{"id":43187,"date":"2024-05-16T08:00:19","date_gmt":"2024-05-16T06:00:19","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=43187"},"modified":"2024-05-16T09:04:01","modified_gmt":"2024-05-16T07:04:01","slug":"symfonia-piesni-zalosnych","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2024\/05\/16\/symfonia-piesni-zalosnych\/","title":{"rendered":"Symfonia pie\u015bni \u017ca\u0142osnych"},"content":{"rendered":"<p>Wi\u0119cej mnie tu ostatnio nie by\u0142o ni\u017c by\u0142o. Ale takie s\u0105 efekty nowej funkcji w redakcji i dalekich woja\u017cy. Swoj\u0105 drog\u0105 &#8211; wspomnia\u0142em ostatnio o musicalu <em>Illinoise<\/em>, kt\u00f3ry w czterech kategoriach powalczy o Tony Awards. Przypomnia\u0142 mi wspania\u0142y koncert Sufjana Stevensa w warszawskim Teatrze Polskim. W\u0142a\u015bciwie r\u00f3\u017cnice by\u0142y subtelne: wi\u0119cej ta\u0144ca (to musical bez dialog\u00f3w, wszystko opowiadaj\u0105 piosenki i choreografie Justina Pecka), nieco inne aran\u017cacje, oddaj\u0105ce og\u00f3lnego ducha orygina\u0142\u00f3w, ale bez wchodzenia w skazan\u0105 na pora\u017ck\u0119 pr\u00f3b\u0119 odtwarzania. Wszystko nagle okaza\u0142o si\u0119 takie proste: opowie\u015b\u0107 w stylu <em>coming of age<\/em>, poszukiwanie to\u017csamo\u015bci, zmiana mniejszej lokalno\u015bci na wi\u0119ksz\u0105, a p\u00f3\u017aniej na jeszcze wi\u0119ksz\u0105, wreszcie bolesne historie romans\u00f3w g\u0142\u00f3wnego bohatera, Henry&#8217;ego, oddaj\u0105ce prawdziwe historie Stevensa. Na pewno warto to zobaczy\u0107, cho\u0107 do\u015bwiadczenia koncertowego nie zast\u0105pi. I na pewno mi\u0142a jest sytuacja, gdy wida\u0107, jak co\u015b, co by\u0142o \u015bwi\u0119tym klasykiem dla \u015brodowiska niezale\u017cnej sceny muzycznej sprawdza si\u0119 jako musicalowe do\u015bwiadczenie, trafiaj\u0105c tak\u017ce do pozabran\u017cowej publiczno\u015bci. Ale nie by\u0142 to jedyny w ostatnich dniach moment, gdy przypomnia\u0142em sobie o Sufjanie Stevensie z okresu <em>Illinois<\/em>. Przypomnia\u0142a mi go r\u00f3wnie\u017c pewna znana wokalistka, kt\u00f3ra jutro publikuje nowy, od lat oczekiwany album. W singlowym utworze <em>Floating on a Moment<\/em> przez moment us\u0142ysza\u0142em tamtego najwi\u0119kszego Sufjana Stevensa. A nagranie podoba\u0142oby mi si\u0119 i bez tego.\u00a0 \u00a0<\/p>\n\n\n<!--more-->\n\n\n\n<iframe loading=\"lazy\" width=\"560\" height=\"315\" src=\"https:\/\/www.youtube.com\/embed\/oZcXpeyaZ04?si=tiA843bzRLe77N9N\" title=\"YouTube video player\" frameborder=\"0\" allow=\"accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture; web-share\" referrerpolicy=\"strict-origin-when-cross-origin\" allowfullscreen><\/iframe>\n\n\n<p>Nie jest trudno nad\u0105\u017cy\u0107 za<strong> Beth Gibbons<\/strong>. Wydaje i koncertuje tak rzadko, \u017ce mo\u017cna by by\u0142o zapomnie\u0107 o jej istnieniu. Gdyby nie jeden fakt: jest na to za dobra. Przez 30 lat dostali\u015bmy wi\u0119c trzy p\u0142yty Portishead, o kt\u00f3rych walorach &#8211; wiemy to coraz lepiej &#8211; decydowa\u0142a w znacznej mierze 59-letnia Angielka. Do tego jeden album solowy (no, prawie &#8211; duet z Rustin Manem, niech \u017ca\u0142uje, kto go wtedy nie wiedzia\u0142 na \u017cywo), \u015bwietne <em>Out of Season<\/em>. I jeszcze nagran\u0105 &#8222;ostatnio&#8221;, czyli przed dziesi\u0119ciu laty <em>III Symfoni\u0119<\/em> Henryka Miko\u0142aja G\u00f3reckiego, wykonan\u0105 z udzia\u0142em NOSPR i Krzysztofa Pendereckiego w roli dyrygenta. Ta ostatnia z wymienionych jest by\u0107 mo\u017ce propozycj\u0105 najbardziej kontrowersyjn\u0105 z ca\u0142ej tej pi\u0105tki, cho\u0107 wci\u0105\u017c si\u0119 broni. Nie ma s\u0142abych p\u0142yt Gibbons, a najnowsza powstawa\u0142a pono\u0107 10 lat, wokalistka pracowa\u0142a z Jamesem Fordem i Lee Harrisem (Talk Talk), pisz\u0105c tych 10 piosenek w <em>czasie smutku, jakiego nigdy dot\u0105d nie czu\u0142a<\/em>. Kiedy s\u0142yszycie co\u015b takiego od artystki, kt\u00f3ra \u015bpiewa\u0142a <em>Sour Times<\/em> czy <em>Over<\/em>, my\u015blicie pewnie: czy mo\u017cna dalej i\u015b\u0107 w ten smutek, czy mo\u017cna bardziej?\u00a0<\/p>\n\n\n<iframe width=100% height=\"315\" src=\"https:\/\/www.youtube.com\/embed\/ldrx0eSqV-E?si=4Ll2w0DFo2t9TPSR\" title=\"YouTube video player\" frameborder=\"0\" allow=\"accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture; web-share\" referrerpolicy=\"strict-origin-when-cross-origin\" allowfullscreen><\/iframe>\n\n\n<p><em>Lives Outgrown<\/em> pod wzgl\u0119dem nastroju zaczyna si\u0119 w praktyce tam, gdzie p\u0142yty Portishead si\u0119 ko\u0144czy\u0142y. Z jednej strony smyczkowe aran\u017cacje i resztki stylu znanego z lat 90., pozbawione tylko modnych w\u00f3wczas w trip hopie samplowych naddatk\u00f3w. Z drugiej &#8211; nawi\u0105zania do folku, jak na Out of Season i&#8230; u G\u00f3reckiego. Tyle \u017ce b\u00f3l, cierpienie i smutek trzech album\u00f3w Portishead wydaj\u0105 si\u0119 na tle tego nowego tylko wyobra\u017cone i widmowe. Tutaj mamy wyostrzenie i urealnienie, przej\u015bcie od melancholii do rozpaczy zwi\u0105zanej z rozpadem otaczaj\u0105cego nas \u015bwiata: dok\u0142adnie wtedy, kiedy my si\u0119 starzejemy, kiedy cia\u0142o odmawia pos\u0142usze\u0144stwa, zaczynaj\u0105 umiera\u0107 inni. I sk\u0105d tu czerpa\u0107 energi\u0119? Je\u015bli wierzy\u0107 Gibbons, to ta p\u0142yta jest gdzie\u015b blisko odnajdywania tej energii. \u017ba\u0142obne nastroje nie wywo\u0142uj\u0105 tu wra\u017cenia monotonii. Gibbons ma tu w sobie zarazem \u017cywotno\u015b\u0107 Roisin Murphy (<em>Reaching Out<\/em>), wi\u0119ksz\u0105 odwag\u0119 do cho\u0107by drobnych aran\u017cacyjnych przekrocze\u0144, szale\u0144stw niedost\u0119pnych w Portishead (<em>Beyond the Sun<\/em>), a przy tym nie brak jej wci\u0105\u017c filmowej wyobra\u017ani. <a href=\"https:\/\/www.polityka.pl\/tygodnikpolityka\/ludzieistyle\/2255179,1,kudosy-dla-homera-macie-to-juz-w-swojej-firmie-objasniamy-nowe-slowa.read\">Kudosy<\/a> dla tych, kt\u00f3rzy przejd\u0105 przez to, nie roni\u0105c \u0142zy. Nie bardzo wierz\u0119, by si\u0119 uda\u0142o przes\u0142ucha\u0107 ca\u0142y materia\u0142 bez wra\u017cenia \u015bci\u015bni\u0119tego gard\u0142a. S\u0142ucha\u0142em tych utwor\u00f3w &#8211; w tym wybitnych kompozycji pozasinglowych (jak <em>Oceans<\/em>) &#8211; tak\u017ce z rosn\u0105cym zdumieniem. I tak zamiast nadrabia\u0107 zaleg\u0142o\u015bci z ostatnich dw\u00f3ch tygodni zajmuj\u0119 si\u0119 tym, co jutro. Nagrywaj\u0105c jedn\u0105 z p\u0142yt roku &#8211; co do tego nie mam wi\u0119kszych w\u0105tpliwo\u015bci &#8211; Gibbons najwyra\u017aniej wzi\u0119\u0142a sobie na powa\u017cnie tytu\u0142 utworu G\u00f3reckiego.\u00a0 \u00a0\u00a0<\/p>\n<p><strong>BETH GIBBONS <em>Lives Outgrown<\/em><\/strong>, Domino 2024<\/p>\n\n\n<iframe width=100% height=\"315\" src=\"https:\/\/www.youtube.com\/embed\/sXRJWVvSGIs?si=oiZmim7DfKrNfWjk\" title=\"YouTube video player\" frameborder=\"0\" allow=\"accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture; web-share\" referrerpolicy=\"strict-origin-when-cross-origin\" allowfullscreen><\/iframe>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Wi\u0119cej mnie tu ostatnio nie by\u0142o ni\u017c by\u0142o. Ale takie s\u0105 efekty nowej funkcji w redakcji i dalekich woja\u017cy. Swoj\u0105 drog\u0105 &#8211; wspomnia\u0142em ostatnio o musicalu Illinoise, kt\u00f3ry w czterech kategoriach powalczy o Tony Awards. Przypomnia\u0142 mi wspania\u0142y koncert Sufjana Stevensa w warszawskim Teatrze Polskim. W\u0142a\u015bciwie r\u00f3\u017cnice by\u0142y subtelne: wi\u0119cej ta\u0144ca (to musical bez dialog\u00f3w, [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":43190,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[3976,3,3681,312,120,3319,444,1,3309,4993,5785],"tags":[3935],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/43187"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=43187"}],"version-history":[{"count":14,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/43187\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":43203,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/43187\/revisions\/43203"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media\/43190"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=43187"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=43187"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=43187"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}