{"id":42879,"date":"2024-04-18T17:14:47","date_gmt":"2024-04-18T15:14:47","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=42879"},"modified":"2024-04-18T17:14:49","modified_gmt":"2024-04-18T15:14:49","slug":"slucham-still-house-plants-weston-olencki-poloz-caroline-davis-wendy-eisenberg","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2024\/04\/18\/slucham-still-house-plants-weston-olencki-poloz-caroline-davis-wendy-eisenberg\/","title":{"rendered":"S\u0142ucham: Still House Plants, Weston Olencki, Po\u0142oz, Caroline Davis &#038; Wendy Eisenberg"},"content":{"rendered":"<p>Publikacj\u0119 niedawnej notki blogowej o Shabace zamkn\u0119\u0142a na Facebooku dyskusja na temat tego, czy lekkie mo\u017ce by\u0107 trudne w odbiorze (lub odwrotnie). Dzi\u015b b\u0119dzie raczej o tym, \u017ce trudne mo\u017ce by\u0107 pi\u0119kne. Bo p\u0142yta londy\u0144skiego tria <strong>Still House Plants<\/strong> zatytu\u0142owana <em>If I Don&#8217;t Make It, I Love You<\/em> (Bison), jedna z najlepszych p\u0142yt tygodnia, jest pi\u0119kna, owszem, ale trzeba si\u0119 przebi\u0107 do tego pi\u0119kna poprzez estetyk\u0119 surow\u0105 i klimat do\u015b\u0107 ponury. We wtorkowym HCH w Tr\u00f3jce s\u0142uchali\u015bmy tego przed rozdzieraj\u0105cymi ponuro\u015bci\u0105 piosenkami Nico i mia\u0142o to sens. Jess Hickie-Kallenbach jest wprawdzie lepiej przygotowan\u0105 muzycznie wokalistk\u0105, ale ma si\u0119 wra\u017cenie, \u017ce tym g\u0142\u0119bokim tonem wy\u015bpiewywa\u0142aby teksty piosenek z nowej p\u0142yty SHP nawet gdyby pozostali muzycy (Finlay Clark na gitarze i David Kennedy na perkusji) przestali gra\u0107. Ba, \u017ce w og\u00f3le nie s\u0142ucha tego, co obok &#8211; z okolic Scotta Walkera przeskakuje w okolice Amy Winehouse (t\u0119 soulowo\u015b\u0107 zauwa\u017cy\u0142 poza anten\u0105 red. JH), a oni zasadniczo chyba pr\u00f3buj\u0105 za ni\u0105 nad\u0105\u017cy\u0107, akompaniuj\u0105c jej w trybie bardziej wolnej improwizacji, momentami z pogranicza free. I jak to przy takiej muzyce &#8211; brzmi to jak szukanie miejsc, w kt\u00f3rych ten osobny klimat tekst\u00f3w i muzyka b\u0119d\u0105c\u0105 rozmontowan\u0105 ca\u0142kiem rockow\u0105 formu\u0142\u0105 si\u0119 przetn\u0105. A gdy si\u0119 ju\u017c przecinaj\u0105 i wspomagaj\u0105, jest \u015bwietnie. Ale pewnie ju\u017c ok\u0142adka w &#8222;The Wire&#8221; i mit, kt\u00f3ry ur\u00f3s\u0142 wok\u00f3\u0142 tria na londy\u0144skiej scenie eksperymentalnej, przekona\u0142y, kogo mia\u0142y przekona\u0107.\u00a0 \u00a0 \u00a0\u00a0<\/p>\n\n\n<!--more-->\n\n\n\n<iframe style=\"border: 0; width: 100%; height: 120px;\" src=\"https:\/\/bandcamp.com\/EmbeddedPlayer\/album=875823567\/size=large\/bgcol=ffffff\/linkcol=0687f5\/tracklist=false\/artwork=small\/transparent=true\/\" seamless><a href=\"https:\/\/stillhouseplants.bandcamp.com\/album\/if-i-don-t-make-it-i-love-u\">If I don\u2019t make it, I love u by Still House Plants<\/a><\/iframe>\n\n\n<p>\u015awietnie, a nawet &#8211; jak sobie wpisa\u0142em w notesie: monumentalnie dobrze &#8211; jest na duetowej p\u0142ycie <em>Accept When<\/em> (Astral Spirits), kt\u00f3r\u0105 nagra\u0142y <strong>Caroline Davis i Wendy Eisenberg<\/strong>. Tu te\u017c mamy kameraln\u0105 i do\u015b\u0107 momentami surow\u0105 formu\u0142\u0119, nieco dysonans\u00f3w, a zarazem piosenki &#8211; troch\u0119 jak u tria z Londynu, tylko jednak w formule bli\u017cszej jeszcze jazzowej improwizacji. Sam pomys\u0142 tego duetu wydawa\u0142 mi si\u0119 cudowny, bo obie te instrumentalistki bardzo ceni\u0119. I obie s\u0105 u nas ci\u0105gle &#8211; jak mi si\u0119 wydaje &#8211; mocno niedocenione. Eisenberg ostatnio przyjecha\u0142a gra\u0107 w kwartecie Billa Orcutta, ale przecie\u017c jej autorskie p\u0142yty brzmi\u0105 r\u00f3wnie ciekawie. O melodyjno\u015bci saksofonowej frazy Davis <a href=\"https:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/2021\/08\/27\/sax-sax-sax\/\">zdarzy\u0142o mi si\u0119 pisa\u0107<\/a>. Du\u017co si\u0119 m\u00f3wi o wzajemnym s\u0142uchaniu si\u0119 jako wa\u017cnym elemencie wsp\u00f3\u0142pracy &#8211; a te dwie artystki s\u0142uchaj\u0105 si\u0119 w spos\u00f3b perfekcyjny. To, w jaki spos\u00f3b zostawiaj\u0105 dla siebie miejsce, w jaki spos\u00f3b dopowiadaj\u0105 co\u015b w tle, jest na poziomie geniuszu &#8211; nawet je\u015bli to, co najmocniejsze w sferze formy, dostajemy w kilku pierwszych utworach na p\u0142ycie. Z lekk\u0105 pomoc\u0105 Grega Sauniera &#8211; jako perkusisty i autora miks\u00f3w &#8211; uda\u0142o im si\u0119 nagra\u0107 p\u0142yt\u0119, po kt\u00f3r\u0105 ustawia\u0142bym si\u0119 w kolejkach, niczym po piosenkowe albumy z udzia\u0142em Mary Halvorson.\u00a0 \u00a0<\/p>\n\n\n<iframe style=\"border: 0; width: 100%; height: 120px;\" src=\"https:\/\/bandcamp.com\/EmbeddedPlayer\/album=2148933194\/size=large\/bgcol=ffffff\/linkcol=0687f5\/tracklist=false\/artwork=small\/transparent=true\/\" seamless><a href=\"https:\/\/daviseisenberg.bandcamp.com\/album\/accept-when\">Accept When by Caroline Davis &amp; Wendy Eisenberg<\/a><\/iframe>\n\n\n<p>Skoro ju\u017c za spraw\u0105 Eisenberg dotarli\u015bmy w okolice ameryka\u0144skiego folku &#8211; <strong>Weston Olencki<\/strong> na <em>I Went to Dance<\/em> pokazuje, co robi muzyk od Americany, gdy mu krzykn\u0105 &#8222;zr\u00f3bcie ha\u0142as&#8221;. A powa\u017cniej: jest oczywi\u015bcie w country i folku potencja\u0142 noise&#8217;owy, to jasne. Jak we wszystkim. Cho\u0107 inny &#8211; eksponuj\u0105cy zgrzyty, rezonanse i sk\u0142adowe harmoniczne brzmie\u0144 instrument\u00f3w strunowych. I to w\u0142a\u015bnie wykorzystuje Olencki (rodem z Karoliny Po\u0142udniowej, mieszka w Berlinie) w swojej kompozycji dla kuratorskiej serii Longform Editions. Ta mia\u0142a w og\u00f3le niesamowity tydzie\u0144 (Piotr Kurek! Daniel Bachman! Chuck Johnson!), ale to <em>I Went to the Dance<\/em>, z zrealizowane wykorzystaniem mikrofonowej gitary kolejnej &#8211; drugiej w tym duecie &#8211; niebinarnej osoby kompozytorskiej (Jules Reidy), wydaje si\u0119 najciekawszym utworem, tej partii. Harry Smith spotyka Harry&#8217;ego Partcha i id\u0105 na sesj\u0119 do La Monte Younga. Niesamowity jest ten fina\u0142owy dron, stworzony w tak naturalny spos\u00f3b, bez napinania si\u0119 na awangard\u0119. Ka\u017cda prowincja powinna mie\u0107 swojego Olenckiego.<\/p>\n\n\n<iframe style=\"border: 0; width: 100%; height: 120px;\" src=\"https:\/\/bandcamp.com\/EmbeddedPlayer\/track=1998357064\/size=large\/bgcol=ffffff\/linkcol=0687f5\/tracklist=false\/artwork=small\/transparent=true\/\" seamless><a href=\"https:\/\/longformeditions.bandcamp.com\/track\/i-went-to-the-dance-feat-jules-reidy\">I Went to the Dance (feat. Jules Reidy) by Weston Olencki<\/a><\/iframe>\n\n\n<p>Czwarta p\u0142yta w tym tygodniowym zestawie to album <strong>Po\u0142oza<\/strong>, znanego te\u017c jako Deuce. Pod tytu\u0142em <em>What Kind of Flower Are You?<\/em> (Mik.Musik!) dostajemy rodzaj d\u017awi\u0119kowego memuaru, kt\u00f3ry w ciekawy spos\u00f3b eksperymentaln\u0105, mroczn\u0105 materi\u0119 elektroniczn\u0105, od czasu do czasu okraszon\u0105 mocniejszym beatem, \u0142\u0105czy z elementami znacznie przyst\u0119pniejszych form nowofalowych, dla kt\u00f3rych osi\u0105 jest z kolei gitara basowa. <em>Muzyka elektroniczna, ale w kt\u00f3r\u0105 stron\u0119 pan tak bardziej zmierza? Vangelis?<\/em> &#8211; pyta kierowca w taks\u00f3wce (co\u015b jak kolejny kolejny odcinek cyklu <em>Taxi, <\/em>swoj\u0105 drog\u0105 ostatnio podj\u0119tego te\u017c przez Pablopavo). I to co\u015b, co mo\u017cna uzna\u0107 za jaki\u015b klucz do odbioru p\u0142yty &#8211; podobnie jak has\u0142o z tytu\u0142u jednego z utwor\u00f3w: <em>retired popster<\/em>. Ca\u0142o\u015b\u0107 p\u0142ynie zaskakuj\u0105co sp\u00f3jnie jak na rozstrza\u0142 stylistyczny, a ca\u0142a ta &#8211; niemal emerycka w\u0142a\u015bnie &#8211; wolno\u015b\u0107 od napinania si\u0119 dobrze s\u0142u\u017cy nowej muzyce Po\u0142oza, gotowej \u015bcie\u017cce do jakiego\u015b przesyconego melancholi\u0105 filmu.\u00a0 \u00a0\u00a0<\/p>\n\n\n<iframe style=\"border: 0; width: 100%; height: 120px;\" src=\"https:\/\/bandcamp.com\/EmbeddedPlayer\/album=2470429981\/size=large\/bgcol=ffffff\/linkcol=0687f5\/tracklist=false\/artwork=small\/transparent=true\/\" seamless><a href=\"https:\/\/mikmusikarchive.bandcamp.com\/album\/what-kind-of-flower-are-you\">WHAT KIND OF FLOWER ARE YOU? by PO\u0141OZ<\/a><\/iframe>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Publikacj\u0119 niedawnej notki blogowej o Shabace zamkn\u0119\u0142a na Facebooku dyskusja na temat tego, czy lekkie mo\u017ce by\u0107 trudne w odbiorze (lub odwrotnie). Dzi\u015b b\u0119dzie raczej o tym, \u017ce trudne mo\u017ce by\u0107 pi\u0119kne. Bo p\u0142yta londy\u0144skiego tria Still House Plants zatytu\u0142owana If I Don&#8217;t Make It, I Love You (Bison), jedna z najlepszych p\u0142yt tygodnia, jest [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":42889,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[3,3681,312,120,3319,4009,4993,3666,5785,4],"tags":[4886,5819,5821,4330,5820],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/42879"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=42879"}],"version-history":[{"count":8,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/42879\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":42890,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/42879\/revisions\/42890"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media\/42889"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=42879"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=42879"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=42879"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}