{"id":4325,"date":"2013-03-25T12:15:48","date_gmt":"2013-03-25T11:15:48","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=4325"},"modified":"2013-03-25T12:20:37","modified_gmt":"2013-03-25T11:20:37","slug":"a-tymczasem-w-poscieli","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2013\/03\/25\/a-tymczasem-w-poscieli\/","title":{"rendered":"A tymczasem w po\u015bcieli…"},"content":{"rendered":"

Ostatni „Wired” skrupulatnie odnotowuje liczb\u0119 scen seksu w ostatnich serialach kojarzonej z pewn\u0105 swobod\u0105 w tym wzgl\u0119dzie HBO. W\u015br\u00f3d scen kompletnie przypadkowych, bez zwi\u0105zku z akcj\u0105, przoduje pierwszy sezon „True Blood” (10), ale w\u015br\u00f3d tych uzasadnionych fabularnie rz\u0105dzi pierwszy sezon „Gra o tron” (9). Mo\u017ce mam skojarzenia z w\u0142a\u015bnie zako\u0144czonego drugiego sezonu tego ostatniego, w kt\u00f3rym scen \u0142\u00f3\u017ckowych te\u017c by\u0142o niema\u0142o, ale nie mog\u0119 si\u0119 nadziwi\u0107, jak bardzo tw\u00f3rcy tego serialu s\u0105 w stanie jednocze\u015bnie odda\u0107 brud ludzkich charakter\u00f3w i smr\u00f3d pseudo\u015bredniowiecza, ale w jakiej doskona\u0142ej kondycji estetycznej utrzymuj\u0105 alkowy i burdele. Troch\u0119 podobne wra\u017cenie mam, gdy s\u0142ucham nowej p\u0142yty Matthew Houcka, znanego jako Phosphorescent<\/strong>. R\u0119ka do g\u00f3ry, komu country kojarzy\u0142o si\u0119 zawsze bardziej ze stodo\u0142\u0105 ni\u017c z po\u015bciel\u0105?<\/p>\n

Z Phosphorescentem by\u0142o mi prawie zawsze po drodze – z wyj\u0105tkiem mo\u017ce coverowej p\u0142yty „To Willie”. Zachwyci\u0142o mnie<\/a> „Pride”, ostatni album bardzo mi si\u0119 podoba\u0142<\/a>. \u017baden jednak nie mia\u0142 tak soulowego charakteru, tak ciep\u0142ego, po\u015bcielowego brzmienia i – od ok\u0142adki – nie naprowadza\u0142 na klimat \u0142\u00f3\u017ckowy. Marvin Gaye sceny country’owej, albo i jej Barry White jak nic – my\u015blimy. Tyle \u017ce „Muchacho” wymyka si\u0119 na ka\u017cdym kroku, bo przecie\u017c ta seria piosenek zamkni\u0119tych klamr\u0105 gospelowego hymnu (troch\u0119 w stylu Bon Iver) przynosi sporo ca\u0142kiem niepo\u015bcielowych emocji zwi\u0105zanych ze stosunkami damsko-m\u0119skimi. Z jednej strony – trzyma si\u0119 \u0142adnego formatu ameryka\u0144skiego country z jej prza\u015bnymi barwami, z drugiej – kompletnie si\u0119 poza ten format wymyka, w\u0142a\u015bnie swoim wyestetyzowaniem. Ma co\u015b z seriali z HBO ten artysta.<\/p>\n

Najbardziej podoba mi si\u0119, gdy Houck z najczarniejszych opresji, z depresyjnych moment\u00f3w d\u017awiga si\u0119 – niczym Cat Power – do radosnego klubowego grania z sekcj\u0105 d\u0119t\u0105 i funkow\u0105 pulsacj\u0105 w takim „A Charm\/A Blade”. I gdy bezceremonialnie nak\u0142ada tradycyjne skrzypcowe ostinato na syntezator w „Song For Zula”. Nawet je\u015bli wi\u0119c uznamy ok\u0142adk\u0119 Phosphorescenta (kt\u00f3r\u0105 mam okazj\u0119 przegl\u0105da\u0107 w formacie 12″ – i zosta\u0142a niew\u0105tpliwie do tego przygotowana) za pr\u00f3b\u0119 \u015bci\u0105gni\u0119cia uwagi potencjalnych nabywc\u00f3w po internetowemu<\/a>, dostaniemy na koniec co\u015b, co satysfakcj\u0119 przyniesie na tym mniej powierzchownym, artystycznym. <\/p>\n

\"\"<\/a>PHOSPHORESCENT „Muchacho”<\/strong>
\nDead Oceans 2013
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107: <\/strong>„Song For Zula”, „A Charm\/A Blade”, „The Quotidian Beasts”. Poni\u017cej <\/p>\n