharoah Sandersa &#8211; klucz jest ten sam, cho\u0107 du\u017co bardziej kameralnie, a g\u0142\u00f3wny instrument to flet &#8211; japo\u0144ski shakuhachi, bambusowy lub peruwia\u0144ski quena.\u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0<\/p>\n<p><strong>SHABAKA <em>Perceive Its Beauty, Acknowledge Its Grace<\/em><\/strong>, Impulse! 2024<\/p>\n\n\n<iframe width=100% height=\"315\" src=\"https:\/\/www.youtube.com\/embed\/pjWPGNuaGoM?si=NzBSSfJ1O9Bi27Xo\" title=\"YouTube video player\" frameborder=\"0\" allow=\"accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture; web-share\" referrerpolicy=\"strict-origin-when-cross-origin\" allowfullscreen><\/iframe>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Nie zagl\u0105dajcie do tego wpisu ci, kt\u00f3rych odstr\u0119cza my\u015bl o s\u0142uchaniu poezji na tle harfy i fletu shakuhachi. A tak\u017ce ci, kt\u00f3rzy Shabak\u0119 Hutchingsa lubi\u0105 tylko jako saksofonist\u0119 &#8211; chyba \u017ce od razu przeskocz\u0105 do utworu Breathing pod koniec jego nowej p\u0142yty Perceive Its Beauty, Acknowledge Its Grace. Shabaka bowiem og\u0142osi\u0142 wszem i wobec, \u017ce [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":42873,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[3,312,120,3319,3309,4009,4993,7,5785,106],"tags":[5489],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/42870"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=42870"}],"version-history":[{"count":7,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/42870\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":42878,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/42870\/revisions\/42878"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media\/42873"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=42870"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=42870"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=42870"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}