{"id":42974,"date":"2024-04-24T09:36:31","date_gmt":"2024-04-24T07:36:31","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=42974"},"modified":"2024-04-24T09:36:34","modified_gmt":"2024-04-24T07:36:34","slug":"slucham-alameda-bigbrave-elephant9-lucy-rose","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2024\/04\/24\/slucham-alameda-bigbrave-elephant9-lucy-rose\/","title":{"rendered":"S\u0142ucham: ||ALA|MEDA||, BIG|BRAVE, Elephant9, Lucy Rose"},"content":{"rendered":"<p>Dzi\u015b wyb\u00f3r kilku ciekawych wydawnictw z ostatniego pi\u0105tku. Najwyra\u017aniej mamy tydzie\u0144 znaku &#8222;|&#8221;. Nawet bez si\u0119gania po now\u0105 p\u0142yt\u0119 FUJI\u200b|\u200b|\u200b|\u200b|\u200b|\u200b|\u200b|\u200b|\u200b|\u200b|\u200bTY (a warto po <em>Mmm<\/em> si\u0119gn\u0105\u0107) b\u0119dzie tego sporo. W poni\u017cszym zestawie a\u017c dwie: <strong>||ALA|MEDA||<\/strong> oraz\u00a0 BIG|BRAVE. Ale nie zosta\u0142y tu dobrane pod k\u0105tem zapisu. Raczej ju\u017c klimatu. Album tej pierwszej grupy, <strong><em>Spectra 02<\/em><\/strong>, <em>zamyka drug\u0105 faz\u0119 operacji<\/em> wytw\u00f3rni Brutality Garden, jak czytamy w opisie. \u017be ca\u0142a wytw\u00f3rnia interesuje si\u0119 brzmieniami tanecznymi \u015bwiata otwartego na kraje Po\u0142udnia &#8211; o tym ju\u017c pisywa\u0142em. W wypadku Alamedy 5, dzi\u015b wyst\u0119puj\u0105cej pod szyldem ||ALA|MEDA||, oznacza to najwi\u0119ksz\u0105 zmian\u0119 paradygmatu. I najtrudniejsze zadanie, bo trzeba sprz\u0105c ten taneczny azymut i syntetyczne brzmienia z prac\u0105 \u017cywego kolektywu. To, co pozostaje wsp\u00f3lne, to na pewno baza: praca perkusist\u00f3w Jacka Buhla i Rafa\u0142a Iwa\u0144skiego. Wychodzi wi\u0119c z tej fuzji muzyka bardzo g\u0119sta rytmicznie i fakturalnie. Do\u015b\u0107 te\u017c zag\u0119szczona w sferze pomys\u0142\u00f3w &#8211; warto da\u0107 drug\u0105 i trzeci\u0105 szans\u0119 tej nied\u0142ugiej p\u0142ycie, tym bardziej \u017ce mamy tu poza sta\u0142\u0105 pi\u0105tk\u0105 (ta najciekawiej brzmi w ko\u0144cowym <em>Murmurze<\/em>) wspania\u0142e momenty z udzia\u0142em go\u015bci. Jest fenomenalny Marek Pospieszalski w<em> Dom os<\/em> z parti\u0105 saksofonu, kt\u00f3ra momentami pobrzmiewa fraz\u0105 tak oryginaln\u0105, \u017ce wydaje si\u0119 nagrywana i odtwarzana wspak. I Phelimuncasi z RPA w <em>Um&#8217;khonto, <\/em>po\u0142udniowoafryka\u0144ska marka nurtu gqom, kr\u00f3tko po w\u0142asnej p\u0142ycie <em>Izigqinamba<\/em>. A wreszcie znany z opisywanego tu sk\u0142adu SKI swrcfx. Klimat gor\u0105cego Po\u0142udnia tu dominuje, momentami taki\u017c entuzjazm. Fajnie, \u017ce zesp\u00f3\u0142 nawi\u0105zuje mi\u0119dzynarodowe koneksje, bo powinien od dawna funkcjonowa\u0107 w globalnym obiegu.\u00a0 \u00a0<\/p>\n\n\n<!--more-->\n\n\n\n<iframe style=\"border: 0; width: 100%; height: 120px;\" src=\"https:\/\/bandcamp.com\/EmbeddedPlayer\/album=1631263028\/size=large\/bgcol=ffffff\/linkcol=0687f5\/tracklist=false\/artwork=small\/transparent=true\/\" seamless><a href=\"https:\/\/brutalitygarden.bandcamp.com\/album\/spectra-02\">Spectra 02 by ||ALA|MEDA||<\/a><\/iframe>\n\n\n<p>Na p\u0142ycie <strong>BIG|BRAVE <em>A Chaos of Flowers<\/em><\/strong> (Thrill Jockey) atmosfera jest zdecydowanie bardziej ponura, a tempa \u015brednie i wolne. Gdyby trafi\u0142 na ni\u0105 jaki\u015b s\u0142uchacz Fire! (czy Fire! Orchestra), rozpozna\u0142by tu podobne figury rytmiczne &#8211; taki funeralny groove pojawia si\u0119 ju\u017c w <em>Not Speaking of the Ways<\/em>, na ko\u0144cu zreszt\u0105 ten utw\u00f3r przynosi te\u017c skojarzenia wokalne z orkiestr\u0105 Gustafssona. Jak na mo\u017cliwo\u015bci w\u0105t\u0142ego sk\u0142adu Robin Wattie, Matthieu Ball i Tasy Hudson tworz\u0105 tu pot\u0119\u017cn\u0105 \u015bcian\u0119 d\u017awi\u0119ku, cho\u0107 zarazem minimalistyczn\u0105, niedaleko ju\u017c od SunnO)))) &#8211; ale jednak w piosenkowej dyscyplinie. A gdy w pojedynczych utworach pojawiaj\u0105 si\u0119 Marisa Anderson i Tashi Dorji (gitary) oraz wsz\u0119dobylski Patrick Shiroishi, robi si\u0119 jeszcze ciekawiej. Nie kupuj\u0119 ka\u017cdej muzyki, kt\u00f3ra uderza od pierwszej chwili skrajnymi, dusz\u0105cymi si\u0119 przesterami, ale gdy s\u0142ucham <em>Moonset<\/em>, wyprowadzaj\u0105cego szalej\u0105ce przestery stopniowo, z surowej, bluesowej partii Anderson, to jestem zdecydowanie za. Poza tym przekonuje mnie liryzm partii Wattie i nastr\u00f3j, jaki buduje trio z Montrealu na tej najnowszej p\u0142ycie.\u00a0<\/p>\n\n\n<iframe style=\"border: 0; width: 100%; height: 120px;\" src=\"https:\/\/bandcamp.com\/EmbeddedPlayer\/album=2767013222\/size=large\/bgcol=ffffff\/linkcol=0687f5\/tracklist=false\/artwork=small\/transparent=true\/\" seamless><a href=\"https:\/\/bigbrave.bandcamp.com\/album\/a-chaos-of-flowers\">A Chaos Of Flowers by BIG|BRAVE<\/a><\/iframe>\n\n\n<p>St\u00e5le Storl\u00f8kken, Nikolai H\u00e6ngsle Eilertsen i Torstein Lofthus dog\u0119\u015bciliby z pewno\u015bci\u0105 brzmienie powy\u017cszej p\u0142yty, ale mieli do zagospodarowania w\u0142asn\u0105. <strong><em>Mythical River<\/em><\/strong> (Rune Grammofon) norweskiego tria<strong> Elephant9<\/strong> to p\u0142yta numer siedem w ich dyskografii i cho\u0107by z tego powodu wydaje si\u0119 pozycj\u0105 dla kolekcjoner\u00f3w. Nie oferuje te\u017c &#8211; jak to obrze\u017ce rocka progresywnego i jazz rocka &#8211; jakiego\u015b \u0142atwego wej\u015bcia. Ale sp\u0119dzi\u0142em przy ich albumie w tym tygodniu chyba najwi\u0119cej czasu. Rzecz przynosi mn\u00f3stwo wci\u0105gaj\u0105cego rytmicznie grania i organowych lub syntezatorowych melodii Storl\u00f8kkena, do kt\u00f3rego mam s\u0142abo\u015b\u0107 nie od dzi\u015b. Nie da si\u0119 ukry\u0107, \u017ce Elephant9 to wsp\u00f3\u0142czesna &#8211; i pozbawiona kilku wad orygina\u0142u, na pewno nie tak bombastyczna &#8211; odpowied\u017a na Emerson, Lake &amp; Palmer. Muzycy odebrali lekcj\u0119 fusion, potrafi\u0105 te\u017c &#8211; jak to Skandynawowie &#8211; operowa\u0107 liryk\u0105. To bardzo anga\u017cuj\u0105ca muzyka, ale je\u015bli szukacie piosenek, to proponuj\u0119 sobie odpu\u015bci\u0107 i przej\u015b\u0107 do kolejnej.\u00a0<\/p>\n\n\n<iframe style=\"border-radius:12px\" src=\"https:\/\/open.spotify.com\/embed\/album\/1tsxqPkDWyJKH5rCKNt5Nw?utm_source=generator\" width=\"100%\" height=\"352\" frameBorder=\"0\" allowfullscreen=\"\" allow=\"autoplay; clipboard-write; encrypted-media; fullscreen; picture-in-picture\" loading=\"lazy\"><\/iframe>\n\n\n<p>Na koniec zostawi\u0142em sobie najbardziej popow\u0105 p\u0142yt\u0119 w zestawie, <strong><em>This Ain&#8217;t the Way You Go Out<\/em><\/strong> (Communion) <strong>Lucy Rose<\/strong>. I najlepsze ostatnio &#8222;pierwsze zdanie&#8221; na p\u0142ycie w postaci riffu fortepianowego w <em>Light as Grass<\/em>, konkurencyjne wobec <em>Stay with Me Through the Night<\/em> Fabiany Palladino. Maj\u0105ca ju\u017c na koncie spory dorobek Rose jest (te\u017c) brytyjsk\u0105 wokalistk\u0105, autork\u0105 i multiinstrumentalistk\u0105, kt\u00f3ra z pozycji folkowych przesuwa si\u0119 na soulowe, ca\u0142y czas pozostaj\u0105c w kr\u0119gu piosenek nieco retro, cho\u0107 doprawionych wsp\u00f3\u0142czesn\u0105 produkcj\u0105. Nowoczesny jest te\u017c eklektyzm, kt\u00f3ry sprawia, \u017ce teoretycznie proste utwory &#8211; jak <em>Could You Help Me<\/em> &#8211; potrafi\u0105 nagle morfowa\u0107 w zupe\u0142nie now\u0105 posta\u0107, w tym wypadku rockow\u0105. Muzycznie dzieje si\u0119 tu wi\u0119cej na pewno ni\u017c na nowym albumie Taylor Swift, pomaga w tym jako producent Kwes (wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 m.in. z Solange, Samph\u0105, Tirzah, no i z Brodk\u0105), ale momentami pewnie zbyt nieoczywiste to, \u017ceby autork\u0119 \u0142atwo zaszufladkowa\u0107 i sprzeda\u0107 w algorytmicznych polecajkach. Dorzucam zatem w niealgorytmicznej.\u00a0\u00a0<\/p>\n\n\n<iframe style=\"border: 0; width: 100%; height: 120px;\" src=\"https:\/\/bandcamp.com\/EmbeddedPlayer\/album=1909280595\/size=large\/bgcol=ffffff\/linkcol=0687f5\/tracklist=false\/artwork=small\/transparent=true\/\" seamless><a href=\"https:\/\/lucyrose.bandcamp.com\/album\/this-aint-the-way-you-go-out\">This Ain&#39;t The Way You Go Out by Lucy Rose<\/a><\/iframe>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Dzi\u015b wyb\u00f3r kilku ciekawych wydawnictw z ostatniego pi\u0105tku. Najwyra\u017aniej mamy tydzie\u0144 znaku &#8222;|&#8221;. Nawet bez si\u0119gania po now\u0105 p\u0142yt\u0119 FUJI\u200b|\u200b|\u200b|\u200b|\u200b|\u200b|\u200b|\u200b|\u200b|\u200b|\u200bTY (a warto po Mmm si\u0119gn\u0105\u0107) b\u0119dzie tego sporo. W poni\u017cszym zestawie a\u017c dwie: ||ALA|MEDA|| oraz\u00a0 BIG|BRAVE. Ale nie zosta\u0142y tu dobrane pod k\u0105tem zapisu. Raczej ju\u017c klimatu. Album tej pierwszej grupy, Spectra 02, zamyka drug\u0105 [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":42987,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[3,3681,312,120,3319,3309,4009,3666,7,5785,4,106],"tags":[4378,2037,4707,3997,5822],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/42974"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=42974"}],"version-history":[{"count":13,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/42974\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":42988,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/42974\/revisions\/42988"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media\/42987"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=42974"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=42974"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=42974"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}