{"id":43065,"date":"2024-05-01T08:46:00","date_gmt":"2024-05-01T06:46:00","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=43065"},"modified":"2024-05-01T08:46:03","modified_gmt":"2024-05-01T06:46:03","slug":"slucham-ghosted-tomeka-reid-irnini-mons-hinode-tapes","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2024\/05\/01\/slucham-ghosted-tomeka-reid-irnini-mons-hinode-tapes\/","title":{"rendered":"S\u0142ucham: Ghosted, Tomeka Reid, Irnini Mons, Hinode Tapes"},"content":{"rendered":"<p>Bardzo nie lubi\u0119 okre\u015blenia <em>inteligentna muzyka<\/em>. M\u00f3wi\u0105c mi\u0119dzy nami, jest do\u015b\u0107 g\u0142upie, bo w przeciwie\u0144stwie do swojego odbiorcy muzyka oczywi\u015bcie nie bardzo mo\u017ce by\u0107 inteligentna. Przyznaj\u0119 jednak, \u017ce to, co zrobi\u0142 <strong>Oren Ambarchi<\/strong> z <strong>Johanem Berthlingiem<\/strong> i <strong>Andreasem Werliinem<\/strong> na p\u0142ycie <em>Ghosted<\/em>, to by\u0142 bardzo inteligentny pomys\u0142 muzyczny. I wcale si\u0119 nie dziwi\u0119, \u017ce powt\u00f3rzyli rzecz na wydanym w\u0142a\u015bnie <strong><em>Ghosted II<\/em> <\/strong>(Drag City). Inteligencja &#8211; a w\u0142a\u015bciwie spryt &#8211; tego pomys\u0142u polega na tym, \u017ce ta formu\u0142a tria gitara\/bas\/perkusja, kt\u00f3r\u0105 wymy\u015blili dwaj Szwedzi i Australijczyk, mo\u017ce trafi\u0107 na afisz imprezy o niemal dowolnym profilu. Festiwal jazzowy? Naturalnie, w ko\u0144cu jest tu element improwizacji. Festiwal muzyki wsp\u00f3\u0142czesnej? Jak najbardziej, w ko\u0144cu te utwory trzymaj\u0105 si\u0119 ducha minimalizmu, zarazem b\u0119d\u0105c ch\u0142odnymi \u0107wiczeniami z wykonawczej dyscypliny (wystarczy pos\u0142ucha\u0107 partii Werliina z otwieraj\u0105cego album <em>En<\/em>). A mo\u017ce rockowy sp\u0119d? Oczywi\u015bcie, my\u015bl\u0119, \u017ce nawet na festiwalu Pol&#8217;and&#8217;Rock znale\u017aliby si\u0119 bez trudu fani tego typu transowego grania, wychowani na krautrocku i partiach Jakiego Liebezeita. A gdyby s\u0142uchacze zacz\u0119li protestowa\u0107, zawsze mo\u017cna im zagra\u0107 jedn\u0105 z lekko tylko zmodyfikowanych wersji klasyk\u00f3w rockowych z firmowanej przez Ambarchiego serii <em>Stacte Karaoke<\/em> (polecam sprawdzi\u0107). Pod surowo\u015bci\u0105 jest tu sporo ciep\u0142a, a mo\u017ce nawet odrobina humoru &#8211; i niema\u0142o, jak si\u0119 wydaje, rado\u015bci z grania. Jest to przy tym p\u0142yta nieco l\u017cejsza ni\u017c poprzedniczka, szczeg\u00f3lnie je\u015bli j\u0105 ocenia\u0107 z perspektywy takiego np. <em>Tv\u00e5<\/em>). Tak czy inaczej &#8211; na pewno warto si\u0119 t\u0105 pozycj\u0105 zainteresowa\u0107 i mam nadziej\u0119, \u017ce odpowiednio szeroko naszkicowa\u0142em jej potencjaln\u0105 grup\u0119 odbiorc\u00f3w.&nbsp; &nbsp; &nbsp;&nbsp;<\/p>\n\n\n<!--more-->\n\n\n\n<iframe style=\"border: 0; width: 100%; height: 120px;\" src=\"https:\/\/bandcamp.com\/EmbeddedPlayer\/album=891126787\/size=large\/bgcol=ffffff\/linkcol=0687f5\/tracklist=false\/artwork=small\/transparent=true\/\" seamless=\"\"><a href=\"https:\/\/orenambarchi.bandcamp.com\/album\/ghosted-ii\">Ghosted II by Oren Ambarchi, Johan Berthling and Andreas Werliin<\/a><\/iframe>\n\n\n<p>Nieco w\u0119\u017csza b\u0119dzie ta grupa w wypadku <strong>Tomeki Reid<\/strong> i jej kwartetu. jego drug\u0105 p\u0142yt\u0119 <strong><em>3+3<\/em><\/strong> wyda\u0142 w\u0142a\u015bnie Cuneiform i cho\u0107 sama Reid &#8211; bodaj najbardziej rozchwytywana wiolonczelistka dzisiejszej sceny jazzowej &#8211; wydaje si\u0119 by\u0107 wsz\u0119dzie, to zwykle jako instrumentalistka albo partnerka w improwizacji. A tutaj wyst\u0119puje w roli liderki. Od 2019 r., kiedy ukaza\u0142 si\u0119 pierwszy album jej zespo\u0142u, du\u017co si\u0119 zd\u0105\u017cy\u0142o zmieni\u0107. graj\u0105cy z Tomek\u0105 gitarzystka Mary Halvorson i perkusista Tomas Fujiwara (na kontrabasie jest jeszcze Jason Roebke) opublikowali kilka fantastycznych p\u0142yt, bodaj najlepszych w karierze. Halvorson zacz\u0119\u0142a te\u017c cz\u0119\u015bciej wykorzystywa\u0107 smyczki na p\u0142ytach autorskich. Sama Reid przenios\u0142a si\u0119 z Chicago do Nowego Jorku, po czym wr\u00f3ci\u0142a. I zamiast kr\u00f3tkich form, jak na p\u0142ycie <em>Old New<\/em>, proponuje ambitnie d\u0142ugie, rozbudowane formy. Wyra\u017anie przy tym inspiruje si\u0119 metod\u0105 swojej gitarzystki, czyli dopuszcza czynnik elektroniczny w swoich kompozycjach. Nie jest to wi\u0119c p\u0142yta dla ka\u017cdego, ale je\u015bli kto\u015b podziwia Tomek\u0119 Reid w partiach nagrywanych na p\u0142yty innych wykonawc\u00f3w, powinien si\u0119 ni\u0105 zachwyci\u0107 tutaj. A ci, kt\u00f3rzy s\u0105 odporni na uroki wiolonczelowego brzmienia, i tak powinni rozwa\u017cy\u0107 zainteresowanie si\u0119 tym ze wzgl\u0119du na partie gitary.\u00a0 \u00a0\u00a0<\/p>\n\n\n<iframe style=\"border: 0; width: 100%; height: 120px;\" src=\"https:\/\/bandcamp.com\/EmbeddedPlayer\/album=485232131\/size=large\/bgcol=ffffff\/linkcol=0687f5\/tracklist=false\/artwork=small\/transparent=true\/\" seamless=\"\"><a href=\"https:\/\/cuneiformrecords.bandcamp.com\/album\/3-3-2\">3+3 by Tomeka Reid Quartet<\/a><\/iframe>\n\n\n<p>Co\u015b si\u0119 rusza ostatnio we francuskim rocku, czego dowodem &#8211; pr\u00f3cz niedawnego albumu Slift &#8211; niech b\u0119dzie p\u0142yta <strong><em>Une habitante touch\u200b\u00e9\u200be par une m\u200b\u00e9\u200bt\u200b\u00e9\u200borite <\/em><\/strong>(Dur et Doux) kwartetu <strong>Irnini Mons<\/strong> z Lyonu, kt\u00f3ry przedstawia si\u0119 jako grupa z Wenus (w nazwie maj\u0105 zreszt\u0105 krater wenusja\u0144ski). Niby rzecz oparta jest na zu\u017cytym mocno postpunkowym silniku, ale s\u0142ycha\u0107 du\u017co wp\u0142yw\u00f3w ameryka\u0144skiej sceny niezale\u017cnej (zesp\u00f3\u0142 koncertowa\u0142 u boku Shellac, a Steve Albini chwali\u0142 poprzedni\u0105 formacj\u0119 jego cz\u0142onk\u00f3w, Decibelles), zreszt\u0105 melodia j\u0119zyka francuskiego zmienia te\u017c niema\u0142o. I oczywi\u015bcie w obszarze anglosaskim taki zesp\u00f3\u0142 z trudem przebi\u0142by si\u0119 przez g\u0119st\u0105 pokoleniow\u0105 konkurencj\u0119, ale je\u015bli spojrzymy na to z drugiej strony &#8211; tak operuj\u0105ca riffami, tak \u015bpiewaj\u0105ca i wykorzystuj\u0105ca ch\u00f3rki grupa wyr\u00f3\u017cnia\u0142aby si\u0119 z pewno\u015bci\u0105 na polskiej scenie.\u00a0<\/p>\n\n\n<iframe style=\"border: 0; width: 100%; height: 120px;\" src=\"https:\/\/bandcamp.com\/EmbeddedPlayer\/album=4151586034\/size=large\/bgcol=ffffff\/linkcol=0687f5\/tracklist=false\/artwork=small\/transparent=true\/\" seamless=\"\"><a href=\"https:\/\/irninimons.bandcamp.com\/album\/une-habitante-touch-e-par-une-m-t-orite\">Une habitante touch\u00e9e par une m\u00e9t\u00e9orite by Irnini Mons<\/a><\/iframe>\n\n\n<p>W Polsce na razie naprawd\u0119 mocno, g\u0119sto i konkurencyjnie jest tylko w rapie i na scenie alternatywnej. Na tej drugiej &#8211; szczeg\u00f3lnie w rejonach, kt\u00f3re operuj\u0105 szeroko poj\u0119t\u0105 transowo\u015bci\u0105. Supertrio <strong>Hinode Tapes<\/strong> (Piotr Ch\u0119cki na saksofonie i elektronice, Piotr Kali\u0144ski na gitarach i Jacek Pro\u015bci\u0144ski na perkusji) zadebiutowa\u0142o w imponuj\u0105cy spos\u00f3b dwa lata temu i je\u015bli komu\u015b wtedy ta bliska ambientu formu\u0142a wydawa\u0142a si\u0119 radykalna, tutaj us\u0142yszy jeszcze mocniej zwolnione tempa i jeszcze bardziej impresyjne formy. Z punktu widzenia nowej p\u0142yty, zatytu\u0142owanej <strong><em>Kiki Mori<\/em><\/strong> (Instant Classic), tamta poprzednia by\u0142a w swoim transie stosunkowo blisko opisywanego dzi\u015b <em>Ghosted<\/em>. Teraz jednak Polacy (z drobnym, go\u015bcinnym udzia\u0142em Japonki Momose Yasunagi) oddalili si\u0119 niebezpiecznie w stron\u0119 horyzontu. U jednych i drugich s\u0142ycha\u0107 jeszcze jakie\u015b lu\u017ane skojarzenia z The Necks, ale w Hinode Tapes pr\u00f3\u017cno dzi\u015b szuka\u0107 sta\u0142ego pulsu perkusji, jakiego\u015b groove&#8217;u i \u0142atwych punkt\u00f3w zaczepienia. Podobie\u0144stw jest tyle, \u017ce od improwizuj\u0105cego tria zacz\u0105\u0142em i na improwizuj\u0105cym trio ko\u0144cz\u0119.\u00a0<\/p>\n\n\n<iframe style=\"border: 0; width: 100%; height: 120px;\" src=\"https:\/\/bandcamp.com\/EmbeddedPlayer\/album=1284555121\/size=large\/bgcol=ffffff\/linkcol=0687f5\/tracklist=false\/artwork=small\/transparent=true\/\" seamless=\"\"><a href=\"https:\/\/hinodetapes.bandcamp.com\/album\/kiki-mori\">Kiki Mori by Hinode Tapes<\/a><\/iframe>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Bardzo nie lubi\u0119 okre\u015blenia inteligentna muzyka. M\u00f3wi\u0105c mi\u0119dzy nami, jest do\u015b\u0107 g\u0142upie, bo w przeciwie\u0144stwie do swojego odbiorcy muzyka oczywi\u015bcie nie bardzo mo\u017ce by\u0107 inteligentna. Przyznaj\u0119 jednak, \u017ce to, co zrobi\u0142 Oren Ambarchi z Johanem Berthlingiem i Andreasem Werliinem na p\u0142ycie Ghosted, to by\u0142 bardzo inteligentny pomys\u0142 muzyczny. I wcale si\u0119 nie dziwi\u0119, \u017ce powt\u00f3rzyli [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":43075,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[3,3681,312,120,3319,444,3309,4009,3666,7,5785,4,1139],"tags":[5824,5537,5825,5823,1149,4133],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/43065"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=43065"}],"version-history":[{"count":10,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/43065\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":43076,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/43065\/revisions\/43076"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media\/43075"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=43065"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=43065"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=43065"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}