{"id":43085,"date":"2024-05-10T10:39:01","date_gmt":"2024-05-10T08:39:01","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=43085"},"modified":"2024-05-10T14:09:25","modified_gmt":"2024-05-10T12:09:25","slug":"bo-tematow-bylo-za-duzo","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2024\/05\/10\/bo-tematow-bylo-za-duzo\/","title":{"rendered":"Bo temat\u00f3w by\u0142o za du\u017co"},"content":{"rendered":"

Je\u015bli nie pisa\u0142em (a chwil\u0119 nie pisa\u0142em), to dlatego, \u017ce nie bardzo by\u0142o kiedy pisa\u0107. A je\u015bli dzi\u015b pisz\u0119 o wszystkim po trochu, to dlatego, \u017ce w \u015bwiecie muzycznym ci\u0105gle dzieje si\u0119 na tyle du\u017co, by nie za\u0142atwi\u0107 tego dzi\u015b dwoma zdaniami. Trzy nale\u017ca\u0142oby po\u015bwi\u0119ci\u0107 na same tylko po\u017cegnania. Jan Ptaszyn Wr\u00f3blewski<\/strong> by\u0142 w ko\u0144cu czo\u0142ow\u0105 postaci\u0105 polskiej sceny jazzowej, a zarazem jej wyj\u0105tkowym kronikarzem, niezwykle skromnym i przemi\u0142ym cz\u0142owiekiem, radiowcem chyba najbardziej zas\u0142u\u017conym dla promocji polskiego jazzu. Jako pierwszy z tego polskiego \u015brodowiska trafi\u0142 do Stan\u00f3w, jako pierwszy gra\u0142 w Newport<\/a>. By\u0142 realnym pomys\u0142odawc\u0105 serii Polish Jazz, bo wszystko zacz\u0119\u0142o si\u0119 od jego uwagi rzuconej po powrocie jednej z pierwszych tras zagranicznych polskich jazzman\u00f3w (to ju\u017c trzy zdania, a ci\u0105gle \u017cadnej nadmiarowej informacji – wi\u0119cej o historii serii Polish Jazz tutaj<\/a>). Jacek Zieli\u0144ski<\/strong> nale\u017ca\u0142 do najwybitniejszych tw\u00f3rc\u00f3w tego, co nazywali\u015bmy bigbitem, polsk\u0105 odpowiedzi\u0105 na rock’n’rolla. Ale to r\u00f3wnie\u017c ojciec duchowy art rocka w jego polskiej inkarnacji, \u0142\u0105cz\u0105cej lokalny koloryt i stylow\u0105 bieg\u0142o\u015b\u0107. A Steve Albini<\/strong> by\u0142 tym jednym producentem, kt\u00f3rego musia\u0142 spotka\u0107 na swojej drodze ka\u017cdy fan sceny niezale\u017cnej. Zwolennikiem dobrze pojmowanej surowo\u015bci, twardym w kwestii etosu pracy, ale bardzo otwartym w podej\u015bciu do r\u00f3\u017cnych konwencji (od hardcore’a do folku) i spontanicznym, kluczow\u0105 postaci\u0105 sceny chicagowskiej – w latach 90. pulsuj\u0105cego rozmaito\u015bci\u0105 tygla gatunk\u00f3w. Szcz\u0119\u015bliwi muzycy, kt\u00f3rzy go spotkali na swojej drodze. Nieszcz\u0119\u015bliwi za to pokerzy\u015bci, kt\u00f3rzy na niego trafili bo jako amatorski zawodnik w tej dyscyplinie ogrywa\u0142 ich podobno bez lito\u015bci.<\/p>\n\n\n\n\n\n

\"\"<\/p>\n\n\n\n

Ka\u017cdy z nich zas\u0142u\u017cy\u0142 na osobne po\u017cegnanie i zapewne jeszcze do nich wr\u00f3c\u0119. Tak jak w\u0142a\u015bnie wracam do kraju po kr\u00f3tkim wypadzie na bardzo daleki Zach\u00f3d – w jego mo\u017cliwie jeszcze europejskiej ods\u0142onie.<\/p>\n

By\u0142em na kolejnej edycji festiwalu Long Play<\/strong> w Nowym Jorku. Wyjazd po\u0142\u0105czony by\u0142 z prywatn\u0105, pierwsz\u0105 w \u017cyciu wizyt\u0105 w tym mie\u015bcie (finansowan\u0105 te\u017c w ca\u0142o\u015bci prywatnie, miasto okrutnie drogie, wszystko wi\u0119c ma swoje granice), wi\u0119c w podej\u015bciu do programu musia\u0142em by\u0107 wybi\u00f3rczy. Cho\u0107 ca\u0142a impreza odbywa si\u0119 na Brooklynie, daj\u0105cym spore wytchnienie po zwiedzaniu Manhattanu, nie tak g\u0142o\u015bnym i turystycznym. Zaplanowane w do\u015b\u0107 szalonym kuratorskim ge\u015bcie koncerty – \u0142\u0105cznie ponad 50 – odbywa\u0142y si\u0119 w okolicy miejscowej Brooklyn Academy of Music, instytucji z histori\u0105 si\u0119gaj\u0105c\u0105 XIX wieku, m.in. w niedalekim centrum kulturalnym BRIC i klubie Roulette. Pierwszego dnia widzia\u0142em w tym ostatnim miejscu An\u0119 Roxanne<\/strong> z utworami opartymi na eterycznych wokalizach, nie naj\u0142atwiejszych do odbioru w jetlagu, a p\u00f3\u017aniej zdecydowanie \u017cywszy program utwor\u00f3w Ryuichiego Sakamoto<\/strong> z przekrojowego albumu 1996<\/em>, co Ken Thomson, klarnecista Bang on a Can All-Stars<\/strong>, przedstawi\u0142 jako nowsze wersje czego\u015b, co ju\u017c i tak by\u0142o nowymi wersjami znanych kompozycji Japo\u0144czyka. S\u0142ucha\u0142o si\u0119 tego wybornie, a uwag\u0119 ogniskowa\u0142 nowojorski weteran Mark Stewart, kt\u00f3ry partiami gitary nieco przybli\u017ca\u0142 ten repertuar do sceny RIO lat 70. Domy\u015blam si\u0119, \u017ce b\u0119dzie wersja studyjna tego materia\u0142u.<\/p>\n

Na pewno pojawi si\u0119 na p\u0142ycie po raz kolejny duet Sylvie Courvoisier<\/strong> i Mary Halvorson<\/strong> – podczas wyst\u0119pu m\u00f3wi\u0142y o tym, \u017ce lada dzie\u0144 wchodz\u0105 do studia. Sam materia\u0142, pe\u0142en \u017cywio\u0142owego, g\u0119stego grania, z prowadzonymi unisono skomplikowanymi partiami gitary i fortepianu, zapowiada si\u0119 fenomenalnie. I bardzo silnie zaakcentowa\u0142y wirtuozowski charakter tego festiwalu. Tego ducha podtrzymywa\u0142y wyst\u0119py fagocistki Rebeki Heller<\/strong> w repertuarze Reicha i Eastmana oraz fenomenalnej flecistki Claire Chase<\/strong>, kt\u00f3ra na festiwalu wykona\u0142a m.in. zupe\u0142nie nowy, napisany dla niej utw\u00f3r Terry’ego Rileya The Holy Liftoff<\/em>. G\u0142o\u015bnego Jeffa Millsa z \u017calem darowa\u0142em sobie, by pos\u0142ucha\u0107 jeszcze jednego wirtuoza – Marc Ribot<\/strong> na wys\u0142u\u017conym akustyku wykona\u0142 perfekcyjn\u0105 \u015bcie\u017ck\u0119 d\u017awi\u0119kow\u0105 do Brzd\u0105ca<\/em> Charliego Chaplina. Draft tego tekstu pisz\u0119 notatniku na smartfonie, kt\u00f3ry uparcie pr\u00f3buje mi Ribota zmienia\u0107 w Robota, w czym jest pewnie jaki\u015b przypadkowy sens, bo timing ameryka\u0144skiego gitarzysty by\u0142 tak nienaganny, \u017ce ca\u0142o\u015b\u0107 brzmia\u0142a niczym odtworzona z ta\u015bmy, a nie grana na \u017cywo.<\/p>\n

Trzeciego dnia wybra\u0142em z bogatej oferty kolejny solowy wyst\u0119p: Josha Johnsona<\/strong>, kt\u00f3ry w klaustrofobicznym, ciasnym i ciemnym klubie Public Records troch\u0119 improwizowa\u0142, a troch\u0119 prezentowa\u0142 premierowo materia\u0142 z p\u0142yty Unusual Objects<\/em>. To ju\u017c w tej chwili jest jedno z pewnych wydarze\u0144 do kroniki 2024 r., mi\u0142o wi\u0119c by\u0142o si\u0119 dowiedzie\u0107, \u017ce ca\u0142y album nie jest studyjn\u0105 sklejk\u0105, bo Johnson – saksofonista znany m.in. z rewelacyjnego kwartetu Jeffa Parkera – jest w stanie go wykona\u0107 prawie 1:1 live, nogami obs\u0142uguj\u0105c delaye, loopery, a przede wszystkim harmonizer, kt\u00f3ry jest cichym bohaterem albumu (niestety, by\u0142o za ciemno, by odgadn\u0105\u0107 mark\u0119 urz\u0105dzenia). \u015awietnie przyj\u0119to niedawnego zdobywc\u0119 Paszportu POLITYKI Iwo Jedyneckiego<\/strong> w repertuarze Glassa przepisanym na akordeon – widzia\u0142em nawet \u0142zy wzruszenia na widowni w kawiarni BAM. By\u0142 jeszcze duet Immanuel Wilkins \/ Jason Moran<\/strong>, a na zako\u0144czenie imprezy – Music for 18 Musicians<\/em> wykonywane przez odpowiednio poszerzony sk\u0142ad Bang on a Can All-Stars<\/strong>, w kt\u00f3rym wypatrzy\u0142em m.in. skrzypka Dariana Donovana Thomasa (znanego u nas m.in. z zespo\u0142u Arooj Aftab). Drugi raz s\u0142ysza\u0142em ten utw\u00f3r na \u017cywo (poprzednio Ensemble Modern) i to wykonanie zrobi\u0142o na mnie wra\u017cenie bardziej swobodnego, mo\u017ce mniej precyzyjnego, za to bardzo \u017cywio\u0142owego i \u015bwietnie eksponuj\u0105cego wsp\u00f3\u0142prac\u0119 sekcji wokalneji klarnet\u00f3w. Wysz\u0142o poza godzinne ramy, a na koniec pojawi\u0142 si\u0119 na scenie sam 88-letni kompozytor.<\/p>\n

Wys\u0142ucha\u0107 jednego z najwi\u0119kszych utwor\u00f3w XX wieku, zobaczy\u0107 Steve’a Reicha na scenie w Brooklynie i umrze\u0107 nie by\u0142oby pewnie najgorszym z mo\u017cliwych rozwi\u0105za\u0144, zamierzam jednak poprowadzi\u0107 ten w\u00f3zek nieco dalej, licz\u0105c na jakie\u015b kolejne zaskoczenia. Nie nale\u017cy do nich nowa p\u0142yta Reflections of Purple Sun<\/em> (Astigmatic) grupy EABS<\/strong>. Nie nale\u017cy w pozytywnym sensie – zesp\u00f3\u0142 nie schodzi poni\u017cej swojego bardzo wysokiego poziomu, wracaj\u0105c zarazem na pozycje reinterpretator\u00f3w polskiej tradycji jazzowej. Tym razem dostajemy wsp\u00f3\u0142czesn\u0105 odpowied\u017a na album Purple Sun<\/em> kwintetu Tomasza Sta\u0144ki. P\u0142yt\u0119 klasyczn\u0105, niezepsut\u0105 na pewno w tej wersji, z kilkoma znacz\u0105cymi highlightami w postaci na pewno utworu tytu\u0142owego i \u017cywio\u0142owego, klubowego (w ko\u0144cu EABS p\u0142yt\u0119 Sta\u0144ki wybierali m.in. pod k\u0105tem rytmicznych walor\u00f3w) My Night, My Day<\/em>. Trzeba tego pos\u0142ucha\u0107 na pocz\u0105tek premierowego pi\u0105tku – na tyle daleko od orygina\u0142u, na ile si\u0119 da, \u017ceby nie straci\u0107 duchowego kontaktu z legend\u0105. A to pewnie tylko drobna cz\u0119\u015b\u0107 tego, co w tym tygodniu najwa\u017cniejsze. Poni\u017cej reszta. Wracam do nadrabiania tego, czego nadrobi\u0107 si\u0119 w oczywisty spos\u00f3b nie da.<\/p>\n

A czy pisa\u0142em, \u017ce Illinoise<\/em> – musical oparty na najlepszej p\u0142ycie Sufjana Stevensa – ma cztery nominacje do Tony Awards i \u017ce przez przypadek go widzia\u0142em kilka dni temu? No, ale to mo\u017ce na zupe\u0142nie inn\u0105 okazj\u0119.\u00a0 \u00a0 \u00a0<\/p>\n\n\n